۲۳-۰۴-۹۳، ۰۷:۵۲ ب.ظ
داخل خونه میشم طبق معمول ساکته و جز صدای مامان که با تلفن طبق معمول همیشه داره حرف میزنه صدایی به گوشم نمیرسه...منو از دور در حالی که روی مبل راحتی هال لم داده میبینه و بازم مثل همیشه سری به نشونه ی "سلام" برام تکون میده از نظر خودش این سر تکون دادن به معنی " سلام عزیزم خسته نباشی" هستش اما از نظر من معنیش جز " خیلی خوب دیدم که اومدی میتونی بری و جلو چشم نباشی" نمیتونه باشه...میرم جلو تا چیزی بهش بگم که سریع دستشو میذاره رو گوشی و رو به من میگه: الآن نه! میبینی که کار دارم! بعدا!
چیزی نمیگم...مثل همیشه... برای چند لحظه به صورت سفیدش که حالا به سمت دیگه ای کج شده نگاه میکنم...برای چند ثانیه فکر میکنم تا حالا شده یه بار بدون اینکه به زبون بیاره از تو چشمام چیزیو خونده باشه؟ مثلا اینکه من به یه مادر که همیشه دوستم باشه نیاز دارم تا یه مادر آمارگیر که دائما سرش تو کار خودشه و سوال های حاشیه ای و بی اهمیتی رو میپرسه که از نظر خودش یه جور اهمیت دادن به منه؟ مثلا تعداد نفرات کلاس هایی که میرم یا طرز برخورد افراد دور و برم یا نمره های افراد کلاسای دیگه حتی؟؟؟ بازم مثل همیشه دارم غر میزنم...سرم رو تکون میدم نباید بذارم این افکار خسته ترم بکنه...
بازم مثل همیشه تنم خسته کوفته است نه این که بیل زده باشم نه اینکه از دوتا خیابون بالاتر از خونه مون پای پیاده اومدم و حسابی از پاها و کفشای بدبختم کار کشیدم...نه...تن روحم خسته اس...بازم مثل همیشه...
لباسام رو طبق عادت همیشگی هر کسی با لباس خونه عوض میکنم...دستامو میشورم و برمیگردم تو اتاقم همه ی این کارا یه ربع طول میکشه اما مامان هنوز صحبتش تموم نشده...نمیدونم این امید واهی کی از تو دلم بیرون میره؟ امید به اینکه مامان یکبار با دیدن من صحبتش با تلفن رو قطع کنه و تو اون لحظه هیچ چیز براش مهم تر از با من بودن نباشه...خودم رو با شدت پرت میکنم روی تخت و دستامو میذارم زیر سرم روبرو پنجره اتاقمه که رو به حیاط خلوت بازه...خیلی خوبه که این پنجره هست وگرنه من بدون شنیدن صدای چهارتا گنجشک روی درختای حیاط افسردگی حاد در اثر سکوت بیش از حد میگرفتم!
چشامو میبندم تو تصوراتم سیر میکنم... یه اتاق با فضای نیمه تاریک و پر از دود و عطر عودی که تا چند دیقه ی پیش روشن بوده...اتاق بدحور به هم ریخته اس همه جا پره کاغذه...کاغدای نقاشی بزرگ و کوچبک که خیلی ناشیانه طراحی هایی روشون هست...چندین بوم که بعضیاش خالیه و بعضیاشم که طرح های نامفهوم داره..یه دختر خیلی لاغره که با چثه ی کوچیک مچاله شدش لب پنجره اتاقش نشسته نگاشو دوخته به خیابونی که خالی از عابره فقط صدای نفیر باد به گوشش میرسه تنش یه لباسه که بی شباهت به لباس خواب سفید حریر نیست موهاش به طرز ناشیانه ای کوتاه شده و پسرونه و چتری هایی که رو چشماش ریخته...دستش یه فنجون سفید با گلای صورتی که نیمیش رو نسکافه ای داغ پر کرده...جلوش یه ظرف چوبیه زیر سیـ ـگاریه سادس که نزدیک ده تایی ته سیـ ـگار توشه ...هنوز خیره اس به خیابون خالی...نمیدونه چرا ولی انگار این خیابون باهاش حرف میزنه...نگاهشو از پنجره میگیره باقیمانده نسکافه ی تلخ بدون حتی ذره ای شکرش رو در یک آن بالا میکشه اخماش بدجور گره میخوره...انگار هنوزم میخواد در برابر این تلخیا مقاومت کنه...نمیخواد بذاره یه نسکافه با تمام تلخیش احوالشو بهم بزنه...