روزها و شبها رو میگذرونیم و آرامشی در کار نیست ، تا دیروقت بیدار میمونیم ،
خسته از خواب بلند میشیم ، کم میخندیم ، تند رانندگی میکنیم ، زود عصبانی میشیم ، کم مطالعه میکنیم ،
برنامه های تلویزیون رو بدون تو جه نگاه میکنیم ، و .... این تکرار تکرار است .
ساختن زندگی رو یاد گرفتیم اما زندگی کردن رو نه ؛ تنها به زندگی ،
سالهای عمر رو اضافه میکنیم و نه زندگی رو به سالهای عمر .
بعضاً درآمدهای بالایی داریم اما ارزشهامون کمتر شده و اصول اخلاقیمون پایین تر اومده ، بیشتر خرج میکنیم اما کمتر لذت میبریم .
حاضریم برای به دست آوردن چیزی کم ارزش ، راه درازی رو طی کنیم ،
اما حاضر نیستیم برای ملاقات همسایه بیمار و گرفتارمون از یک طرف کوچه به اون طرف کوچه بریم .
مطالعه میکنیم اما یاد نمی گیریم ، برنامه ریزی میکنیم اما به انجام نمی رسونیم
و همیشه برای اصلاح این موارد منتظر موقعیت های خاص میمونیم و چرا تا بحال این موقعیت های خاص به وجود نیومده و یا بهتره بگم به وجود نیاوردیم ، نمیدونم .
شاید بهتر باشه از امروز هیچ چیزی رو برای موقعیتهای خاص نگذاریم ، چون هر روز زندگی ، یک موقعیت خاصه .
علم و آگاهی خودمون را افزایش بدیم، بیشتر بخونیم و به اونچه آگاه شدیم عمل کنیم .
زمان بیشتری رو با خانواده و دوستامون بگذرونیم و به آنها بگیم که چقدر دوستشون داریم ،
دیدار اونهایی رو که میتونن تو زندگیمون نقش مثبتی داشته باشن و به شادی هامون اضافه کنن ، مغتنم بدونیم .
چقدر خوبه همین امروز ، بله همین امروز به دیدار کسانی بریم که تصمیم داشتیم ( یکی از این روزها ) اونها رو ببینیم ، مطمئناً خوشحال میشن .
فراموش نکنیم زندگی فقط حفظ بقا نیست ، بلکه مجموعه ای ازلحظه های لذت بخشه .
عبارتهایی مثل ( یکی از این روزا ) و ( روزی ) رو از حافظه مون خارج کنیم ، چون زمان متوقف نمیشه ، و هر روز ،
هر ساعت و هر دقیقه اون خاصه و ما نمیدونیم ؛
شاید این آخرین لحظه باشه .
خسته از خواب بلند میشیم ، کم میخندیم ، تند رانندگی میکنیم ، زود عصبانی میشیم ، کم مطالعه میکنیم ،
برنامه های تلویزیون رو بدون تو جه نگاه میکنیم ، و .... این تکرار تکرار است .
ساختن زندگی رو یاد گرفتیم اما زندگی کردن رو نه ؛ تنها به زندگی ،
سالهای عمر رو اضافه میکنیم و نه زندگی رو به سالهای عمر .
بعضاً درآمدهای بالایی داریم اما ارزشهامون کمتر شده و اصول اخلاقیمون پایین تر اومده ، بیشتر خرج میکنیم اما کمتر لذت میبریم .
حاضریم برای به دست آوردن چیزی کم ارزش ، راه درازی رو طی کنیم ،
اما حاضر نیستیم برای ملاقات همسایه بیمار و گرفتارمون از یک طرف کوچه به اون طرف کوچه بریم .
مطالعه میکنیم اما یاد نمی گیریم ، برنامه ریزی میکنیم اما به انجام نمی رسونیم
و همیشه برای اصلاح این موارد منتظر موقعیت های خاص میمونیم و چرا تا بحال این موقعیت های خاص به وجود نیومده و یا بهتره بگم به وجود نیاوردیم ، نمیدونم .
شاید بهتر باشه از امروز هیچ چیزی رو برای موقعیتهای خاص نگذاریم ، چون هر روز زندگی ، یک موقعیت خاصه .
علم و آگاهی خودمون را افزایش بدیم، بیشتر بخونیم و به اونچه آگاه شدیم عمل کنیم .
زمان بیشتری رو با خانواده و دوستامون بگذرونیم و به آنها بگیم که چقدر دوستشون داریم ،
دیدار اونهایی رو که میتونن تو زندگیمون نقش مثبتی داشته باشن و به شادی هامون اضافه کنن ، مغتنم بدونیم .
چقدر خوبه همین امروز ، بله همین امروز به دیدار کسانی بریم که تصمیم داشتیم ( یکی از این روزها ) اونها رو ببینیم ، مطمئناً خوشحال میشن .
فراموش نکنیم زندگی فقط حفظ بقا نیست ، بلکه مجموعه ای ازلحظه های لذت بخشه .
عبارتهایی مثل ( یکی از این روزا ) و ( روزی ) رو از حافظه مون خارج کنیم ، چون زمان متوقف نمیشه ، و هر روز ،
هر ساعت و هر دقیقه اون خاصه و ما نمیدونیم ؛
شاید این آخرین لحظه باشه .
آدم ها همه می پندارند که زنده اند؛
برای آنها تنها نشانه ی حیات؛بخار گرم نفس هایشان است!
کسی از کسی نمی پرسد : آهای فلانی!
از خانه ی دلت چه خبر؟! گرم است؟ چراغش نوری دارد هنوز؟ ...
برای آنها تنها نشانه ی حیات؛بخار گرم نفس هایشان است!
کسی از کسی نمی پرسد : آهای فلانی!
از خانه ی دلت چه خبر؟! گرم است؟ چراغش نوری دارد هنوز؟ ...



![[عکس: treeswing.gif]](http://www.pic4ever.com/images/treeswing.gif)
