امتیاز موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
سخنان گوته
#11
عشق، پريشاني زندگي است.


اگر نمي توانيد قهرمان باشيد، دست كم مرد باشيد.


مادر، شاهكار طبيعت است.


آنچه فرزند درباره ي پدر مي انديشد مهم نيست؛ چگونه پدر بودن مهم است.


ما بايد با فرزندانمان چنان رفتار كنيم كه خداوند با ما رفتار مي كند.


به ميزان افراد بشر، نيكبختي وجود دارد، اما به دست آوردن همه ي آنها فقط يك كليد دارد؛ اراده.


هر قدر علل و موجبات اندوه آدمي كمتر باشد، نيك بخت تر است و هر چه ميزان خواسته ها و تمايلات كمتر باشد، زندگي او آرامتر و به نيكبختي نزديكتر خواهد بود.


چون بيشتر نوابغ و ديوانگان رفتار مشابه دارند، نبوغ و جنون در يك رديف قرار مي گيرند.


نابغه در بند حدود ديگران نيست، قانون او در وجود خود اوست. همچون كوهي كه آتشفشان از درون مي خروشد و كوهپاره ها را از پيش بر مي اندازد و دهانه اي براي فوران خود مي سازد. فطرت وي قانون مي گذارد و كار خود را با آن مي سنجد.


نويسندگان از آن جهت كه چيزهاي نو مي آورند مبتكر نيستند، بلكه از آن جهت چنين اند كه آن چه را مي خواهند بگويند به گونه اي بيان مي كنند كه گويي هرگز پيش از آن گفته نشده است.
پاسخ
سپاس شده توسط:
#12
وفا سن و سال و زمان و مكان نمي شناسد؛ هميشه و همه جا بايد وفادار بود.


تو در حقيقت، هماني كه هستي؛ روي سرت هزار تا كلاه گيس هم كه بگذاري يا كفش هاي گران به پا كني، باز هماني كه هستي باقي خواهي ماند.


طمع، همچون آب شوري است كه هر چه بيشتر خورده شود، تشنگي را افزونتر مي كند.


از ميانه روي، خوش بختي پاك سر مي زند.


بايد بي چون و چرا اشتهاي اشخاصي را كه بي جهت وقت شما را مي گيرند كور ساخت؛ آنها از شما مي خواهند كه منفعت و سوي در كار به آنها برسانيد.


كسي كه مي خواهد اثري براي دنيا به وجود آورد، بايد متوجه باشد كه نگذارد ديگري وقت او را بگيرد.


آه! جوان ها! افسوس كه شما قيمت و بهاي وقت را نمي دانيد!


تنها كساني سزاوار و شايسته ي درك آزادي و زندگاني هستند كه بدانند چگونه هر روز بر مشكلات زندگاني و آزادي غلبه كرده و آزادي و زندگاني نويني را به چنگ آورند.


انديشيدن آسان است و عمل كردن، سخت و دشوار. عمل كردن به دنبال انديشه و نقشه و از روي تعمق و انديشه پيدا كردن اش در جهان بسيار دشوار است.


اگر وجود خار در گل مايه اندوه ماست، وجود گل در كنار خار بايد مايه شادي ما باشد.
پاسخ
سپاس شده توسط:
#13
بزرگترين مشكل ها در جايي نهفته است كه ما هرگز انتظارش را نداريم.


دست طبيعت در هر دل پاك اين احساس شريف را گذاشته است كه به تنهايي نمي تواند خوشبخت شود و بايد سعادت خود را در خوشبختي ديگران بجويد.


روحي كه زيبايي را مي بيند گاهي تنها مي ماند.


مردان كامياب غالبا از شكست، ميوه پيروزي چيده اند.


مردان مقاوم و باتجربه هميشه فرصت دارند كارها را از اول شروع كنند.


خوشبخت ترين فرد كسي است كه خوشبختي را در خانه خود جستجو مي كند.


عشق، تاج زندگي و سعادت جاوداني است.


