سخنان ويکتور هوگو

[SilentCity]

هنر، آتشي‌ است كه در طوفان، برافروخته است و آسمان آبي را روشن مي‌سازد.

[SilentCity]

خنده، خورشيدي است كه زمستان را از نژاد انساني دور مي‌كند.

[SilentCity]

بدون اميد، هزار آسمان فراواني هم ديناري نمي ارزد.

[SilentCity]

گاهي كار فقر و بيچارگي به جايي مي رسد كه رشته ها و پيوندها را مي گسلد. اين مرحله اي است كه تيره بختان و سياهكاران چون بدانجا رسند، درهم آميخته و در يك كلمه كه كلمه شومي است، شريك مي شوند؛ اين كلمه «بينوايان» است.

[SilentCity]

اميد در زندگاني بشر به همان ميزان اهميت دارد كه بال براي پرندگان.

[SilentCity]

عشق عبارت است از وجود يك روح در دو كالبد؛ عاملي است كه دو تن را مبدل به فرشته واحدي مي كند.

[SilentCity]

هيچ چيز به اندازه رويا در ساختن آينده موثر نيست، مدينه هاي فاضله ي امروز، واقعيت هاي فردا هستند.

[SilentCity]

انسان در جهان همچون شبح سرگرداني است كه در عبور از اين راه حياتي، سايه اي از خود به يادگار نمي گذارد.

[SilentCity]

الماس را جز در ژرفاي زمين نمي توان يافت و حقايق را جز در اعماق انديشه نمي توان كشف كرد.

[SilentCity]

بديهاي اجتماع به دست ما ساخته شده است و به جاي ناله بهتر است درصدد رفع آن برآييم.