<![CDATA[ایران رمان - شعر وادبیات ]]> http://forum.iranroman.com/ Thu, 22 Oct 2026 07:55:55 +0000 MyBB <![CDATA[شناخت]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA Tue, 30 Nov 2021 04:39:44 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟
دیوانه کنی ، هر دو جهانش بخشی
دیوانه ی تو هر دو جهان را چه کند ؟]]> فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟
دیوانه کنی ، هر دو جهانش بخشی
دیوانه ی تو هر دو جهان را چه کند ؟]]> <![CDATA[عشق]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%B9%D8%B4%D9%82--176334 Thu, 25 Nov 2021 04:34:51 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%B9%D8%B4%D9%82--176334 عشق یعنی ...پارکینگ دلت فقط جای یه پار داشته باشه اونم دل اون
عشق یعنی ... دلت رو به کسی بده که ارزشش رو داشته باشه
عشق یعنی...‌همچون کوه تو سختی ها پشتت باشه
عشق یعنی...من و تو نداشته باشیم بلکه ما بشیم 
عشق یعنی...با بودنش معنای آرامش رو با تمام وجود درک کنی
عشق یعنی...داشتن همه چیز به خاطر اون نه ایکنه اونو بخای به خاطر همه چیز
عشق یعنی...هوای دلتون یکی باشه
در یه جمله عشق یعنی...رسیدن به تمام کمال ها...........]]> عشق یعنی ...پارکینگ دلت فقط جای یه پار داشته باشه اونم دل اون
عشق یعنی ... دلت رو به کسی بده که ارزشش رو داشته باشه
عشق یعنی...‌همچون کوه تو سختی ها پشتت باشه
عشق یعنی...من و تو نداشته باشیم بلکه ما بشیم 
عشق یعنی...با بودنش معنای آرامش رو با تمام وجود درک کنی
عشق یعنی...داشتن همه چیز به خاطر اون نه ایکنه اونو بخای به خاطر همه چیز
عشق یعنی...هوای دلتون یکی باشه
در یه جمله عشق یعنی...رسیدن به تمام کمال ها...........]]> <![CDATA[پریشانی۲]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%BE%D8%B1%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%86%DB%8C%DB%B2 Wed, 24 Nov 2021 04:55:43 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%BE%D8%B1%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%86%DB%8C%DB%B2 یارب تو مرا به روی لیلی
هر لحظه بده زیاده میلی
از عمر من آنچه هست بر جای
بستان و به عمر لیلی افزای
گرچه شده‌ام چو مویش از غم
یک موی نخواهم از سرش کم
از حلقه او به گوشمالی
گوش ادبم مباد خالی
 
]]> یارب تو مرا به روی لیلی
هر لحظه بده زیاده میلی
از عمر من آنچه هست بر جای
بستان و به عمر لیلی افزای
گرچه شده‌ام چو مویش از غم
یک موی نخواهم از سرش کم
از حلقه او به گوشمالی
گوش ادبم مباد خالی
 
]]> <![CDATA[پریشانی ۱]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%BE%D8%B1%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DB%B1 Wed, 24 Nov 2021 04:44:34 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%BE%D8%B1%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DB%B1 در حله ما ز راه افسوس
گه رقص کند گهی زمین بوس
هردم غزلی دگر کند ساز
هم خوش غزلست و هم خوش آواز
او گوید و خلق یاد گیرند
ما را و ترا به باد گیرند
در هر غزلی که می‌سراید
صد پرده‌دری همی‌نماید
لیلی ز نفیر او به داغست
کاین باد هلاک آن چراغست
بنمای به هر گوشمالش
تا باز رهد مه از وبالش
چون آگه گشت شحنه زین حال
دزد آبله پای ز شحنه قتال
 
]]> در حله ما ز راه افسوس
گه رقص کند گهی زمین بوس
هردم غزلی دگر کند ساز
هم خوش غزلست و هم خوش آواز
او گوید و خلق یاد گیرند
ما را و ترا به باد گیرند
در هر غزلی که می‌سراید
صد پرده‌دری همی‌نماید
لیلی ز نفیر او به داغست
کاین باد هلاک آن چراغست
بنمای به هر گوشمالش
تا باز رهد مه از وبالش
چون آگه گشت شحنه زین حال
دزد آبله پای ز شحنه قتال
 
]]> <![CDATA[پریشانی]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%BE%D8%B1%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%86%DB%8C Wed, 24 Nov 2021 04:42:10 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%BE%D8%B1%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%86%DB%8C زو زمزمه‌ای شنید گوشم
کاورد چو زمزمی به جوشم
گفتم مگر آن صحیفه خواند
کز محنت لیلیش رهاند
او خود همه کام ورای او گفت
نفرین خود و دعای او گفت
چون گشت به عالم این سخن فاش
افتاد ورق به دست اوباش
کز غایت عشق دلستانی
شد شیفته نازنین جوانی
هر نیک و بدی کزو شنیدند
در نیک و بدی زبان کشیدند
لیلی ز گزاف یاوه‌گویان
در خانه غم نشست مویان
شخصی دو زخیل آن جمیله
گفتند به شاه آن قبیله
کاشفته جوانی از فلان دشت
بدنام کن دیار ما گشت
آید همه روز سرگشاده
جوقی چو سگ از پی اوفتاده
]]> زو زمزمه‌ای شنید گوشم
کاورد چو زمزمی به جوشم
گفتم مگر آن صحیفه خواند
کز محنت لیلیش رهاند
او خود همه کام ورای او گفت
نفرین خود و دعای او گفت
چون گشت به عالم این سخن فاش
افتاد ورق به دست اوباش
کز غایت عشق دلستانی
شد شیفته نازنین جوانی
هر نیک و بدی کزو شنیدند
در نیک و بدی زبان کشیدند
لیلی ز گزاف یاوه‌گویان
در خانه غم نشست مویان
شخصی دو زخیل آن جمیله
گفتند به شاه آن قبیله
کاشفته جوانی از فلان دشت
بدنام کن دیار ما گشت
آید همه روز سرگشاده
جوقی چو سگ از پی اوفتاده
]]> <![CDATA[شکسن قفس]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D9%86-%D9%82%D9%81%D8%B3 Sun, 21 Nov 2021 04:39:04 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D9%86-%D9%82%D9%81%D8%B3 برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق فام را
بر باد قلاشی دهیم این شرک تقوا نام را
هر ساعت از نو قبله‌ای با بت پرستی می‌رود
توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را
می با جوانان خوردنم باری تمنا می‌کند
تا کودکان در پی فتند این پیر دردآشام را
از مایه بیچارگی قطمیر مردم می‌شود
ماخولیای مهتری سگ می‌کند بلعام را
زین تنگنای خلوتم خاطر به صحرا می‌کشد
کز بوستان باد سحر خوش می‌دهد پیغام را
غافل مباش ار عاقلی دریاب اگر صاحب دلی
باشد که نتوان یافتن دیگر چنین ایام را
جایی که سرو بوستان با پای چوبین می‌چمد
ما نیز در رقص آوریم آن سرو سیم اندام را
دلبندم آن پیمان گسل منظور چشم آرام دل
نی نی دلارامش مخوان کز دل ببرد آرام را
دنیا و دین و صبر و عقل از من برفت اندر غمش
جایی که سلطان خیمه زد غوغا نماند عام را

سعدی دیوان اشعار غزلیات شماره ۱۵
]]> برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق فام را
بر باد قلاشی دهیم این شرک تقوا نام را
هر ساعت از نو قبله‌ای با بت پرستی می‌رود
توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را
می با جوانان خوردنم باری تمنا می‌کند
تا کودکان در پی فتند این پیر دردآشام را
از مایه بیچارگی قطمیر مردم می‌شود
ماخولیای مهتری سگ می‌کند بلعام را
زین تنگنای خلوتم خاطر به صحرا می‌کشد
کز بوستان باد سحر خوش می‌دهد پیغام را
غافل مباش ار عاقلی دریاب اگر صاحب دلی
باشد که نتوان یافتن دیگر چنین ایام را
جایی که سرو بوستان با پای چوبین می‌چمد
ما نیز در رقص آوریم آن سرو سیم اندام را
دلبندم آن پیمان گسل منظور چشم آرام دل
نی نی دلارامش مخوان کز دل ببرد آرام را
دنیا و دین و صبر و عقل از من برفت اندر غمش
جایی که سلطان خیمه زد غوغا نماند عام را