دوستي مثل اسناد كهنه است؛ قدمت تاريخ آن را قيمتي مي كند.


كسي كه مي خواهد رازي را حفظ كند بايد اين واقعيت را كه رازي دارد، پنهان كند.


زن، شريك زندگاني و يار ساعات درماندگي است.
پاسخ
سپاس شده توسط:
#14
سخن گفتن يك نوع نياز است، ولي گوش دادن هنر است.


اگر مردم زبان «مقاصد» يكديگر را مي فهميدند، اختلاف از ميان برداشته مي شد.


خوشبخت ترين مردم كسي است كه براي برتري هاي ديگران ارزش قائل است و از شادي ديگران آن قدر شاد مي شود كه گويي اين شادي مربوط به خود اوست.


قله ها را مگر با پيمودن راه هاي پيچ در پيچ نمي توان فتح كرد.


كوشش، نخستين وظيفه ي انسان است.


آنجا كه نور بيشتر است، سايه هاي سياه تري مي توان يافت.


در مورد همه ي نو آوريها و خلاقيت ها يك حقيقت ابتدايي وجود دارد: از لحظه اي كه شخص به طور قطع مصمم به كاري مي شود، همه ي امدادهاي غيبي به كمك او مي آيند.


من از هيچ مكتبي پيروي نمي كنم، از هيچ استادي چاپلوسي نمي كنم... ديوانه اي هستم كه قايقم را خود هدايت مي كنم.


به حقيقت، كسي را مي توانيم والا و محترم بدانيم كه در جست و جوي خويش نيست.


به خويشتن اعتماد كن، آنگاه راه زندگي را خواهي يافت.
پاسخ
سپاس شده توسط:
#15
قلب مغرور و خودخواه هرگز نمي تواند از سرگيجه و بي حوصلگي بگريزد.


جواني نيز مانند پاك ترين و بهترين عشقها سرانجامي ندارد.


كسي كه داراي عزمي راسخ است، جهان را مطابق ميل خويش عوض مي كند.


مرد عمل وجدان ندارد؛ تنها مرد انديشه است كه با وجدان است.


زياده روي در گفتار براي زنان خيلي طبيعي تر از راستگويي است.


اي پير زنده دل، از گذشت عمر افسرده مشو؛ هر چند زمانه نيز موي تو را سپيد كرده، اما هنوز نيروي عشق كه زاينده ي جواني است از دلت بيرون نرفته است.


رنج و شادي؛ اين سخن مرا جز با عاقلان مگوييد، زيرا مردم عوام جز نيشخند كاري نمي توانند كرد.


مي خواهم زبان به ستايش آن كَس گشايم كه در پي آتشي است تا خويشتن را پروانه وار در آن بسوزاند.


تا راز اين نكته را درنيابي كه: "بمير تا زنده شوي"، ميهمان گمنامي در سرزمين ظلمت بيش نخواهي بود.


بكوش تا از وراي پوست به مغز بنگري و در پس پرده ي جدايي، پيوستگي حقيقي را ببيني، زيرا چون بر سر خوان گسترده ي جهان بنشيني، ميان شرق و غرب فرقي نتواني گذاشت.
پاسخ
سپاس شده توسط:
#16
هر كه خود و ديگران را بشناسد ناچار بدين نكته پي بَرَد كه از اين پس، شرق و غرب جدا نمي توانند زيست.


حافظا هيچ كلامي را دو بار در قافيه نياورم، مگر آنكه با ظاهري يكسان، معنايي جدا داشته باشد.


جرقه اي براي آتش زدن و سوختن شهر امپراتوران كافي است.


به من بگو دلم چه مي خواهد... دلم در كنار تو است، حقيرش نشمار.


گاه خاموشي، بهتر از سخن، از راز دل خبر مي دهد.


اي دلبر من، غزلهايي را كه روزگاري در دشت و دمن برايت مي سرودم، اكنون در ديواني فشرده و زنداني كرده ام، زيرا زمانه ناسازگار است.


