دفتر اشعار احسان پرسا

[پسر اهورایی]

یک قطره زهر دوری ات

برای کشتن یک قبیله

کافی ست

... گفتی این لیوان را چه کنم؟

[پسر اهورایی]

از تو



در سرم بهار ها مانده اند و



بر سرم



زمستان ها

[پسر اهورایی]

موهایت را

کوتاه میکنی

شعرهایم

خلاصه میشوند. ::

اگر موهایت نبود باد را
چگونه نقاشی می کردم ؟

[پسر اهورایی]

از ماجرای عشقت روسفید بیرون آمدند
موهایم .

روی پل میایستی

زاینده رود

برای در آغوش کشیدنت سی و سه پاره میشود

[پسر اهورایی]

تمام بلوزم را

میشکافم

که بادبادکم

تا شهر تو برسد ...

[پسر اهورایی]

ماه برکه ایست در آسمان
که عکس تو در آن افتاده ...

[پسر اهورایی]

من
پیراهنت بودم تو
تنها هنرت اینکه دو پیراهن بیشتر کهنه کردهای ...

[پسر اهورایی]

سلام،

کوتاهترین بیانیه ی دوستیست - سلام !

[پسر اهورایی]

مردي كنار پنجره تنها نشسته است

مردي كه بخش اعظم قلبش شكسته است

مردي كه روح زخمي او درد مي كند

مردي كه تار وپود وي از هم گسسته است

چيزي درون سينه او مي خورد ترك

سنگي ميان تنگ بلورش نشسته است

مردم در انتظار نواي ني اند و مرد

حتي نفس نمي كشد از بس كه خسته است

با احتياط مي كند از زندگي عبور

مردي كه مرگ بر سر او شرط بسته است

[پسر اهورایی]

من فوتبال دوستم و يک گل
كافی ست تا مرا
ديوانه ام كند
.. بانو شما كه پيرهنت تنگ و گل گلي ست !