سعدی دیوان اشعار غزلیات شماره ۱۵
]]> <![CDATA[نکته]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%86%DA%A9%D8%AA%D9%87 Sat, 20 Nov 2021 05:21:03 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%86%DA%A9%D8%AA%D9%87 <![CDATA[بفرمایید شعر]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%A8%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D8%B9%D8%B1 Wed, 06 Oct 2021 14:46:18 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%A8%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D8%B9%D8%B1 به نام خداوند دل‌های پاک
که نامش بود در دلت تابناک
به نام کسی که تو را آفرید
سرآغاز عشق است و نور و امید
aae ‌ bcmq ‌]]> به نام خداوند دل‌های پاک
که نامش بود در دلت تابناک
به نام کسی که تو را آفرید
سرآغاز عشق است و نور و امید
aae ‌ bcmq ‌]]> <![CDATA[شعرانه]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%B4%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87 Sun, 06 Jun 2021 14:10:34 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%B4%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87 ‌﷽


   بــا عشق بــــه سویش نطری کردم و دیـدم
جــزغصـه نــــدارد ثمـــری، دســت کشیــدم
می دیــــد که اشکم بـه هوایش شده جاری
چون اشک نمی کرد اثری، دســت کشیــدم
ازگــوشه نشین بــودن ِ مــن بــــود فـــراری
چـون بــــود شدیدن دَدَری ،دســت کشیــدم
قـــانع شده بــودم کــــه نبــابد بکشم دست
بــــاریـــد زچشم اشک تــَری،دست کشیدم
تــا خــواستــه ام بــــــاز کُنــم قفـل ِمحبـــت
گفتـــا کــه نکن حیلـــه گری،دســت کشیدم
دیگــرچــــه تــــوان کرد کــه من آن نتــــوانم!!
چــون گفـت بِکِش در بــِدری ،دسـت کشیدم
گفتــم کــــه چه میشد قــــدمی پیش گذاری
گفتا کــــه کُنــی مُفت خــری،دسـت کشیدم
چندیست هوایی شده پایش به زمین نیست
ازبس کـــه کُنـــد خیره سری ،دسـت کشیدم
بـــاخُلق ِبــدش ســـاختم و ســوخت وجـودم
این بــــار نـه او ،ازهمــه کس، دسـت کشیدم]]> ‌﷽


   بــا عشق بــــه سویش نطری کردم و دیـدم
جــزغصـه نــــدارد ثمـــری، دســت کشیــدم
می دیــــد که اشکم بـه هوایش شده جاری
چون اشک نمی کرد اثری، دســت کشیــدم
ازگــوشه نشین بــودن ِ مــن بــــود فـــراری
چـون بــــود شدیدن دَدَری ،دســت کشیــدم
قـــانع شده بــودم کــــه نبــابد بکشم دست
بــــاریـــد زچشم اشک تــَری،دست کشیدم
تــا خــواستــه ام بــــــاز کُنــم قفـل ِمحبـــت
گفتـــا کــه نکن حیلـــه گری،دســت کشیدم
دیگــرچــــه تــــوان کرد کــه من آن نتــــوانم!!
چــون گفـت بِکِش در بــِدری ،دسـت کشیدم
گفتــم کــــه چه میشد قــــدمی پیش گذاری
گفتا کــــه کُنــی مُفت خــری،دسـت کشیدم
چندیست هوایی شده پایش به زمین نیست
ازبس کـــه کُنـــد خیره سری ،دسـت کشیدم
بـــاخُلق ِبــدش ســـاختم و ســوخت وجـودم
این بــــار نـه او ،ازهمــه کس، دسـت کشیدم]]> <![CDATA[خبرت هست؟]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%AE%D8%A8%D8%B1%D8%AA-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D8%9F Sat, 16 May 2020 20:58:23 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%AE%D8%A8%D8%B1%D8%AA-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D8%9F


[عکس: 3okv_img_۲۰۲۰۰۵۱۷_۰۱۱۷۰۱.png]




قلب، یک لحظه بدونِ ضربان می میرد
زندگی، بی حرکت، بی هیجان می میرد
درد دل کردن خواجو و دل رود چه شد؟
اصفهان، خسته و بی نام و نشان می میرد
یوسفِ گم شده برگرد... زلیخا داردب
تو و پیرهنت گریه کنان می میرد
چشمه ها خشک شد و از تو نیامد خبری
پدری چشم به راهت، نگران می میرد.
مثل ماهی وسط خشکی یک رود بزرگ
سربه زانوی زمین، ناله زنان می میرد
دامنی آبی و چین دار به تن داشت، نگو!
توی آغوش پل، این رود روان می میرد
زنده رودِ پرِ لبخند مرا پس بدهیدی
جهان بی تپش نصف جهان می میرد

#فروغ زمانی]]>


[عکس: 3okv_img_۲۰۲۰۰۵۱۷_۰۱۱۷۰۱.png]




قلب، یک لحظه بدونِ ضربان می میرد
زندگی، بی حرکت، بی هیجان می میرد
درد دل کردن خواجو و دل رود چه شد؟
اصفهان، خسته و بی نام و نشان می میرد
یوسفِ گم شده برگرد... زلیخا داردب
تو و پیرهنت گریه کنان می میرد
چشمه ها خشک شد و از تو نیامد خبری
پدری چشم به راهت، نگران می میرد.
مثل ماهی وسط خشکی یک رود بزرگ
سربه زانوی زمین، ناله زنان می میرد
دامنی آبی و چین دار به تن داشت، نگو!
توی آغوش پل، این رود روان می میرد
زنده رودِ پرِ لبخند مرا پس بدهیدی
جهان بی تپش نصف جهان می میرد

#فروغ زمانی]]> <![CDATA[آرش کمانگیر]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%A2%D8%B1%D8%B4-%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%B1 Fri, 15 May 2020 20:14:59 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%A2%D8%B1%D8%B4-%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%B1 روزگاری بود؛
روزگار تلخ و تاری بود
بخت ما چون روی بدخواهان ما تیره
دشمنان بر جان ما چیره
شهر سیلی خورده هذیان داشت؛
بر زبان بس داستان‌های پریشان داشت
زندگی سرد و سیه چون سنگ،
روز بدنامی،
روزگار ننگ

ترس بود و بال‌های مرگ؛
کس نمی‌جنبید، چون بر شاخه برگ از برگ
سنگر آزادگان خاموش؛
خیمه‌گاه دشمنان پرجوش



انجمن‌ها کرد دشمن،
رایزن‌ها گرد هم آورد دشمن؛
تا به تدبیری که در ناپاک ْدل دارند،
هم به دست ما شکست ما براندیشند
نازک اندیشانشان ،بی شرم،
که مباداشان دگر روزِ بهی در چشم
یافتند آخر فسونی را که می‌جستند

چشم‌ها با وحشتی در چشمخانه هر طرف را جستجو میکرد؛
وین خبر را هر دهانی زیر گوشی بازگو میکرد:


« آخرین فرمان، آخرین تحقیر
مرز را پرواز تیری می‌دهد سامان!
گر به نزدیکی فرود آید ،
خانه هامان تنگ،
آرزومان کور،
ور بپرد دور،
تا کجا؟ تاچند؟
آه ! کوبازوی پولادین و کو سرپنجه‌ی ایمان؟»
هر دهانی این خبر را بازگو می‌کرد؛
چشم‌ها ، بی گفت و گویی ، هر طرف را جست و جو می‌کرد»



لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت دردآور،
دودو و سه سه به پچ پچ گرد یکدیگر؛
کودکان بربام؛
دختران بنشسته بر روزن،
مادران غمگین کنار در
کم کمک در اوج آمد پچ پچی خفته
خلق، چون بحری برآشفته،
به جوش آمد؛
خروشان شد؛
به موج افتاد؛
بّرش بگرفت و مردی چون صدف
از سینه بیرون داد»