غزل من از رخدادهاي زمان ايمن خواهد ماند و هر بيت آن كه ستايشگر عشق است، چون خودِ عشق جاودان خواهد بود.


تو چون مُشكي كه از هر كجا بگذري، از خود نشاني گذاري.


جواني، خود، مستي بي شراب است.


گنج عشق، گدايان را توانگر مي كند.
پاسخ
سپاس شده توسط:
#17
نهالهاي درختان بارور را كنار هم با نظم كامل در خاك بنشانيد، زيرا تنها آن كشتزاري از رحمت يزداني بهره خواهد برد كه منظم و آراسته باشد.


اگر آب و زمين را چنانكه بايد پاك نگهداريد، خورشيدِ آسمان با شوق و صفا بر آن خواهد تافت.


آنجا كه آتش فروزان است، ظلمت شب را ياراي بقا نيست.


تا جهان بوده، بيگناهان قرباني رنج و غم بوده اند.


پنج چيز است كه پنج چيز از آن نزايد: دلي كه خانه ي غرور است كانون محبت نشود. ياران دوران فرومايگي، نكوخويي ندانند و تنگ نظران ره به بزرگي نبرند. حسودان بر جمال و كمال جز به چشم كين ننگرند و دروغگويان از كسي وفا و اعتماد نبينند.


اگر به گدايي بخشش كني، او را مثل خودت دوست خواهي داشت. پس تا تواني ببخش و بيهوده براي آيندگان دينار و درم ميندوز؛ زيرا اگر امروز شادمان باشي، به از آن است كه فردا بگويند: "فلان مردي توانگر بود."


سلامي را كه از ناشناس شنوي پاس دار و چون سلام دوستي ديرين، عزيز شمار؛ با آشناي تازه به گرمي سخن بگو، زيرا پس از كلامي چند هر يك به راه خويش خواهيد رفت.


تو كه زيردستي، لطف و خشم خواجه را يكسان گير؛ چه بسا خواجه آنجا خشمگين آيد كه جاي ستودن باشد و آنجا بستايد كه جاي خشم گرفتن باشد.


اگر خواهي هميشه خرسند باشي هميشه راضي باش.


دنيا زادگاه رنج است؛ اگر در آن بماني، چون خواب و خيالي مي گريزد و اگر سفر كني غم با تو همراه مي آيد.
پاسخ
سپاس شده توسط:
#18
همه جا ابلهان را ديدم كه بيش از هوشمندان تفاخر مي كردند و كوته فكران را يافتم كه پيوسته كوشاي حكمفرمايي بر دانايان بودند.


دانايان، هماره آماج تير خشم و كين جاهلانند، اما همين كه يكي از آنان بميرد، مردمان به آه و ناله پردازند و به نامش پول گرد آرند تا بنايي به يادبودش بسازند و نامش را جاوداني كنند


مگر نه اين است كه هرگاه دلي پر از مهر و صفا رنج مي برد تا شما را شادمان كند و چون شمع مي سوزد تا راه شما را روشن نمايد، فرياد مي زنيد: "براي اين ديوانه زنجير بياوريد."


گويند: خود ستودن خطاست، اما كسي را نتوان گفت كه كار نكو كند و خرسند نباشد.


دنيا پر از ابليساني است كه پيوسته به ما كينه مي ورزند، زيرا طاقت آنكه كمال خود را به حال خود گذارند، ندارند.


دل من پيوسته آرزوي پرواز دارد، نه براي آنكه به سوي آسمان رود، بلكه تا از دست خويش بگريزد.


هنوز روز است؛ بكوش تا كاري كني، زيرا وقتي كه شب خاموش فرا رسد هيچ كس كاري نمي تواند كرد.


غم جهان مخور كه غم خوردن، سرنوشتت را دگرگون نخواهد كرد، اما تعادل زندگانيت را به هم خواهد زد.


اقبال، در خانه ات را بكوفت و تو غافلانه در به رويش نگشودي. اما نگران مباش، فرشته ي اقبال دلي مهربان دارد و باز هم در خانه ات را خواهد كوفت.


