امتیاز موضوع:
  • 1 رای - 5 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
دفتر اشعار|محمد سلمانی
#1
من آن ستاره ی نامرئی ام که دیده نشد

صدای گریه ی تنهایی اش شنیده نشد


من آن شهابِ شرار آشنای شعله ورم

که جز برای زمین خوردن آفریده نشد


من آن فروغِ فریبای آسمان گردم

که با تمام درخشندگی سپیده نشد


من آن نجابت درگیر در شبستانم

که تار وسوسه بر قامتش تنیده نشد


نجابتی که در آن لحظه های دست و ترنج

حریرِ عصمتِ پیراهنش دریده نشد


من از تبار همان شاعرم که سروِ قدش

به استجابت دریوزگی خمیده نشد


همان کبوتر بی اعتنا به مصلحتم

که با دسیسه ی صیاد هم خریده نشد


رفیق من ! همه تقدیم مهربانی تو

اگرچه حجم غزل های من قصیده نشد


شاعر : محمد سلمانی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#2
اگر چه بین من و تو هنوز دیوار است

ولى برای رسیدن، بهانه بسیار است


بر آن سریم كزین قصه دست برداریم

مگر عزیز من! این عشق دست بردار است


كسى به جز خودم اى خوب من چه مى داند

كه از تو - از تو بریدن چه قدر دشوار است


مخواه مصلحت اندیش و منطقى باشم

نمی شود به خدا، پاى عشق در كار است


تو از سلاله ى سوداگران كشمیرى

كه شال ناز تو را شاعرى خریدار است


در آستانه ى رفتن، در امتداد غروب

دعاى من به تو تنها،خدا نگهدار است


كسى پس از تو خودش را به دار خواهد زد

كه در گزینش این انتخاب ناچار است


شاعر:محمدسلمانی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#3
مرز زیبایی اگر آن سوی دنیا برود

چشم باید به همان سو به تماشا برود


دیده از دور دو دریای مجاور با هم

چشم من می شکند پنجره را تا برود


بارها سنگ به پیشانی شوقش خورده

رود اگر خواسته از درّه به دریا برود


سرنگون گشتن فوّاره به ما ثابت کرد

آب می خواسته با واسطه بالا برود


آی مردم... به خدا آب زلال است زلال...

بگذارید خودش راهِ خودش را برود


کدخدا گفته که تا کار به دعوا نکشد

یکی از این دو نفر باید از اینجا برود


یا که یوسف به دیار پدری برگردد

یا که با پیـرهن ِ پاره زلیخا برود


کدخدا گفته که این دهکده، عاشقکده نیست

هرکه عاشق شده از دهکده ی ما برود


کوزه بر دوش سرِچشمه نیا... با این حرف

باید از دهکده یک دهکده رسوا برود


باز پیراهن ِ گلدار بــه تن خواهی کرد

صبر کن از سرِ این گردن ه سرما برود...!

محمد سلمانی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#4
بي حرمتي به ساحت خوبان قشنگ نيست
باور كنيد پاسخ آيينه سنگ نيست

سوگند ميخورم به مرام پرندگان
در عرف ما سزاي پريدن تفنگ نيست

با برگ گل نوشته به ديوار باغ ما
وقتي بيا كه حوصلة غنچه تنگ نيست

در كارگاه رنگرزانِ ديار ما
رنگي براي پوشش آثار ننگ نيست

از بردگي مقام بلالي گرفتهاند
در مكتبي كه عزّت انسان به رنگ نيست

دارد بهار ميگذرد با شتاب عمر
فكري كنيد فرصت پلكي درنگ نيست

وقتي كه عاشقانه بنوشي پياله را
فرقي ميان طعم شراب و شرنگ نيست

تنها يكي به قلّه تاريخ ميرسد
هر مرد پا شكسته كه تيمور لنگ نيست

شاعر: محمد سلمانی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#5
...کاش میشد بنویسم بزنم بر در باغ
که من از اینهمه دیوار بدم می آید

دوست دارم به ملاقات سپیدار روم
ولی از مرد تبردار بدم می آید

ای صبا بگذر و از من، به تبر دار بگو
که از این کار تو بسیار بدم می آید...