«منم آرش ،
- چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن -
منم آرش، سپاهی مردی آزاده،به تنها تیر ترکش آزمون تلختان را اینک آماده کمان کهکشان در دست،
کمانداری کمانگیرم
شهاب تیزرو تیرم؛
ستیغ سربلند کوه مأوایم؛
به چشم آفتاب تازه رس جایم
مرا تیر است آتش پر؛
مرا باد است فرمانبرولیکن چاره را امروز زور پهلوانی نیست
رهایی با تن پولاد و نیروی جوانی نیست

پس آنگه سر به سوی آسمان برکرد،
به آهنگی دگر گفتار دیگر کرد:

« درود، ای واپسین صبح، ای سحر بدرود!
که با آرش تو را این آخرین دیدار خواهد بود
به صبح راستین سوگند!
به پنهان آفتاب مهربار پاک ْبین سوگند!
که آرش جان خود در تیر خواهد کرد،
پس آنگه، بی درنگی خواهدش افکند

زمین می‌داند این را، آسمان‌ها نیز،
که تن بی عیب و جان پاک است
نه نیرنگی به کار من، نه افسونی؛
نه ترسی در سرم، نه در دلم باک است»

درنگ آورد و یک دم شد به لب، خاموش
نَفَس در سینه ‌ها بیتاب می‌زد جوش

« زمین خاموش بود و آسمان خاموش
تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش.



به یال کوهها لغزید کم کم پنجه‌ی خورشید
هزاران نیزه‌ی زرین به چشم آسمان پاشید

« نظر افکند آرش سوی شهر، آرام
کودکان بر بام؛
دختران بنشسته بر روزن؛
مادران غمگین کنار در؛
مردها در راه دشمنانش، در سکوتی ریشخند آمیز،
راه واکردند
کودکان از بام ها او را صدا کردند
مادران او را دعا کردند
پیرمردان چشم گرداندند
دختران، بفشرده گردن بندها در مشت،
همرهِ او قدرت عشق و وفا کردند

آرش، اما همچنان خاموش،
از شکاف دامن البرز بالا رفت
وز پی او،
پرده‌های اشک پی در پی فرود آمد »

بست یک دم چشم‌هایش را عمو نوروز،
خنده بر لب، غرقه در رویا
کودکان، با دیدگان خسته و پی جو،
در شگفت از پهلوانی‌ها
شعله‌های کوره در پرواز،
باد در غوغا



« شامگاهان ،
راه جویانی که می‌جستند آرش را به روی قلّه‌ها، پی گیر،
باز گردیدند،
بی نشان از پیکر آرش،
با کمان و ترکشی بی تیر
آری، آری، جان خود در تیر کرد آرش
کار صدها صدهزار تیغه‌ی شمشیر کرد آرش

تیر آرش را سوارانی که می‌راندند بر جیحون،
به دیگر نیمروزی از پی آن روز،
نشسته بر تناور ْساقِ گردویی فرو دیدند
و آنجا را، از آن پس،
مرز ایرانشهر و توران بازنامیدند]]> روزگاری بود؛
روزگار تلخ و تاری بود
بخت ما چون روی بدخواهان ما تیره
دشمنان بر جان ما چیره
شهر سیلی خورده هذیان داشت؛
بر زبان بس داستان‌های پریشان داشت
زندگی سرد و سیه چون سنگ،
روز بدنامی،
روزگار ننگ

ترس بود و بال‌های مرگ؛
کس نمی‌جنبید، چون بر شاخه برگ از برگ
سنگر آزادگان خاموش؛
خیمه‌گاه دشمنان پرجوش



انجمن‌ها کرد دشمن،
رایزن‌ها گرد هم آورد دشمن؛
تا به تدبیری که در ناپاک ْدل دارند،
هم به دست ما شکست ما براندیشند
نازک اندیشانشان ،بی شرم،
که مباداشان دگر روزِ بهی در چشم
یافتند آخر فسونی را که می‌جستند

چشم‌ها با وحشتی در چشمخانه هر طرف را جستجو میکرد؛
وین خبر را هر دهانی زیر گوشی بازگو میکرد:


« آخرین فرمان، آخرین تحقیر
مرز را پرواز تیری می‌دهد سامان!
گر به نزدیکی فرود آید ،
خانه هامان تنگ،
آرزومان کور،
ور بپرد دور،
تا کجا؟ تاچند؟
آه ! کوبازوی پولادین و کو سرپنجه‌ی ایمان؟»
هر دهانی این خبر را بازگو می‌کرد؛
چشم‌ها ، بی گفت و گویی ، هر طرف را جست و جو می‌کرد»



لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت دردآور،
دودو و سه سه به پچ پچ گرد یکدیگر؛
کودکان بربام؛
دختران بنشسته بر روزن،
مادران غمگین کنار در
کم کمک در اوج آمد پچ پچی خفته
خلق، چون بحری برآشفته،
به جوش آمد؛
خروشان شد؛
به موج افتاد؛
بّرش بگرفت و مردی چون صدف
از سینه بیرون داد»

«منم آرش ،
- چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن -
منم آرش، سپاهی مردی آزاده،به تنها تیر ترکش آزمون تلختان را اینک آماده کمان کهکشان در دست،
کمانداری کمانگیرم
شهاب تیزرو تیرم؛
ستیغ سربلند کوه مأوایم؛
به چشم آفتاب تازه رس جایم
مرا تیر است آتش پر؛
مرا باد است فرمانبرولیکن چاره را امروز زور پهلوانی نیست
رهایی با تن پولاد و نیروی جوانی نیست

پس آنگه سر به سوی آسمان برکرد،
به آهنگی دگر گفتار دیگر کرد:

« درود، ای واپسین صبح، ای سحر بدرود!
که با آرش تو را این آخرین دیدار خواهد بود
به صبح راستین سوگند!
به پنهان آفتاب مهربار پاک ْبین سوگند!
که آرش جان خود در تیر خواهد کرد،
پس آنگه، بی درنگی خواهدش افکند

زمین می‌داند این را، آسمان‌ها نیز،
که تن بی عیب و جان پاک است
نه نیرنگی به کار من، نه افسونی؛
نه ترسی در سرم، نه در دلم باک است»

درنگ آورد و یک دم شد به لب، خاموش
نَفَس در سینه ‌ها بیتاب می‌زد جوش

« زمین خاموش بود و آسمان خاموش
تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش.



به یال کوهها لغزید کم کم پنجه‌ی خورشید
هزاران نیزه‌ی زرین به چشم آسمان پاشید

« نظر افکند آرش سوی شهر، آرام
کودکان بر بام؛
دختران بنشسته بر روزن؛
مادران غمگین کنار در؛
مردها در راه دشمنانش، در سکوتی ریشخند آمیز،
راه واکردند
کودکان از بام ها او را صدا کردند
مادران او را دعا کردند
پیرمردان چشم گرداندند
دختران، بفشرده گردن بندها در مشت،
همرهِ او قدرت عشق و وفا کردند

آرش، اما همچنان خاموش،
از شکاف دامن البرز بالا رفت
وز پی او،
پرده‌های اشک پی در پی فرود آمد »

بست یک دم چشم‌هایش را عمو نوروز،
خنده بر لب، غرقه در رویا
کودکان، با دیدگان خسته و پی جو،
در شگفت از پهلوانی‌ها
شعله‌های کوره در پرواز،
باد در غوغا



« شامگاهان ،
راه جویانی که می‌جستند آرش را به روی قلّه‌ها، پی گیر،
باز گردیدند،
بی نشان از پیکر آرش،
با کمان و ترکشی بی تیر
آری، آری، جان خود در تیر کرد آرش
کار صدها صدهزار تیغه‌ی شمشیر کرد آرش

تیر آرش را سوارانی که می‌راندند بر جیحون،
به دیگر نیمروزی از پی آن روز،
نشسته بر تناور ْساقِ گردویی فرو دیدند
و آنجا را، از آن پس،
مرز ایرانشهر و توران بازنامیدند]]> <![CDATA[درخواست شعر درباره ایران]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%B4%D8%B9%D8%B1-%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 Mon, 05 Nov 2018 20:38:40 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%B4%D8%B9%D8%B1-%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 کسی شعری درباره ایران داره برای من بفرسته؟فقط اگه داره شاعرش رو هم به من بگه.برای درسام لازم دارم اما چیزی پیدا نکردم.
ممنون میشم اگه به من کمک کنید.

سپاس mara]]> کسی شعری درباره ایران داره برای من بفرسته؟فقط اگه داره شاعرش رو هم به من بگه.برای درسام لازم دارم اما چیزی پیدا نکردم.
ممنون میشم اگه به من کمک کنید.

سپاس mara]]> <![CDATA[دلنوشته های نرگس صرافیان طوفان]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%AF%D9%84%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D8%B1%DA%AF%D8%B3-%D8%B5%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%B7%D9%88%D9%81%D8%A7%D9%86 Sun, 28 Oct 2018 11:21:35 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%AF%D9%84%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D8%B1%DA%AF%D8%B3-%D8%B5%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%B7%D9%88%D9%81%D8%A7%D9%86  می سوزد !
 بیچاره هر کار هم بکند ،
 یا برایِ تو مهم نیست ،
 یا در بهترین حالتش ،
 یادِ من می افتی ...
 می بینی ؟!
 گذشتن از من ، شدنی نیست !
 تو داری وقتِ خودت را تلف می کنی ...
  #نرگس_صرافیان_طوفان]]>  می سوزد !
 بیچاره هر کار هم بکند ،
 یا برایِ تو مهم نیست ،
 یا در بهترین حالتش ،
 یادِ من می افتی ...
 می بینی ؟!
 گذشتن از من ، شدنی نیست !
 تو داری وقتِ خودت را تلف می کنی ...
  #نرگس_صرافیان_طوفان]]> <![CDATA[قرار بود...]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%88%D8%AF Fri, 09 Mar 2018 07:08:01 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%88%D8%AF قرار بود «من» در حافظیه ی شیراز باشم
تو با قطاری از مسکو بیایی!
شبی خوش از بهار و ‌باد و باران! 
شاید ساقدوشی مست...از پاریس برایمان شرابی گس...،
عطری دلاویز...کمی هم لبخند زیتون بیاورد.  
باز یادم می‌آید ،
قرار بودانگشتری از غزل های حافظ به دستت کنم و با فالی سرخ...
شعر زندگی را با هم آغازکنیم. چه کنیم! در هر سه کشور انقلاب شد!
 بر روسیه...سرخ ها حاکم شدند.
 در فرانسه...عاشقان، سر بر گیوتین دادند.
و در ایران؟؟؟
البته که می دانی چه شد! 
سالهاست که تو در کلیسای سن پترزبورگ
هر یکشنبه...شمعی از دلتنگی‌هایت را به آتش می‌کِشی...
و من...در سقاخانه ی محلّمان
نان و ماستی، نذر ِعاشقان ِگمنام می‌کنم! 
عزیزم...
عشق ما که دور یا نزدیک شعله هایش فروزان است
 امّا خدا کند...
دوباره در هیچ کشوریانقلاب نشود...

#حجت_فرهنگدوست]]> قرار بود «من» در حافظیه ی شیراز باشم
تو با قطاری از مسکو بیایی!
شبی خوش از بهار و ‌باد و باران! 
شاید ساقدوشی مست...از پاریس برایمان شرابی گس...،
عطری دلاویز...کمی هم لبخند زیتون بیاورد.  
باز یادم می‌آید ،
قرار بودانگشتری از غزل های حافظ به دستت کنم و با فالی سرخ...
شعر زندگی را با هم آغازکنیم. چه کنیم! در هر سه کشور انقلاب شد!
 بر روسیه...سرخ ها حاکم شدند.
 در فرانسه...عاشقان، سر بر گیوتین دادند.
و در ایران؟؟؟
البته که می دانی چه شد! 
سالهاست که تو در کلیسای سن پترزبورگ
هر یکشنبه...شمعی از دلتنگی‌هایت را به آتش می‌کِشی...
و من...در سقاخانه ی محلّمان
نان و ماستی، نذر ِعاشقان ِگمنام می‌کنم! 
عزیزم...
عشق ما که دور یا نزدیک شعله هایش فروزان است
 امّا خدا کند...
دوباره در هیچ کشوریانقلاب نشود...

#حجت_فرهنگدوست]]> <![CDATA[از اين روزهـــــا ..]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%8A%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87%D9%80%D9%80%D9%80%D9%80%D9%80%D8%A7 Mon, 05 Mar 2018 18:12:36 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%8A%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87%D9%80%D9%80%D9%80%D9%80%D9%80%D8%A7 ‌برای مادر ف، که لابد هنوز خاطرش آسوده نیست

در فامیل هر کسی یک سری آدم دلواپس وجود دارد.
بین خویشان سببی ما، مادر ف، یکی از بزرگترین دلواپسان خوشبختی من بود. شخصاً از خروجی زندگی ف، تنها چند عکس با آرایش خیلی غلیظ در لباس شب و خبر ازدواج منجر به مهاجرتش به آمریکا و شغل خانه داری اش در اختیار من بود چون کلا زندگي اش محلی از اعراب زندگی من نداشت. این در حالی بود که مادر ف دورادور اما به دقت مراحل بدبختی و خوشبخت نشدگی مرا دنبال میکرد. مادرم را که میدید چندین بار روی آرزویش برای "بالاخره خوشبخت شدن" من تاکید می ورزید و سر تکان می داد.
خوشبختی هم مسلما از دید مادر ف، این بود که من هم مثل دخترش موفق شوم تا آن شوهر را بیابم که مرا ببرد آمریکا، آنجا خرجم را بدهد تا من بتوانم تا لنگ ظهر بخوابم و باقی را به تلفن بازی و آرایش و خانه داری بگذرانم،
و دعای "کاش دخترخانم شما هم بالاخره خوشبخت بشه" در حقم مستجاب شود.همزمان با نگرانیهای مادر ف برای سرنوشتم، من مشغول زندگی کردن بودم :  جزوه می نوشتم، سر کلاس زومبا مربی از من میخواست کنارش و مقابل گروه بایستم، رقص ليندي هوپ یاد گرفتم، خانه گوته و شیلر و ميرو و قدیمی ترین دانشگاه دایر جهان را از نزدیک دیدم، با کروز مسافرتی رفتم در دل اقیانوس و زیر نور ماه خوابیدم، وافل بلژیکی و قهوه آيريش را امتحان کردم، مردی عاشقم شد و برایم در خیابان گریست، مردی وقت خداحافظی به من نامه دستخطی نوشت و گریستم، در جمعی تنها ایرانی من بودم و با آهنگ نوش آفرین برایشان رقص یدم، با تیم برجسته تحقیقات پزشکی همکاری کردم، در حد تامین معاشم پول درآوردم، هر دو رساله ام چاپ شد، گاهی به یاد پدربزرگ و مادربزرگم حلوا پختم، همیشه هفت سین چیدم، دوستان جاني پیدا کردم که به احترام من نوروز را گوگل کنند و سفید پوش بيایند دیدنم. به مهمانی هاي عصرانه باربيکيو دعوت شدم که ساعت پنج صبح فردايش با جمعی شاد و پای پياده برگرديم. در رودخانه های سرد، در مدیترانه گرم آب تنی کردم. به چندین جزیره سفر کردم، با والدینم چند بار دیگر رفتم مسافرت، کنسرت Roxette و گوگوش رفتم، در هتل های لوکس ساکن شدم، در هاستلهای ارزان جوانان تا صبح با رفقایم خندیدم. بارها خوراک مکزیکی و چینی و هندی ساختم، براوني سوئدی، کیک جنگل سیاه آلمانی و نان نخودچی ايراني پختم. راستش در این سالها من با نهایت شور ممکن یک انسان زنده، زندگی کردم درحالیکه مادر ف داشت به هنوز خوشبخت نبودنم فکر میکرد و سر تاسف تکان میداد و مقابل خوشبخت نبودگي من در دلش برای بخت ف قند آب ميکردند.عید ایرانی نزدیک است. حدس میزنم هنوز که هنوز، دلواپسانی به ازای سبد هر خانوار ایرانی وجود داشته باشند که نگران ازدواج، زاییدن، فرزند دوم، جنس فرزند سوم، یافتن شغل، پایان خدمت، شمار ترمهاي تحصیلی، جواب ویزا، جواب کنکور، .... آدمهای دیگری هستند.

                                                                                  [عکس: uvpg_image.jpg]        

اگر از نوروز، چنین رسم زیبا و کهنی، صرفا به خاطر وجود این افراد متنفرید، پیشنهاد میکنم به جای "بد گفتن به مهتاب هنگام تب" فکری به حال خاموش کردنشان، فاصله گرفتن خودتان یا یافتن پاسخی درخور کنید. خانه آخرش باور کنید بهشت هم به منتش نمی ارزد چه برسد ادامه معاشرت با کسانی که خاطر آدم را بی جهت مکدر میکنند خاصه در بهار. فاصله بگیرید. از آدمهای مسموم بی خاصیت دوری کنید. اگر هم خودتان از دلواپسان فامیل هستيد پیشنهاد میکنم تا الان که گذشت، باقی عمرتان بیایید و باقی را ول کنید. دانستن جزئیات زندگی و سرنوشت آدمهای دیگر کمکی به حال شما نخواهد کرد. عمر شما و آنها، کوتاهتر از آنی است که گویا فکرش را می کنید و خب بسیار تفريحات/ شغلها/ فعالیتهای جالبتري وجود دارد که گویا شما از آنها بيخبريد که اینگونه چسبیده اید به جمع آوری اطلاعاتی که معلوم نیست چرا باید داشته باشید.]]> ‌برای مادر ف، که لابد هنوز خاطرش آسوده نیست

در فامیل هر کسی یک سری آدم دلواپس وجود دارد.
بین خویشان سببی ما، مادر ف، یکی از بزرگترین دلواپسان خوشبختی من بود. شخصاً از خروجی زندگی ف، تنها چند عکس با آرایش خیلی غلیظ در لباس شب و خبر ازدواج منجر به مهاجرتش به آمریکا و شغل خانه داری اش در اختیار من بود چون کلا زندگي اش محلی از اعراب زندگی من نداشت. این در حالی بود که مادر ف دورادور اما به دقت مراحل بدبختی و خوشبخت نشدگی مرا دنبال میکرد. مادرم را که میدید چندین بار روی آرزویش برای "بالاخره خوشبخت شدن" من تاکید می ورزید و سر تکان می داد.
خوشبختی هم مسلما از دید مادر ف، این بود که من هم مثل دخترش موفق شوم تا آن شوهر را بیابم که مرا ببرد آمریکا، آنجا خرجم را بدهد تا من بتوانم تا لنگ ظهر بخوابم و باقی را به تلفن بازی و آرایش و خانه داری بگذرانم،
و دعای "کاش دخترخانم شما هم بالاخره خوشبخت بشه" در حقم مستجاب شود.همزمان با نگرانیهای مادر ف برای سرنوشتم، من مشغول زندگی کردن بودم :  جزوه می نوشتم، سر کلاس زومبا مربی از من میخواست کنارش و مقابل گروه بایستم، رقص ليندي هوپ یاد گرفتم، خانه گوته و شیلر و ميرو و قدیمی ترین دانشگاه دایر جهان را از نزدیک دیدم، با کروز مسافرتی رفتم در دل اقیانوس و زیر نور ماه خوابیدم، وافل بلژیکی و قهوه آيريش را امتحان کردم، مردی عاشقم شد و برایم در خیابان گریست، مردی وقت خداحافظی به من نامه دستخطی نوشت و گریستم، در جمعی تنها ایرانی من بودم و با آهنگ نوش آفرین برایشان رقص یدم، با تیم برجسته تحقیقات پزشکی همکاری کردم، در حد تامین معاشم پول درآوردم، هر دو رساله ام چاپ شد، گاهی به یاد پدربزرگ و مادربزرگم حلوا پختم، همیشه هفت سین چیدم، دوستان جاني پیدا کردم که به احترام من نوروز را گوگل کنند و سفید پوش بيایند دیدنم. به مهمانی هاي عصرانه باربيکيو دعوت شدم که ساعت پنج صبح فردايش با جمعی شاد و پای پياده برگرديم. در رودخانه های سرد، در مدیترانه گرم آب تنی کردم. به چندین جزیره سفر کردم، با والدینم چند بار دیگر رفتم مسافرت، کنسرت Roxette و گوگوش رفتم، در هتل های لوکس ساکن شدم، در هاستلهای ارزان جوانان تا صبح با رفقایم خندیدم. بارها خوراک مکزیکی و چینی و هندی ساختم، براوني سوئدی، کیک جنگل سیاه آلمانی و نان نخودچی ايراني پختم. راستش در این سالها من با نهایت شور ممکن یک انسان زنده، زندگی کردم درحالیکه مادر ف داشت به هنوز خوشبخت نبودنم فکر میکرد و سر تاسف تکان میداد و مقابل خوشبخت نبودگي من در دلش برای بخت ف قند آب ميکردند.عید ایرانی نزدیک است. حدس میزنم هنوز که هنوز، دلواپسانی به ازای سبد هر خانوار ایرانی وجود داشته باشند که نگران ازدواج، زاییدن، فرزند دوم، جنس فرزند سوم، یافتن شغل، پایان خدمت، شمار ترمهاي تحصیلی، جواب ویزا، جواب کنکور، .... آدمهای دیگری هستند.

                                                                                  [عکس: uvpg_image.jpg]        

اگر از نوروز، چنین رسم زیبا و کهنی، صرفا به خاطر وجود این افراد متنفرید، پیشنهاد میکنم به جای "بد گفتن به مهتاب هنگام تب" فکری به حال خاموش کردنشان، فاصله گرفتن خودتان یا یافتن پاسخی درخور کنید. خانه آخرش باور کنید بهشت هم به منتش نمی ارزد چه برسد ادامه معاشرت با کسانی که خاطر آدم را بی جهت مکدر میکنند خاصه در بهار. فاصله بگیرید. از آدمهای مسموم بی خاصیت دوری کنید. اگر هم خودتان از دلواپسان فامیل هستيد پیشنهاد میکنم تا الان که گذشت، باقی عمرتان بیایید و باقی را ول کنید. دانستن جزئیات زندگی و سرنوشت آدمهای دیگر کمکی به حال شما نخواهد کرد. عمر شما و آنها، کوتاهتر از آنی است که گویا فکرش را می کنید و خب بسیار تفريحات/ شغلها/ فعالیتهای جالبتري وجود دارد که گویا شما از آنها بيخبريد که اینگونه چسبیده اید به جمع آوری اطلاعاتی که معلوم نیست چرا باید داشته باشید.]]> <![CDATA[• روز شمار بــهـــ ـار •]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%E2%80%A2-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%80%D9%80%D9%87%D9%80%D9%80%D9%80-%D9%80%D8%A7%D8%B1-%E2%80%A2 Thu, 22 Feb 2018 20:29:11 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%E2%80%A2-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%80%D9%80%D9%87%D9%80%D9%80%D9%80-%D9%80%D8%A7%D8%B1-%E2%80%A2 ‌٢٨ روز مانده تا بهار

اسمِ اسفند برای من همیشه حالِ خوب را با خودش به همراه داشت.
درست مثلِ زمانی که عزیزی از سَفری دراز برمی‌گشت و تمامِ کوچه را دودش فرا می‌گرفت.
مثل وقتی که مادرها می‌خواهند کسی فرزند دلبندشان را چشم نزند و فضای اتاق را پر از عطرِ خوشِ اسفند می‌کنند. اسفند همیشه حالِ آدم را جا می‌آورد، حسِ خوب دارد. آدم آرام می گیرد، انگار تنها دودی ست که وقتی به چشمت می‌رود اشکت را در نمیاورد، دلت را نمی‌سوزاند، غمناکت نمی‌کند.