نيكي را فقط براي نفس نيكوكاري، انجام بده. اگر هم به فرزندانت پاداشي نرسد، به يقين نوادگانت از آن بهره خواهند برد.
پاسخ
سپاس شده توسط:
#19
چرا از دشمنان شِكوه مي كني؟ مگر توقع داري كه ايشان تو را كه وجودت خود مايه ي آزار دل پر حسدشان است عزيز شمارند؟


از اين مصيبتي گرانتر نيست كه ابلهان، دانايان را به فروتني بخوانند.


خداوند بر خلاف ما، بدان را به حال خويش مي گذارد و كاري به زشت و زيباي آنان ندارد.


اگر حسد در پي آن است كه خويشتن را به چنگ و دندان بدرد؛ او را در نيت خير خود آزاد بگذار.


تنها آن كس قهرمانان را به حق تواند ستود كه خود دليرانه جنگيده باشد، زيرا تا كسي سرد و گرم جهان را نچشيده باشد قدر مردان ارزنده را نداند.


اگر خواهي از راهزنان نيمه ي راه آسوده باشي، زر و ايمان و مقصدت را از كسان پنهان دار.


جوانان عادت دارند كه گفته هاي خردمندانه ي پيشينيان را تكرار كنند و آنها را از خويش شمارند. لاجرم در رديف سخنان ابلهانه، گاه حرفي بس نكو مي توان شنيد.


اگر عاقلي، با جاهلان مباحثه مكن، زيرا خود را اسير جهل خواهي ساخت و آنان را دانايي نخواهي آموخت.


از خود مپرس كه از نكويي تو چه كس بهره خواهد برد. نان خود را به آب فكن، بالاخره كسي آن را خواهد خورد.


مي گوييد تنگ چشمم؛ آخر چيزي به من دهيد تا بتوانم بخشش كنم.
پاسخ
سپاس شده توسط:
#20
تا مرد خاموش است بر او خطري نيست، زيرا سرنوشت او به زبانش بسته است.


هر كس به جهان آمد خانه اي نو ساخت و چون مُرد خانه به ديگري گذاشت. دومي، بنا را به سليقه ي خود تغيير داد، اما هيچ كس در پي اتمام آن برنيامد.


بكوش تا نيك را از بد بشناسي و از خود نام نكو باقي گذاري؛ بيش از اين دو، چيزي مخواه كه همه چيز را از دست خواهي داد.


به هر عشق ناكام! به آتش پر شرار و بي دريغ دوزخ! اي كاش چيزي بدتر مي شناختم كه بتوانم بدان سوگند ياد كنم!


آنچه از ميراث پدرانت داري بطلب تا از آنِ تو شود.


ما هميشه وقت كافي داريم به شرط آن كه هم بخواهيم و هم درست از آن استفاده كنيم.


شوهر، مغز خانه است و زن، قلب آن.


زندگي را هر گونه كه نگاه مي كني زيبا است.


اگر تو را همان گونه كه هستي بپذيرند، بدتر خواهي شد و اگر با تو به گونه اي رفتار كنند كه گويي هماني هستي كه لايق آني، همان خواهي شد.


هيچ كس نمي تواند ما را بهتر از خودمان فريب دهد.
پاسخ
سپاس شده توسط:


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  سخنان بزرگان دخترشب 12 1,269 ۱۹-۰۸-۹۹، ۰۳:۴۴ ب.ظ
آخرین ارسال: دخترشب
  سخنان تصویری زیبا از بزرگان !!Tina!! 37 4,987 ۱۷-۰۱-۹۷، ۱۱:۴۲ ب.ظ
آخرین ارسال: !!Tina!!
  مجموعه ای از سخنان دکتر الهی قمشه ای !!Tina!! 7 1,440 ۰۹-۱۰-۹۶، ۰۵:۱۶ ب.ظ
آخرین ارسال: !!Tina!!

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان