امتیاز موضوع:
  • 1 رای - 5 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
دفتر اشعار|حامد عسگری
#1
وقتی بهشت عزوجل اختراع شد
حوا که لب گشود عسل اختراع شد

در چشم های خسته ی مردی نگاه کرد
لبخند زد و قند بدل اختراع شد

آهی کشید و آه دلش رفت و رفت و رفت
تا هاله ای به دور زحل اختراع شد

حوا بلوچ بود ولی در خلیج فارس؛
رقص ید و در حجاز هبل اختراع شد

آدم نشسته بود، ولی واژه ای نداشت
نزدیک ظهر بود، غزل اختراع شد

آدم و سعی کرد کمی منضبط شود
مفعول فاعلات فعل اختراع شد

"یک دست جام باده و یک دست زلف یار"
این گونه بود ها! ، که بغل اختراع شد

یک شب میان شهر خرامید و عطسه زد
فرداش پنج دی ، و گسل اختراع شد*
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#2
دست و پا بسته و رنجور به چاه افتادن
به از آن است که در دام نگاه افتادن

سیب شیرین لبت باشد و آدم نخورد؟
تو بهشتی و چه بیم از به گناه افتادن

لاک پشتانه به دنبال تو می آیم و آه
چه امیدی که پی باد به راه افتادن؟

آخر قصه ی هر بچه پلنگی این است:
پنجه بر خالی و در حسرت ماه... افتادن

با دلی پاک، دلی مثل پر قو سخت است
سر و کارت به خط و چشم سیاه افتادن

من همان مهره ی سرباز سفیدم که ازل
قسمتم کرده به سر در پی شاه افتادن

عشق ابریست که یک سایه ی آبی دارد
سایه اش کاش به دل گاه به گاه افتادن
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#3
پرنده بودی و از بام من پرت دادند
تو ساک بستی و نام مسافرت دادند

قَدت خمید ، نگاهت شکست ، روحت مُرد
کلاغهای مزاحم چه بر سرت دادند ؟

تو نیم دیگر من بودی و ندانستی
چه داغها که به این نیم دیگرت دادند

خدا نخواست من و تو کنار هم باشیم
سه چار هفته به کنکور شوهرت دادند
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#4
دو رودخانه ی وحشی وحشی اند موهات
دو تا هلال گره خورده اند ابروهات

تمام دهکده را ریختی بهم خاتون
چه کرده باد مگر با شلال گیسوهات ؟

منم که صفحه ی یک روزنامه ی صبحم
تویی که پر شده ام از تو و هیاهوهات

تو دستهات ظریفند و من سرم سنگین
خدا نکرده گلم کج نشه النگوهات !
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#5
خدمت شروع شد، تاریک و تو به تو
» آرزو « بی عکس نامزدش، بی عکس

شب های پادگان، سنگین و سرد بود
آخر خدا چرا؟... آخر خدا چگو....

نه... نه نمی شود، فریاد زد: برقص ...
در خنده ی فروغ، در اشک شاملو...

توی کلاهِ خود، لاتین نوشته بود
" Your hair is black, Your eyes are blue "

خاتون تو رو خدا،سر به سرم نذار - : «
» این جا هوا پسه، اینجا نگو نگو

یک نامه آمد و شد یک تراژدی
شد آرزو عرو... « : این تیتر نامه بود

و ستاره ها چشمک نمی زدند » س
انگار آسمان حالش گرفته بود

تصمیم را گرفت، بعد از نماز صبح
با اشک در نگاه، با بغض در گلو

بالای برج رفت و ماشه را چکاند
»... نامرد آرزو « : با خون خود نوشت
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#6
اصلاً قبول حرف شما، من روانی ام
من رعد و برق و زلزله ام ، ناگهانی ام