نمی دانم چه کسی اسم آخرین ماهِ سال را انتخاب کرده است، اما هر که بود خوب می‌دانست، نه دِی، نه آذر، نه آبان، نه مِهر، نه شَهریور
و نه هیچ اسمِ دیگری... باید "اسفند" باشی که به بهار ختم شوي

میثم اسفندیار


[عکس: pem0_img_4423.jpg]



 ]]> ‌٢٨ روز مانده تا بهار

اسمِ اسفند برای من همیشه حالِ خوب را با خودش به همراه داشت.
درست مثلِ زمانی که عزیزی از سَفری دراز برمی‌گشت و تمامِ کوچه را دودش فرا می‌گرفت.
مثل وقتی که مادرها می‌خواهند کسی فرزند دلبندشان را چشم نزند و فضای اتاق را پر از عطرِ خوشِ اسفند می‌کنند. اسفند همیشه حالِ آدم را جا می‌آورد، حسِ خوب دارد. آدم آرام می گیرد، انگار تنها دودی ست که وقتی به چشمت می‌رود اشکت را در نمیاورد، دلت را نمی‌سوزاند، غمناکت نمی‌کند.

نمی دانم چه کسی اسم آخرین ماهِ سال را انتخاب کرده است، اما هر که بود خوب می‌دانست، نه دِی، نه آذر، نه آبان، نه مِهر، نه شَهریور
و نه هیچ اسمِ دیگری... باید "اسفند" باشی که به بهار ختم شوي

میثم اسفندیار


[عکس: pem0_img_4423.jpg]



 ]]> <![CDATA[ياداشت هايي از فهيم عطار]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%8A%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D8%A7%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D9%87%D9%8A%D9%85-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%D8%B1 Wed, 31 Jan 2018 17:39:54 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%8A%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D8%A7%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D9%87%D9%8A%D9%85-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%D8%B1 ‌‫ ‬‫فهيم عطار نويسنده ي دو رمان " قاب هاي خالي " و  ‬‫" وقتي سروها برگ مي ريزند"

[عکس: 66zr_image.jpg]
‬‫
رمان «قاب‌های خالی» داستان ثانیه‌های سپری شده اما ثبت نشدة زندگی شهاب است كه آرزو داشت كسی آن‌ها را به تصویر بكشد و درون قاب بگذارد. ‬‫شهاب پنج سال در گذشته خود زندانی بود و تمایلی به شكستن در زندانش نداشت تا وقتی كه با پزشك معالج خود ـ ترنج ـ كه او هم به نحوی زندانی است آشنا می‌شود. این دو نفر راهی سفری می‌شوند كه می‌توانست به آزادی هر دو آن‌ها بینجامد اما... .‬‫بدین ترتیب بیمار ـ شهاب ـ با پای خود به ملاقات یكی از روانشناسان حاذق سیاتل می‌رود تا زندگی در وجود او دوباره شكل بگیرد. او پنج سال است كه هیچ‌گاه نخندیده. حتی گریه هم نكرده است. خصوصیات منحصر به ‌فردی دارد. دنیا از دید او تمام نشده بلكه او است كه به پایان راه رسیده است.

‬‫در بخشی از این رمان می‌خوانیم:« سروكلة ترنج پیدا شد و یك راست آمد سراغم. بین آن همه آدم تر و تمیز پیدا كردن مردی با ریش‌های پنج سال نزده كار دشواری نبود. شده بودم شبیه دیو. روبه‌رویم نشست. نور آفتاب می‌تابید به صورتش. بعد از یك سال بالاخره ترنج را در روشنایی می‌دیدم. باز هم موهایش را از پشت بسته بود. بند دلم پاره شد و افتاد یك جای ‌دور.» ‬‫...
و در فرازی دیگر:« آن روز هم اتاق نیمه تاریک بود و چهره پونه در سایه دلنشینی قرار گرفته بود. نگاهی به دیوارها انداختم. قاب عکس‌های زیادی به آن‌ها میخ شده بود. همفری بوگارت که مشت‌اش را زیر چانه حائل کرده بود. میرزاکوچک خان با جنگلی از ریش و مو. چند سال ریش‌هایش را نتراشید؟. پنج سال؟ »‬‎

[عکس: hh2_image.jpg]

رمان «وقتی سروها برگ می ریزند» درباره زندگی دانشجویی شهرستانی به نام مازیار است كه از اهواز برای ادامه تحصيل به تهران می رود. او پس از تلاش فراوان در دانشگاه قبول می شود: «نمره عينكم بازهم رفته بود بالاتر. بس كه درس خواندم برای كنكور. خاتون يك قاب جديد عينك به سليقه خودش سفارش داد. گرد و طلايی. همان مدلي كه از آن متنفر بودم...»
‎این رمان ۵ فصل اصلی دارد که به بخش های مختلف تقسیم می شوند. از ۵ فصل کتاب، ۴ فصل با نام فصول سال و به نام بهار، تابستان، پاییز و زمستان نامگذاری شده اند. فصل پایانی هم «بی فصلی» نام دارد.

 ‎در قسمتی از این رمان می خوانیم:‎«دوان دوان خودم را رساندم به کلاس و آرام در را باز کردم. گورامی با هیجان چیزی روی تخته می نوشت. صدای باز شدن در را که شنید بی آن که صورتش را برگرداند گفت: «همون جا کنار در وایسا.» ‎احساس کردم وزنه سنگینی روی سینه ام گذاشته اند. تکیه دادم به دیوار. انگار گورامی صحنه جنگ ناپلئون را با عدد و رقم روی تخته سیاه به تصویر کشیده باشد. سرم را چرخاندم سمت دانشجوها. خورشید ردیف جلو نشسته بود. هر از گاهی با روان نویس سیاهی که لای انگشتان سفیدش اسیر شده بود، چیزهایی روی کاغذ می نوشت. چهره اش دوباره معصوم و آرام شده بود. انگار نه انگار همین چند دقیقه پیش مثل دیو تنوره می کشید و می خواست سقف کافه را روی سرم آوار کند. ابروهایش مثل دو هلال زیبا و متقارن سایه بان چشمانش شده بودند. با خودم گفتم نکند باز هم گرفتار خواب و رویا بوده ام و اصلا آن اتفاق نیفتاده؟ شاید تقصیر کود حیوانی ای بوده که کافه چی به خوردم داده بود؟‎خورشید سنگینی نگاهم را حس کرد و سرش را چرخاند سمت من. با دیدنم ناگهان آسمان آبی و آفتابی صورتش، ابری و طوفانی شد و اخم هایش در هم رفت. انگار فکرم را خوانده باشد و بخواهد مطمئنم کند که خواب ندیده ام و همه چیز زیر سایه واقعیتی هولناک به تاریکی گراییده.‎قبل از این که دوباره شمشیرش را از رو ببندد، نگاهم را از او دزدیدم و بردم ته کلاس. زارع همان گوشه همیشگی نشسته بود. نگاهمان گره خورد به هم. با ادا و زبان اشاره چیزهایی گفت که هیچ کدام را نفهمیدم. چشم هایش قرمز و پف کرده بود. دوباره دستش را بالا برد، چرخاند، ساعتش را نشان داد، آستینش را تکان داد. باز هم نفهمیدم. خسته شد و سرش را به دیوار تکیه داد و با بی حوصلگی به تخته سیاه خیره ماند. تخته سیاهی که حالا جای سوزن انداختن در ان نبود و شتر با بارش گم می شد...»]]> ‌‫ ‬‫فهيم عطار نويسنده ي دو رمان " قاب هاي خالي " و  ‬‫" وقتي سروها برگ مي ريزند"

[عکس: 66zr_image.jpg]
‬‫
رمان «قاب‌های خالی» داستان ثانیه‌های سپری شده اما ثبت نشدة زندگی شهاب است كه آرزو داشت كسی آن‌ها را به تصویر بكشد و درون قاب بگذارد. ‬‫شهاب پنج سال در گذشته خود زندانی بود و تمایلی به شكستن در زندانش نداشت تا وقتی كه با پزشك معالج خود ـ ترنج ـ كه او هم به نحوی زندانی است آشنا می‌شود. این دو نفر راهی سفری می‌شوند كه می‌توانست به آزادی هر دو آن‌ها بینجامد اما... .‬‫بدین ترتیب بیمار ـ شهاب ـ با پای خود به ملاقات یكی از روانشناسان حاذق سیاتل می‌رود تا زندگی در وجود او دوباره شكل بگیرد. او پنج سال است كه هیچ‌گاه نخندیده. حتی گریه هم نكرده است. خصوصیات منحصر به ‌فردی دارد. دنیا از دید او تمام نشده بلكه او است كه به پایان راه رسیده است.

‬‫در بخشی از این رمان می‌خوانیم:« سروكلة ترنج پیدا شد و یك راست آمد سراغم. بین آن همه آدم تر و تمیز پیدا كردن مردی با ریش‌های پنج سال نزده كار دشواری نبود. شده بودم شبیه دیو. روبه‌رویم نشست. نور آفتاب می‌تابید به صورتش. بعد از یك سال بالاخره ترنج را در روشنایی می‌دیدم. باز هم موهایش را از پشت بسته بود. بند دلم پاره شد و افتاد یك جای ‌دور.» ‬‫...
و در فرازی دیگر:« آن روز هم اتاق نیمه تاریک بود و چهره پونه در سایه دلنشینی قرار گرفته بود. نگاهی به دیوارها انداختم. قاب عکس‌های زیادی به آن‌ها میخ شده بود. همفری بوگارت که مشت‌اش را زیر چانه حائل کرده بود. میرزاکوچک خان با جنگلی از ریش و مو. چند سال ریش‌هایش را نتراشید؟. پنج سال؟ »‬‎

[عکس: hh2_image.jpg]

رمان «وقتی سروها برگ می ریزند» درباره زندگی دانشجویی شهرستانی به نام مازیار است كه از اهواز برای ادامه تحصيل به تهران می رود. او پس از تلاش فراوان در دانشگاه قبول می شود: «نمره عينكم بازهم رفته بود بالاتر. بس كه درس خواندم برای كنكور. خاتون يك قاب جديد عينك به سليقه خودش سفارش داد. گرد و طلايی. همان مدلي كه از آن متنفر بودم...»
‎این رمان ۵ فصل اصلی دارد که به بخش های مختلف تقسیم می شوند. از ۵ فصل کتاب، ۴ فصل با نام فصول سال و به نام بهار، تابستان، پاییز و زمستان نامگذاری شده اند. فصل پایانی هم «بی فصلی» نام دارد.

 ‎در قسمتی از این رمان می خوانیم:‎«دوان دوان خودم را رساندم به کلاس و آرام در را باز کردم. گورامی با هیجان چیزی روی تخته می نوشت. صدای باز شدن در را که شنید بی آن که صورتش را برگرداند گفت: «همون جا کنار در وایسا.» ‎احساس کردم وزنه سنگینی روی سینه ام گذاشته اند. تکیه دادم به دیوار. انگار گورامی صحنه جنگ ناپلئون را با عدد و رقم روی تخته سیاه به تصویر کشیده باشد. سرم را چرخاندم سمت دانشجوها. خورشید ردیف جلو نشسته بود. هر از گاهی با روان نویس سیاهی که لای انگشتان سفیدش اسیر شده بود، چیزهایی روی کاغذ می نوشت. چهره اش دوباره معصوم و آرام شده بود. انگار نه انگار همین چند دقیقه پیش مثل دیو تنوره می کشید و می خواست سقف کافه را روی سرم آوار کند. ابروهایش مثل دو هلال زیبا و متقارن سایه بان چشمانش شده بودند. با خودم گفتم نکند باز هم گرفتار خواب و رویا بوده ام و اصلا آن اتفاق نیفتاده؟ شاید تقصیر کود حیوانی ای بوده که کافه چی به خوردم داده بود؟‎خورشید سنگینی نگاهم را حس کرد و سرش را چرخاند سمت من. با دیدنم ناگهان آسمان آبی و آفتابی صورتش، ابری و طوفانی شد و اخم هایش در هم رفت. انگار فکرم را خوانده باشد و بخواهد مطمئنم کند که خواب ندیده ام و همه چیز زیر سایه واقعیتی هولناک به تاریکی گراییده.‎قبل از این که دوباره شمشیرش را از رو ببندد، نگاهم را از او دزدیدم و بردم ته کلاس. زارع همان گوشه همیشگی نشسته بود. نگاهمان گره خورد به هم. با ادا و زبان اشاره چیزهایی گفت که هیچ کدام را نفهمیدم. چشم هایش قرمز و پف کرده بود. دوباره دستش را بالا برد، چرخاند، ساعتش را نشان داد، آستینش را تکان داد. باز هم نفهمیدم. خسته شد و سرش را به دیوار تکیه داد و با بی حوصلگی به تخته سیاه خیره ماند. تخته سیاهی که حالا جای سوزن انداختن در ان نبود و شتر با بارش گم می شد...»]]> <![CDATA[ياداشت هايي از محمد رحيم نواز]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%8A%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D8%A7%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%B1%D8%AD%D9%8A%D9%85-%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B2 Tue, 23 Jan 2018 12:46:43 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D9%8A%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D8%A7%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%B1%D8%AD%D9%8A%D9%85-%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B2 ‌
[عکس: hpe3_img_3825.jpg]

من ترس از ارتفاع دارم!
همیشه وقتی از یه ارتفاعِ مشخصی بالاتر میرم، می‌ترسم. هرچه‌قدر از جایی که هستم بالاتر پا بذارم، توی ذهنم احتمال سقوط وحشتناک‌تری رو ترسیم می‌کنم و همین باعث ترسم میشه!یه وقت‌هایی این ترسیدن‌هام قاطی میشه با یه حس جذاب! یه وقت‌هایی آدم هر چی بالاتر میره یه احساس قدرت و اقتداری بهش دست میده که خیلی لذت بخشه! ...ولی خب، همین حس و همین جذابیت، ترس بزرگ‌تری روی ترس‌هام میذاره!می‌دونی چیه؟ هیچی بدتر از این نیست که با کلی دلخوشی و دلگرمی، بری بالا و بالا و بالاتر... و بعد یهو از اوج سقوط کنی! فکرشو بکن که اون بالا یهو پات بلرزه، تکون بخوری و بیافتی. خیلی وحشتناکه! ...بیافتی، نابود میشی! خرد میشی!.همیشه ارتفاعِ چشم‌های آدم‌هایی که دوستشون داریم، ترسناک‌ترین ارتفاع دنیاست!تا وقتی اون بالایی همه چی خوبه! رو سقف دنیایی، تو اوج دنیایی! ...ولی اگه پات بلرزه، اگه تکونِ اشتباه بخوری، اگه از چشم‌هاش بیاُفتی!
وحشتناکه!
بیافتی نابود میشی، خرد میشی!
من ترس از ارتفاع دارم!..

نذار از چشم‌هات بیاُفتم!

محمد رحیم نواز]]> ‌
[عکس: hpe3_img_3825.jpg]

من ترس از ارتفاع دارم!
همیشه وقتی از یه ارتفاعِ مشخصی بالاتر میرم، می‌ترسم. هرچه‌قدر از جایی که هستم بالاتر پا بذارم، توی ذهنم احتمال سقوط وحشتناک‌تری رو ترسیم می‌کنم و همین باعث ترسم میشه!یه وقت‌هایی این ترسیدن‌هام قاطی میشه با یه حس جذاب! یه وقت‌هایی آدم هر چی بالاتر میره یه احساس قدرت و اقتداری بهش دست میده که خیلی لذت بخشه! ...ولی خب، همین حس و همین جذابیت، ترس بزرگ‌تری روی ترس‌هام میذاره!می‌دونی چیه؟ هیچی بدتر از این نیست که با کلی دلخوشی و دلگرمی، بری بالا و بالا و بالاتر... و بعد یهو از اوج سقوط کنی! فکرشو بکن که اون بالا یهو پات بلرزه، تکون بخوری و بیافتی. خیلی وحشتناکه! ...بیافتی، نابود میشی! خرد میشی!.همیشه ارتفاعِ چشم‌های آدم‌هایی که دوستشون داریم، ترسناک‌ترین ارتفاع دنیاست!تا وقتی اون بالایی همه چی خوبه! رو سقف دنیایی، تو اوج دنیایی! ...ولی اگه پات بلرزه، اگه تکونِ اشتباه بخوری، اگه از چشم‌هاش بیاُفتی!
وحشتناکه!
بیافتی نابود میشی، خرد میشی!
من ترس از ارتفاع دارم!..

نذار از چشم‌هات بیاُفتم!

محمد رحیم نواز]]> <![CDATA[تقديم به گل بانو هاى سرزمينم مادر]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%AA%D9%82%D8%AF%D9%8A%D9%85-%D8%A8%D9%87-%DA%AF%D9%84-%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%88-%D9%87%D8%A7%D9%89-%D8%B3%D8%B1%D8%B2%D9%85%D9%8A%D9%86%D9%85-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%B1 Fri, 15 Dec 2017 18:13:58 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%AA%D9%82%D8%AF%D9%8A%D9%85-%D8%A8%D9%87-%DA%AF%D9%84-%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%88-%D9%87%D8%A7%D9%89-%D8%B3%D8%B1%D8%B2%D9%85%D9%8A%D9%86%D9%85-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%B1
مادر ای تنهاترین شب زنده دار
مادر ای محبوبه شب در بهار
مادر ای دشت شقایق در کویر
مادر ای عطر حقایق در مسیر
مادر ای پاکیزه دامن کوه درد
مادر ای رخساره ی تو زرد زرد
مادر ای گیسو طلایی ؛ نازنین
مادر ای ماه خیالم ؛ مه جبین
مادر ای روشنگر شب های تار
مادر ای آرامبخش بیقرار
مادر ای هر بوسه تو دلبری
مادر ای استاد مهر و سروری
مادر ای آب حیات و ریشه ام
مادر ای روح تو در اندیشه ام
مادر ای تندیس عشق و سادگی]]>
مادر ای تنهاترین شب زنده دار
مادر ای محبوبه شب در بهار
مادر ای دشت شقایق در کویر
مادر ای عطر حقایق در مسیر
مادر ای پاکیزه دامن کوه درد
مادر ای رخساره ی تو زرد زرد
مادر ای گیسو طلایی ؛ نازنین
مادر ای ماه خیالم ؛ مه جبین
مادر ای روشنگر شب های تار
مادر ای آرامبخش بیقرار
مادر ای هر بوسه تو دلبری
مادر ای استاد مهر و سروری
مادر ای آب حیات و ریشه ام
مادر ای روح تو در اندیشه ام
مادر ای تندیس عشق و سادگی]]> <![CDATA[شعری بسیار زیبا و پر معنا با تمام حروف الفبا برای خدا]]> http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%B4%D8%B9%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B1-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7-%D9%88-%D9%BE%D8%B1-%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%AD%D8%B1%D9%88%D9%81-%D8%A7%D9%84%D9%81%D8%A8%D8%A7-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%AF%D8%A7 Sun, 03 Dec 2017 20:31:01 +0000 http://forum.iranroman.com/Thread-%D8%B4%D8%B9%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B1-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7-%D9%88-%D9%BE%D8%B1-%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%AD%D8%B1%D9%88%D9%81-%D8%A7%D9%84%D9%81%D8%A8%D8%A7-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%AF%D8%A7
(ا) الا یا ایها الاول به نامت ابتدا کردم
(ب) برای عاشقی کردن به نامت اقتدا کردم
(پ) پشیمانم پریشانم که بر خالق جفا کردم
(ت) توکل بر شما کردم بسویت التجا کردم
(ث) ثنا کردم دعا کردم صفا کردم
(ج) جوانی را خطا کردم زمهرت امتناع کردم
(چ) چرایش را نمیدانم ببخشا که خطا کردم
(ح) حصارم شد گناهانی که آنجا در خفا کردم
(خ) خداوندا تو میدانی سر غفلت چه هاکردم
(د) دلم پر مهر تو اما چه بی پروا گناه کردم
(ذ) ذلالم داده ای اکنون که بر تو اقتدا کردم

(ر) رهت گم کرده بودم من که گفتم اشتباه کردم
(ز) زبانم قاصر از مدح و کمی با حق صفاکردم
(س) سرم شوریده میخواهی سرم از تن جدا کردم
(ش) شدی شافی برای دل تقاضای شفا کردم
(ص) صدا کردی که ادعونی خدایا من صدا کردم
(ض) ضعیف و ناتوانم من به در گاهت ندا کردم
(ط) طلسم از دل شکستم من که جادو بی بها کرد

(ظ) ظلمت نفس اماره که شکوه بر صبا کردم
(ع) علیمی عالمی بر من ببخشا که خطا کردم
(غ) غمی غمگین به دل دارم که نجوا با خدا کردم
(ف) فقیرم بر سر کویت غنی را من صدا کردم
(ق) قلم را من به قرآن کریمت مقتدا کردم
(ک) کتابت ساقی دلها قرائت والضحی کردم
(گ) گرم از درگهت رانی نمی رنجم خطا کردم
(ل) لبم خاموش و دل را با تکاثر آشنا کردم
(م) مرا سوی خود آوردی از این رو من صفا کردم
(ن) نرانی از درگهت یا رب که الله راصدا کردم
(و) ولی را من تو می دانم تورا هم مقتدا کردم
(ه) همین شعرم به درگاهت قبول افتد دلم را مبتلا کردم
(ی) یکی عبد گنهکارم اگرعفوم کنی یارب غزل را انتها کردم

زندگی زیباست...]]>
(ا) الا یا ایها الاول به نامت ابتدا کردم
(ب) برای عاشقی کردن به نامت اقتدا کردم
(پ) پشیمانم پریشانم که بر خالق جفا کردم
(ت) توکل بر شما کردم بسویت التجا کردم
(ث) ثنا کردم دعا کردم صفا کردم
(ج) جوانی را خطا کردم زمهرت امتناع کردم
(چ) چرایش را نمیدانم ببخشا که خطا کردم
(ح) حصارم شد گناهانی که آنجا در خفا کردم
(خ) خداوندا تو میدانی سر غفلت چه هاکردم
(د) دلم پر مهر تو اما چه بی پروا گناه کردم
(ذ) ذلالم داده ای اکنون که بر تو اقتدا کردم

(ر) رهت گم کرده بودم من که گفتم اشتباه کردم
(ز) زبانم قاصر از مدح و کمی با حق صفاکردم
(س) سرم شوریده میخواهی سرم از تن جدا کردم
(ش) شدی شافی برای دل تقاضای شفا کردم
(ص) صدا کردی که ادعونی خدایا من صدا کردم
(ض) ضعیف و ناتوانم من به در گاهت ندا کردم
(ط) طلسم از دل شکستم من که جادو بی بها کرد

(ظ) ظلمت نفس اماره که شکوه بر صبا کردم
(ع) علیمی عالمی بر من ببخشا که خطا کردم
(غ) غمی غمگین به دل دارم که نجوا با خدا کردم
(ف) فقیرم بر سر کویت غنی را من صدا کردم
(ق) قلم را من به قرآن کریمت مقتدا کردم
(ک) کتابت ساقی دلها قرائت والضحی کردم
(گ) گرم از درگهت رانی نمی رنجم خطا کردم
(ل) لبم خاموش و دل را با تکاثر آشنا کردم
(م) مرا سوی خود آوردی از این رو من صفا کردم
(ن) نرانی از درگهت یا رب که الله راصدا کردم
(و) ولی را من تو می دانم تورا هم مقتدا کردم
(ه) همین شعرم به درگاهت قبول افتد دلم را مبتلا کردم
(ی) یکی عبد گنهکارم اگرعفوم کنی یارب غزل را انتها کردم

زندگی زیباست...]]>