شاعر:محمد سلمانی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#6
عشق پرواز بلنديست مرا پر بدهيد
به من انديشة از مرز فراتر بدهيد

من به دنبال دل گمشده اي ميگردم
يك پريدن به من از بال كبوتر بدهيد

تا درختان جوان، راه مرا سد نكنند
برگ سبزي به من از فصل صنوبر بدهيد

يادتان باشد اگر كار به تقسيم كشيد
باغ جولان مرا بيدر و پيكر بدهيد

آتش از سينة آن سرو جوان برداريد
شعلهاش را به درختان تناور بدهيد

تا كه يك نسل به يك اصل خيانت نكند
به گلو فرصت فرياد ابوذر بدهيد

عشق اگر خواست، نصيحت به شما، گوش كنيد
تن برازندة او نيست، به او سر بدهيد

دفتر شعر جنونبار مرا پاره كنيد
يا به يك شاعر ديوانة ديگر بدهيد

شاعر: محمد سلمانی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#7
وقتي كه حكمر ان چمن باد ميشود
اول تبر حواله شمشاد ميشود

ديگر چه مكتب و چه مرام و چه مسلكي
در گلشني كه قبلهنما باد ميشود

بلبل خموش، غنچه گرفتار، گل ملول
يعني چمن مدينه بيداد ميشود

جايي كه سنگ، زمزمه عشق سردهد
آنجاست تيشه قاتل فرهاد ميشود

يك عمر آن كه بود مجلد به جلد دوست
درگير و دار حادثه جلاد ميشود...

شاعر: محمد سلمانی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#8
زیر پای هر درخت، یک تبر گذاشتیم
هرچه بیشتر شدند، بیشتر گذاشتیم

تا نیفتد از قلم، هیچیک در این میان
روی ساقههایشان، ضربدر گذاشتیم

از برای احتیاط، احتیاطِ بیشتر
بین هر چهار سرو، یک نفر گذاشتیم

جابهجا گماردیم، چشمهای تیز را
تا تلاش سرو را بیثمر گذاشتیم

کارِمان تمام شد، باغ قتلعام شد
صاحبانِ باغ را، پشتِ در گذاشتیم

سوختیم و ریختیم، عاقبت گریختیم
باغِ گُر گرفته را، شعلهور گذاشتیم

روزِ اوّلِ بهار، سفرهیی گشوده شد
جایِ هفتسینم ان، هفت سر گذاشتیم

در بیان شاعری، حرف اعتراض بود
هی نگو چرا نگفت، ما مگر گذاشتیم؟

این سؤال دختر کوچکم «بنفشه» بود
چندمین بهار را پشت سر گذاشتیم؟

شاعر: محمد سلمانی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#9
آنقدر از مقابل چشمان تو رد شدم
تا عاقبت ستاره شناسی بلد شدم

منظومه ای برابر چشمم گشوده شد
آنشب که از کنار تو آرام رد شدم

گم بودم از نگاه تمام ستارگان
تا اینکه با دو چشم سیاهت رسد شدم...

شاید به حکم جاذبه شاید به جرم عشق
در عمق چشمهای تو حبس ابد شدم...

شاعر: محمد سلمانی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#10
آن سالــــــها که حس جـــــــوانم رقیق بود
مضمون عاشـــــــقانه ی شعرم عمیق بود

او در تمــــــام گستره ی زخم های من بود
تمثیـــــــل آب، وقت مهـــــــــــــار حریق بود

این زن - زنی که اینهمه با من غریبه است
آن روزهـــــــا چقـــــــــــــــدر برایم رفیق بود

آن ساعتی که سینه ی دیوار یخ زده است
در لحــــــــظه ی قــــــــرار من و او دقیق بود
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  دفتر شعر صنم (اشعار نو) صنم بانو 28 5,545 ۲۷-۰۳-۰، ۰۹:۰۶ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
  مجموعه کامل اشعار کتاب دیوار از فروغ فرخزاد صنم بانو 19 2,579 ۲۴-۰۳-۰، ۰۷:۲۷ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
Heart اشعار سجاد شهیدی minaa 13 6,918 ۰۹-۰۳-۰، ۱۲:۵۵ ب.ظ
آخرین ارسال: minaa

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان