۲۸-۰۲-۹۳، ۱۰:۲۶ ب.ظ
ما با ژاپنى ها هيچ فرقى نداريم جز اين که...
ژاپنى ها همان کلاس اول دبستان اتمام حجت مى کنند با بچه هايشان،مى ترسانن،درس اول هم جغرافياست؛نقشه ژاپن را مى گذارند جلوى بچه ها مى گويند:ببينيد.اين ژاپن کوچولوى ماست.ببينيد!نفت ندارد.گاز ندارد.معدن ندارد.زمينش محدود است و جمعيتش زياد و ...ليست نداشته ها را به بچه ها گوشزد مى کنند.خيلى خودمانى بچه هايشان را مى ترسانند...
در ژاپن،نظام آموزشى فهرست مشاغل مورد نياز جامعه را از همان اول کار،به بچه ها گوشزد مى کند.حتى حجم موضوعات درسى کتاب هاى درسى در ژاپن،يک سوم اروپاست؛چون ژاپنى ها معتقدند عمق بهتر از وسعت است.
حالا اين را مقايسه کنيد با کتاب هاى درسى و حتى رسانه هاى ما از هر جناح و طيف،مخالف و موافق که از همان اول مدام در گوش بچه ها مى خوانند:اى ايرا،اى مرز پرگهر،سنگ کوهت در و گوهر است...!
و در دبستان هم درس اول تاريخ است.نه براى عبرت بلکه براى شرح افتخارات گذشته!اگر گربه ى جغرافيايى را هم بگذارند جلوى بچه ها،با غرور مى گويند:بچه ها ببينيد!ايران همه چيز دارد!ايران نفت دارد.گاز دارد.معادن زياد دارد.جنگل و دريا دارد و ...
نتيجه اش مى شود احساس(داشتن)و )غناى کامل) و ايجاد تلفيقى از تنبلى اجتماعى و حتى طلب کارى که به اشتباه به آن مى گوييم غرور ملى!
با اين وصف،کودکان ما و جوانان و مديران نسل جديد ما بايد براى چه چيزى تلاش کنند؟
اين مى شود که بچه هاى ما فکر و ذکرشان مى شود دکتر شدن،مهندس شدن و خلبان شدن،يعنى شغل هاى رويايى و به شدت مادى که نفع و رفاه شخص در آن حرف اول و آخر را مى زند نه نياز کشور...فرهنگ سازى با حرف زدن ممکن نيست...!
ژاپنى ها همان کلاس اول دبستان اتمام حجت مى کنند با بچه هايشان،مى ترسانن،درس اول هم جغرافياست؛نقشه ژاپن را مى گذارند جلوى بچه ها مى گويند:ببينيد.اين ژاپن کوچولوى ماست.ببينيد!نفت ندارد.گاز ندارد.معدن ندارد.زمينش محدود است و جمعيتش زياد و ...ليست نداشته ها را به بچه ها گوشزد مى کنند.خيلى خودمانى بچه هايشان را مى ترسانند...
در ژاپن،نظام آموزشى فهرست مشاغل مورد نياز جامعه را از همان اول کار،به بچه ها گوشزد مى کند.حتى حجم موضوعات درسى کتاب هاى درسى در ژاپن،يک سوم اروپاست؛چون ژاپنى ها معتقدند عمق بهتر از وسعت است.
حالا اين را مقايسه کنيد با کتاب هاى درسى و حتى رسانه هاى ما از هر جناح و طيف،مخالف و موافق که از همان اول مدام در گوش بچه ها مى خوانند:اى ايرا،اى مرز پرگهر،سنگ کوهت در و گوهر است...!
و در دبستان هم درس اول تاريخ است.نه براى عبرت بلکه براى شرح افتخارات گذشته!اگر گربه ى جغرافيايى را هم بگذارند جلوى بچه ها،با غرور مى گويند:بچه ها ببينيد!ايران همه چيز دارد!ايران نفت دارد.گاز دارد.معادن زياد دارد.جنگل و دريا دارد و ...
نتيجه اش مى شود احساس(داشتن)و )غناى کامل) و ايجاد تلفيقى از تنبلى اجتماعى و حتى طلب کارى که به اشتباه به آن مى گوييم غرور ملى!
با اين وصف،کودکان ما و جوانان و مديران نسل جديد ما بايد براى چه چيزى تلاش کنند؟
اين مى شود که بچه هاى ما فکر و ذکرشان مى شود دکتر شدن،مهندس شدن و خلبان شدن،يعنى شغل هاى رويايى و به شدت مادى که نفع و رفاه شخص در آن حرف اول و آخر را مى زند نه نياز کشور...فرهنگ سازى با حرف زدن ممکن نيست...!