سرشو چند بار به اطراف تکون میده تا از اون گیجی سردرد آور خلاص شه...از لبه ی پنجره پایین میاد میره سمت کتابخونه ی چوبی داغون گوشه ی اتاق...براش اهمیتی نداره که اتاقش شلوغه...اینجا منطقه ی امن اون به حساب میومد و هیچ کسی حق نداشت قوانینشو تغییر بده...اون خودش رو ملکه دنیایی که ساخته بود میدونست و ازین بابت خیلیم راضی بود...اهمیتی به حرفای بی ارزش اطرافش نمیداد...همونطور زل زده بود به داخل قفسه ها و انگار داشت با چشم توی قفسه رو کنکاش میکرد تا چیزی رو که میخواست پیدا کنه...سریع و خشن به سمت قفسه ی دوم از بالا هجوم میبره...قدش نمیرسه...رو نوک پا بلند میشه...هنوز یادش نرفته که این کارو فقط برای بوسیدن یه نفر انجام میداد و حالا...برای بوسیدن زخم خاطرات اون یه نفر که یه سیـ ـگاری بیش نبود...اینجوری خودشو بالا میکشه... بی صدا و بی دلیل چند قطره از چشاش پایین میاد و به سرعت خودشو میرسونه به چونه اش و از اونجا مستقیم تو یقه ی لباسش...بالاخره اونچیزی رو که میخواد پیداش میکنه...یه سیـ ـگار ته جعبه مونده...با همون فندکی که یه زمانی عشقش برای روشن کردن شمع های آرزو هاش بهش داده بود سیـ ـگارو آتیش میزنه...زیر لب میگه: انگار خودتم میدونستی اینجوری میشم...واسه همین اینو دادی که به خاطرات آتیش بزنم و خودمو...ادامشو میخوره بازم مثله همیشه بغض راه گلوشو میبنده...هیچ وقت نتونسته بود این حرفو کامل کنه...با عصبانیت کاغذایی رو که جلو پاشه رو با لگد اینور و اونور پرت میکنه...کاراش دست خودش نیس...خودش رو میرسونه به جعبه ی رنگاش سیـ ـگار رو تو دستش میگیره و تند تند با خودش میگه: اونروز تو چه رنگی پوشیده بودی؟؟؟ آبی ؟ نه نه...قرمز بود؟؟نه اونم نیود...مشکی ؟؟ نه تو همیشه ازش بدت میدومد...ناگهان نگاهش روی لباسش که دورش رو زمین افتاده خیره میمونه...زیر لب زمزمه میکنه...سفید...آره خودشه سفید...رنگ سفید و وحشایه از جعبه ی چوبی رنگاش بیرون میکشه بی توجه به کاغذا و وسایلای زیر پاش میره سمت قلمو هاش و با عجله یکیشو بیرون میکشه و بیتوجه به ظرف قلمو ها که رو زمین دمر شده میدوئه به سمت بوم سفید که روی چهار پایه ی نقاشی قرار داره...سیـ ـگار رو میذاره گوشه ی لبش و در طرف رنگو تند تند باز میکنه...تپش های قلبش بالا میره و عرق سردی رو بدن نحیفش میشینه...قلمو رو تا ته داخل طرف میکنه و با سرعت بیرون میکشه و به طرز نامفهومی طرح های مبهم و تندو خشنی رو بوم میکشه ظرف با تمام قواش پرت میکنه سمت بوم... جیغ میکشه... چند ثانیه بعد در حالی که صورتش خیس از گریه اس و بدنش میلرزه روی زانوهاش میوفته زمین و نگاشو میدوزه به نقاشی سفیدی که روی بوم سفید کشیده...هیچ چیز دیده نمیشه جز جای زخمای دلش...
با شنیدن صدای قدمای کسی که به سمت اتاقم میاد از تو خیالاتم که آیینه ی تمام قد احوال درونم بود کشیده میشم بیرون...صورتم خیسه از اشک...میخندم و میگم: بازم گریه کردم...سری تکون میدم و صورتمو تند تند با پشت دست پاک میکنم و روی تخت به پهلو میخوابم طوری که پشتم به سمت در باشه...در باز میشه...بازم مثل همیشه مامان بدون در زدن میاد تو...میگه: چیزی میخواستی بگی؟...تو دلم میخندم و میگم: اینو الان میپرسی؟ من هیچ وقت حرفی برای گفتن با تو نداشتم چون هیچ وقت نبودی...و روی همه ی حرفای دلم سرپوش میذارم و میگم: نه...الان نه میبینی که خوابیدم! بعدا!...بدون هیچ حرفی میره بیرون...بازم مثل همیشه...