این بیت های تلخِ نفس گیرِ شعله خیز
داغ شماست خیمه زده بر جوانی ام

رودم؛ اگر چه بی تو به دریا نمی رسم
کوهم؛ اگر چه مردنی و استخوانی ام

من کز شکوه روسری ات کم نمی کنم
من، این من غبار، چرا می تکانی ام؟

بگذار روی دوش تو باشد یکی دو روز
این سر که سرشکستۀ نامهربانی ام

کوتاه شد سی و سه پل و دو پلش شکست
از بعد رفتنت گل ابرو کمانی ام

این بیت آخر است، هوا گرم شد؛ بخند
من دوست دار بستنی زعفرانی ام
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#7
هر بار خواست چای بریزد نمانده ای
رفتی و باز هم به سکوتش نشانده ای

تنها دلش خوش است به اینکه یکی دوبار
با واسطه سلام برایش رسانده ای

حالا صدای او به خودش هم نمی رسد
از بس که بغض توی گلویش چپانده ای

دیدم دوباره شهر پر از جوجه فنچ هاست
گفتند باز روسری ات را تکانده ای

می رقص ی و برات مهم نیست مرگشان
مشتی نهنگ را که به ساحل کشانده ای

بدبخت من ، فلک زده من ، بد بیار من...
امروز عصر چای ندارم ... تو مانده ای
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#8
می روم حسرت دریای مرا دفن کنید
اهل دیروزم و فردای مرا دفن کنید

لحدم را بگذارید به روی لحدم
شال ابریشم لیلای مرا دفن کنید

ایل من مرده کسی نیست که چنگی بزند
وقت تنگ است بخارای مرا دفن کنید

صخره ام،صخره که دلتا شده از سیلی رود
دل که خوب است فقط "تا"ی مرا دفن کنید

تا پر از روسری و سیب شود شهر شما
زیر این خاک غزل های مرا دفن کنید
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#9
بیا شهریور پیراهنت ییلاق لک لک ها
صدای جاری گنجشک در خواب مترسک ها

بیا ای امن ، ای سرسبز ، ای انبوه عطر آگین
بیا تا تخم بگذارند در دستانت اردک ها

گل از سر وا بکن ده را پریشان می کند بویت
و به سمت تو می آیند باد و بادبادک ها

تو در شعرم شکوه دختری از ایل قاجاری
که می رقص د اگر چه روی قلیـ ـان و قلک ها

تمام شهر دنبال تواند از بلخ تا زابل
سیاوش ها و رستم ها فریدون ها و بابک ها

همین که عکس ماهت می چکد توی قنات ده
به دورش مست می رقص ند ماهی ها و جلبک ها

کنار رود ، دستت توی دستم ،شب،خدای من !
شکوه خنده ای تو ، سکوت جیر جیرک ها

مرا بی تاب می خواهند ، مثل کودکی هامان
تو مامان ،من پدر ، فرزندهامان هم عروسک ها

تو آن ماهی که معمولا رخت را قاب می گیرند
همیشه شاعرانی مثل من ، از پشت عینک ها
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#10
چوپان شده تا شاعر ذاتی شده باشد
آواره آن ماه دهاتی شده باشد

چوپان شده در جنگل بادام بچرخد
تا مست چهل چشم هراتی شده باشد

شاید اثر جنگل بادام و کمی بغض
منجر به غزلواره آتی شده باشد

سخت است ولی می گذرم از نفسی که
جز با نفس گرم تو قاطی شده باشد

از بین ده انگشت یکی قسمتش این نیست
در لیقه موهات دواتی شده باشد

تو... چایی...بی قند...و یک عالمه زنبور
شاید لب فنجان شکلاتی شده باشد
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  دفتر شعر صنم (اشعار نو) صنم بانو 28 5,544 ۲۷-۰۳-۰، ۰۹:۰۶ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
  مجموعه کامل اشعار کتاب دیوار از فروغ فرخزاد صنم بانو 19 2,579 ۲۴-۰۳-۰، ۰۷:۲۷ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
Heart اشعار سجاد شهیدی minaa 13 6,912 ۰۹-۰۳-۰، ۱۲:۵۵ ب.ظ
آخرین ارسال: minaa

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان