۰۳-۰۵-۹۴، ۰۳:۱۴ ب.ظ
"پادشاهی جمشید هفتصد سال بود "(قسمت سوم )
"پادشاهی جمشید هفتصد سال بود "(قسمت سوم )
چو چندی برآمد براین روزگار ........ندیدند جز خوبی از شهریار
جهان سربسر گشته او را رهی ........نشسته جهاندار با فرهی
یکایک به تخت مهی بنگرید .........به گیتی جز از خویشتن کس ندید
منی کرد آن شاه یزدان شناس ...........ز یزدان بپیچیدو شد ناسپاس
گرانمایگان را ز لشکر بخواند ............چه مایه سخن پیش ایشان براند
چنین گفت با سالخورده مهان .......که جز خویشتن را ندانم جهان (490)
هنر در جهان از من آمد پدید ...........چو من نامور تخت شاهی ندید
جهان را بخوبی من آراستم .........چنان گشت گیتی که من خواستم
خورو خواب و آرامتان از منست .....همان پوشش و کامتان از منست
بزرگی و دیهیم و شاهی مراست ......که گوید که جز من کسی پادشاست
بدارو درمان جهان گشت راست ........که بیماری ومرگ کس را نکاست
جز از من که برداشت مرگ از کسی .........وگر بر زمین شاه باشد بسی
شما را ز من هوش و جان در تن است ....... به من نگرود هر که اهرمنست
گرایدونکه دانید من کردم این........مرا خواند باید جهان آفرین
همه موبدان سر فکنده نگون .......چرا کس نیارست گفتن نه چون
چو این گفته شد فر یزدان ازوی ...........گسست و جهان شد پر از گفتگوی (500)
هرآنکس ز درگاه برگاشت روی .......نماند به پیشش یکی نامجوی
سه و بیست سال از در بارگاه .........پراکنده گشتند یکسر سپاه
منی چون بپیوست با کردگار .......شکست اندر آورد و برگشت کار
چه گفت آن سخنگوی با فر و هوش ........چو خسرو شوی بندگی را بکوش
بیزدان هرآنکس که شد ناسپاس .........بدلش اندر آید ز هر سو هراس
به جمشید بر تیره گون گشت روز ........همی کاست زو فر گیتی فروز
ازو پاک یزدان چو شد خشمناک ........بدانست و شد شاه با ترس و باک
که آزرده شد پاک یزدان ازاوی .......بدان درد درمان ندید ایچ روی
همی راند جمشید خون در کنار .......همی کرد پوزش بر کردگار
همی کاست زو فرۀ ایزدی .........برآورده بر وی شکوه بدی (510)
چو چندی برآمد براین روزگار ........ندیدند جز خوبی از شهریار
جهان سربسر گشته او را رهی ........نشسته جهاندار با فرهی
یکایک به تخت مهی بنگرید .........به گیتی جز از خویشتن کس ندید
منی کرد آن شاه یزدان شناس ...........ز یزدان بپیچیدو شد ناسپاس
گرانمایگان را ز لشکر بخواند ............چه مایه سخن پیش ایشان براند
چنین گفت با سالخورده مهان .......که جز خویشتن را ندانم جهان (490)
هنر در جهان از من آمد پدید ...........چو من نامور تخت شاهی ندید
جهان را بخوبی من آراستم .........چنان گشت گیتی که من خواستم
خورو خواب و آرامتان از منست .....همان پوشش و کامتان از منست
بزرگی و دیهیم و شاهی مراست ......که گوید که جز من کسی پادشاست
بدارو درمان جهان گشت راست ........که بیماری ومرگ کس را نکاست
جز از من که برداشت مرگ از کسی .........وگر بر زمین شاه باشد بسی
شما را ز من هوش و جان در تن است ....... به من نگرود هر که اهرمنست
گرایدونکه دانید من کردم این........مرا خواند باید جهان آفرین
همه موبدان سر فکنده نگون .......چرا کس نیارست گفتن نه چون
چو این گفته شد فر یزدان ازوی ...........گسست و جهان شد پر از گفتگوی (500)
هرآنکس ز درگاه برگاشت روی .......نماند به پیشش یکی نامجوی
سه و بیست سال از در بارگاه .........پراکنده گشتند یکسر سپاه
منی چون بپیوست با کردگار .......شکست اندر آورد و برگشت کار
چه گفت آن سخنگوی با فر و هوش ........چو خسرو شوی بندگی را بکوش
بیزدان هرآنکس که شد ناسپاس .........بدلش اندر آید ز هر سو هراس
به جمشید بر تیره گون گشت روز ........همی کاست زو فر گیتی فروز
ازو پاک یزدان چو شد خشمناک ........بدانست و شد شاه با ترس و باک
که آزرده شد پاک یزدان ازاوی .......بدان درد درمان ندید ایچ روی
همی راند جمشید خون در کنار .......همی کرد پوزش بر کردگار
همی کاست زو فرۀ ایزدی .........برآورده بر وی شکوه بدی (510)
و دیگر آسمان را نخواهی دید...