چیزی نمیگم...مثل همیشه... برای چند لحظه به صورت سفیدش که حالا به سمت دیگه ای کج شده نگاه میکنم...برای چند ثانیه فکر میکنم تا حالا شده یه بار بدون اینکه به زبون بیاره از تو چشمام چیزیو خونده باشه؟ مثلا اینکه من به یه مادر که همیشه دوستم باشه نیاز دارم تا یه مادر آمارگیر که دائما سرش تو کار خودشه و سوال های حاشیه ای و بی اهمیتی رو میپرسه که از نظر خودش یه جور اهمیت دادن به منه؟ مثلا تعداد نفرات کلاس هایی که میرم یا طرز برخورد افراد دور و برم یا نمره های افراد کلاسای دیگه حتی؟؟؟ بازم مثل همیشه دارم غر میزنم...سرم رو تکون میدم نباید بذارم این افکار خسته ترم بکنه...
بازم مثل همیشه تنم خسته کوفته است نه این که بیل زده باشم نه اینکه از دوتا خیابون بالاتر از خونه مون پای پیاده اومدم و حسابی از پاها و کفشای بدبختم کار کشیدم...نه...تن روحم خسته اس...بازم مثل همیشه...
لباسام رو طبق عادت همیشگی هر کسی با لباس خونه عوض میکنم...دستامو میشورم و برمیگردم تو اتاقم همه ی این کارا یه ربع طول میکشه اما مامان هنوز صحبتش تموم نشده...نمیدونم این امید واهی کی از تو دلم بیرون میره؟ امید به اینکه مامان یکبار با دیدن من صحبتش با تلفن رو قطع کنه و تو اون لحظه هیچ چیز براش مهم تر از با من بودن نباشه...خودم رو با شدت پرت میکنم روی تخت و دستامو میذارم زیر سرم روبرو پنجره اتاقمه که رو به حیاط خلوت بازه...خیلی خوبه که این پنجره هست وگرنه من بدون شنیدن صدای چهارتا گنجشک روی درختای حیاط افسردگی حاد در اثر سکوت بیش از حد میگرفتم!
چشامو میبندم تو تصوراتم سیر میکنم... یه اتاق با فضای نیمه تاریک و پر از دود و عطر عودی که تا چند دیقه ی پیش روشن بوده...اتاق بدحور به هم ریخته اس همه جا پره کاغذه...کاغدای نقاشی بزرگ و کوچبک که خیلی ناشیانه طراحی هایی روشون هست...چندین بوم که بعضیاش خالیه و بعضیاشم که طرح های نامفهوم داره..یه دختر خیلی لاغره که با چثه ی کوچیک مچاله شدش لب پنجره اتاقش نشسته نگاشو دوخته به خیابونی که خالی از عابره فقط صدای نفیر باد به گوشش میرسه تنش یه لباسه که بی شباهت به لباس خواب سفید حریر نیست موهاش به طرز ناشیانه ای کوتاه شده و پسرونه و چتری هایی که رو چشماش ریخته...دستش یه فنجون سفید با گلای صورتی که نیمیش رو نسکافه ای داغ پر کرده...جلوش یه ظرف چوبیه زیر سیـ ـگاریه سادس که نزدیک ده تایی ته سیـ ـگار توشه ...هنوز خیره اس به خیابون خالی...نمیدونه چرا ولی انگار این خیابون باهاش حرف میزنه...نگاهشو از پنجره میگیره باقیمانده نسکافه ی تلخ بدون حتی ذره ای شکرش رو در یک آن بالا میکشه اخماش بدجور گره میخوره...انگار هنوزم میخواد در برابر این تلخیا مقاومت کنه...نمیخواد بذاره یه نسکافه با تمام تلخیش احوالشو بهم بزنه...سرشو چند بار به اطراف تکون میده تا از اون گیجی سردرد آور خلاص شه...از لبه ی پنجره پایین میاد میره سمت کتابخونه ی چوبی داغون گوشه ی اتاق...براش اهمیتی نداره که اتاقش شلوغه...اینجا منطقه ی امن اون به حساب میومد و هیچ کسی حق نداشت قوانینشو تغییر بده...اون خودش رو ملکه دنیایی که ساخته بود میدونست و ازین بابت خیلیم راضی بود...اهمیتی به حرفای بی ارزش اطرافش نمیداد...همونطور زل زده بود به داخل قفسه ها و انگار داشت با چشم توی قفسه رو کنکاش میکرد تا چیزی رو که میخواست پیدا کنه...سریع و خشن به سمت قفسه ی دوم از بالا هجوم میبره...قدش نمیرسه...رو نوک پا بلند میشه...هنوز یادش نرفته که این کارو فقط برای بوسیدن یه نفر انجام میداد و حالا...برای بوسیدن زخم خاطرات اون یه نفر که یه سیـ ـگاری بیش نبود...اینجوری خودشو بالا میکشه... بی صدا و بی دلیل چند قطره از چشاش پایین میاد و به سرعت خودشو میرسونه به چونه اش و از اونجا مستقیم تو یقه ی لباسش...بالاخره اونچیزی رو که میخواد پیداش میکنه...یه سیـ ـگار ته جعبه مونده...با همون فندکی که یه زمانی عشقش برای روشن کردن شمع های آرزو هاش بهش داده بود سیـ ـگارو آتیش میزنه...زیر لب میگه: انگار خودتم میدونستی اینجوری میشم...واسه همین اینو دادی که به خاطرات آتیش بزنم و خودمو...ادامشو میخوره بازم مثله همیشه بغض راه گلوشو میبنده...هیچ وقت نتونسته بود این حرفو کامل کنه...با عصبانیت کاغذایی رو که جلو پاشه رو با لگد اینور و اونور پرت میکنه...کاراش دست خودش نیس...خودش رو میرسونه به جعبه ی رنگاش سیـ ـگار رو تو دستش میگیره و تند تند با خودش میگه: اونروز تو چه رنگی پوشیده بودی؟؟؟ آبی ؟ نه نه...قرمز بود؟؟نه اونم نیود...مشکی ؟؟ نه تو همیشه ازش بدت میدومد...ناگهان نگاهش روی لباسش که دورش رو زمین افتاده خیره میمونه...زیر لب زمزمه میکنه...سفید...آره خودشه سفید...رنگ سفید و وحشایه از جعبه ی چوبی رنگاش بیرون میکشه بی توجه به کاغذا و وسایلای زیر پاش میره سمت قلمو هاش و با عجله یکیشو بیرون میکشه و بیتوجه به ظرف قلمو ها که رو زمین دمر شده میدوئه به سمت بوم سفید که روی چهار پایه ی نقاشی قرار داره...سیـ ـگار رو میذاره گوشه ی لبش و در طرف رنگو تند تند باز میکنه...تپش های قلبش بالا میره و عرق سردی رو بدن نحیفش میشینه...قلمو رو تا ته داخل طرف میکنه و با سرعت بیرون میکشه و به طرز نامفهومی طرح های مبهم و تندو خشنی رو بوم میکشه ظرف با تمام قواش پرت میکنه سمت بوم... جیغ میکشه... چند ثانیه بعد در حالی که صورتش خیس از گریه اس و بدنش میلرزه روی زانوهاش میوفته زمین و نگاشو میدوزه به نقاشی سفیدی که روی بوم سفید کشیده...هیچ چیز دیده نمیشه جز جای زخمای دلش...
با شنیدن صدای قدمای کسی که به سمت اتاقم میاد از تو خیالاتم که آیینه ی تمام قد احوال درونم بود کشیده میشم بیرون...صورتم خیسه از اشک...میخندم و میگم: بازم گریه کردم...سری تکون میدم و صورتمو تند تند با پشت دست پاک میکنم و روی تخت به پهلو میخوابم طوری که پشتم به سمت در باشه...در باز میشه...بازم مثل همیشه مامان بدون در زدن میاد تو...میگه: چیزی میخواستی بگی؟...تو دلم میخندم و میگم: اینو الان میپرسی؟ من هیچ وقت حرفی برای گفتن با تو نداشتم چون هیچ وقت نبودی...و روی همه ی حرفای دلم سرپوش میذارم و میگم: نه...الان نه میبینی که خوابیدم! بعدا!...بدون هیچ حرفی میره بیرون...بازم مثل همیشه...
خنده بر لب میزنم تا کَــس نداند رازِ من
ورنه این دنیا که مـــا دیدیم ، خندیدن نداشت ...!
ورنه این دنیا که مـــا دیدیم ، خندیدن نداشت ...!





