عادت نیست از این فاصله برای تو نوشتن
اجبار است
اینجا هیچ چیز محدودم نمیکند
نه زمان
که خودت می*دانی تنهایی ثانیه ها را ثابت تر از هر گونه مروری می کند
و نظمِ تکرارِ لحظه ها ، درد ناک ترین اتفاقی ست که برای روحِ همیشه منتظرت می افتد
نه مکان
راستی می دانستی سیاهچال ، پنجره ندارد ؟
اعترافش هم وحشتناک است ، ولی همین تاریکی ، همین سکوت محض ، این درد ، تو را به من نزدیکتر
می کند
و نه آدم ها
با حضور های کم رنگشان
با بودن هایی که به بدترین وجه ممکن واقعه ی نبودن تو را یادآوری می کنند
با منطقی که من نمی فهمم
با احساسی که آنها نمی فهمند
بعد از تو ، هیچ چیزِ آدم ها ، جز لحظه ی وداع شان ، برای من شور آفرین نیست
می بینی؟ چیز بیشتری برای فرو ریختن ندارم
هیچ چیز محدودم نمی کند ، جز جاده ها
جاده ها شریک جرمند با رفتن تو
جاده یعنی نبودن ناگهانی
یعنی باد
خاک
گذر گاه
قهوه خانه های نیمه راه
و تمام اینها میتوانند یک نفر را با خود ببرند
و میتوانند یک نفر را با خود باز گردانند
تکلیفِ من با راهی که رفتی ، هرگز روشن نشد
دو راهی، اینجاست که من ایستاده ام ، نه جایی که تو رفته ای
من هرگز به مرگ های بی دلیل اعتقاد نداشته ام
برای من هیچ چیز برای همیشه نابود نخواهد شد
اینجا که من ایستاده ام ، هیچ کس نمی میرد
هیچ عشقی نمی میرد
برای من راهی جز اعتقاد باقی نمانده است
وقتی تمام زندگی ات نیاز میشود
ایمان به بازگشت
سرسختانه ترین دغدغه ی روزگارت می شود در مه آلودگی ِ غمناکِ دنیایی که برای خودت ساخته ای
فکرِ آمدنِ تو ، فکرِ بیهوده ای نیست
حتی اگر بازگشتی نباشد
در سرگردانیِ بی انتهای من ، اگر امیدی نباشد ، تمام این عشق رو به بطالت می رود
همیشه گفته ام
اسارت در خاطراتِ کهنه ، شیرین تر از تخریبِ احساس برای رهایی ست