دفتر اشعار| امیرخسرو دهلوی

[ملکه برفی]

30
سوختهٔ رخت اگر سوی چمن گذر کند
در دل خود گمان کند شعله گرم لاله را
تو ز پیاله میخوری من همه خون که دم به دم
حق لبم همی دهی از لب خود پیاله را

[ملکه برفی]

31
سوختهٔ رخت اگر سوی چمن گذر کند
در دل خود گمان کند شعله گرم لاله را
تو ز پیاله میخوری من همه خون که دم به دم
حق لبم همی دهی از لب خود پیاله را

[ملکه برفی]

32
جان ز نظاره خراب و ناز او ز اندازه بیش
ما به بویی مست وساقی پر دهد پیمانه را
حاجتم نبود که فرمایی به ترک ننگ و نام
زان که رسوایی نیاموزد کسی دیوانه را
خسرو است و سوز دل و ز ذوق عالم بیخبر
مرغ آتش خواره کی لذت شناسد دانه را

[ملکه برفی]

33
بس که خوشدل با غم شبهای در خویش را
دوست میدارم چو طفل کور دل آدینه را

[ملکه برفی]

34
رخ بنما برمراد ارنه به خون منی
آب به سیری مده تشنهٔ دیرینه را

[ملکه برفی]

35
جان برلب است عاشق بخت آزمای را
دستوریی خنده لب جانفزای را
مطرب بزن رهی و مبین زهد من از انک
بر سبحهٔ نست شرف چنگ و نای را
نازک مگوی ساعد خوبان که خرد کرد
چندین هزار بازروی زور آزمای را
ای دوست عشق چون همه چشم است گوش نیست
چه جای پند خسرو شوریده رای را

[ملکه برفی]

36
مخز به نیم جو آن صحبتی که باغرض است
که راحتی نبود صحبت ریایی را

[ملکه برفی]

37
برسرکوی تو فریاد که از راه وفا
خاک ره گشتم و برمن گذری نیست ترا
دارم آن سر که سرم در سر کار توشود
با من دلشده هر چند سری نیست ترا
دیگران گرچه دم از مهر و وفای تو زنند
به وفای تو که چون من دگری نیست ترا

[ملکه برفی]

38
که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا
که در کشید به بر سرو لاله رنگ ترا
چه گویمت که دل تنگ من کرا ماند
اگر تو خورده نگیری دهان تنگ ترا

[ملکه برفی]

39
دلبرا عمریست تا من دوست میدارم ترا
در غمت میسوزم و گفتن نمییارم ترا