امتیاز موضوع:
  • 1 رای - 5 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
دفتر اشعار|یعقوب زارع ندیکی
#1
یک


نیمه شب ساز، من زدم یا تو؟
زیر آواز، من زدم یا تو؟




ما که دیوانه ی همیم گلی
سنگ را باز، من زدم یا تو؟



گونه های تو سرخ شد یا من؟
سیب را گاز، من زدم یا تو؟



نه تو گفتی، نه من، خداحاقظ
دم از آغاز، من زدم یا تو؟


قهوه بر سطح سرد ایوان ریخت
فال پرواز، من زدم یا تو؟


شعر چیزی شبیه رسوایی است
زیر آواز، من زدم یا تو؟

ریواس، سیب، سعدی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#2
دو


ای عطر آب و پونه و سنجد، هوای تو
چون مارگون زلال و رها، خنده های تو


امشب بخند و هوش و حواس مرا ببر
تا دل بگوید از تو به تو ماجرای تو


بانو! بگیر چادر خود را که از درخت
گنجشک و ابر و گل بتکانم برای تو


گل ها و خار ها به تفاهم رسیده اند
در پلک و چشم وحشی و آهو ادای تو


حتماً بهشت جای قشنگی است، من ولی
می میرم آن چنان که بیفتم به پای تو


کار من بلا زده ی قد خمیده است
توصیف قد و قامت بالا بلای تو


می گویی از جدایی و من گریه می کنم
باران گرفته امشب زیر صدای تو

ریواس، سیب، سعدی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#3
سکوت

سایه

سیاهی

کلاغ قصه ی تو ...

قار قار می خندم به تولدم

و پدرم که چه احمقانه خفه کرد!!!

خودش را در من

سکوت

سایه

سیاهی

کلاغی قالب پنیری نون ماستی و خانه ای که

شبیه نیست

به هیچ دخمه ای...

دوباره

خندیدن که ندارد

سیاهی رنگ تمام دوستداشتن های من

تنها یادگار مادرم

رنگ چادرش

روی تنم..

تو اصلا کجای داستان بودی که من

کلاغت شدم و...

سکوت

سایه

سیاهی

تصویری از من

نقش قبری که تو نقاشش شدی.

من
کودکی که

گم کرده ام دستهای تو را

وتو که رها کردی

من

وتمام دلتنگی ماهی ها را در تنگی کوچک

حالا

ما ما هی ها

باز هم تنها.
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#4
سه

نقاشی همیشه. نه... نقشی دگر بکش
این بار طرح کفترکی کور و کر بکش

نقشی بکش که سنگ دلت را تکان دهد
یک مرغ تیر خورده و یک مشت پر بکش

نه، تیر و مرغ و بال افاقه نمی کند
دل را درون یک قفس شعله ور بکش

گاهی بریز طرح فرار پرنده را
آن گه برای این قفس سرخ، در بکش

آن روی سکه را به پرنده نشان بده
خورشید و ابر و کفتر و کوه و کمر بکش

یک آسمان پاک بکش، کفتری در اوج
زیر پرش درخت و قنات و کپر بکش

گندم بریز، پشت کپر منتظر بمان
دل را به شوق و وسوسه، سمت خطر بکش

در دام، بی قرار نشانش بده، سپس
او را دوباره در قفس شعله ور بکش

در را دوباره وا کن و او را ببر به اوج
ابر و درخت و سبزه و دام و کپر بکش

طرح فرار، دام، قفس، آسمان، کپر
روزی هزار مرتبه...نه بیشتر بکش

«من گنگ خواب دیده و عالم تمام کر»(1)
من را به سمت شعری از این شعرتر بکش
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#5
چهار

چهل شب گذشت و کسی او نشد
دلی تنگ لبخند بانو نشد

خدا هیچ کس را به سینا نبرد
دل طور لبریز هوهو نشد

به قصد بهار از خزان کوچ کرد
کلاغی که هرگز پرستو نشد

نزد هیچ نقشی به جز تیرگی
مدادی که حیران ابرو نشد

جهان مجازی چه داند زتو
دبلیو، دبلیو، دبلیو نشد
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#6
پنج

بالا بلای من بنشین چای دم کنم
بنشین بساط شعر و غزل را علم کنم

بنشین که موی نرگس و یاس و بنفشه را
با وصف چشم و گونه و روی تو کم کنم

گیسو به روی شانه بیفشان که از حسد
شب را به کام این شب تاریک سم کنم

لب باز کن به حرف که لب واکنم به شعر
لب باز کن به خنده که خنده به غم کنم

اندوه من به حد تغزل رسیده است
وقتش رسیده است که شرح دلم کنم

« با صد هزار جلوه برون آمدی که من»(1)
صدها هزار پنجره را متهم کنم

شهری به شوق وسوسه دنبال چشم توست
پای کدام چشم چران را قلم کنم
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#7
شش

پرنده شام سبک خورد، خواب روشن دید
پرنده خواب خوش از قفس پریدن دید

پرنده هر چه هوس داشت، در نگاهش ریخت
به باغ و سبزه نظر کرد و کوی و برزن دید

سبو به دوش، زنی، بر لب قنات نشست
پرنده در دل خود میل آب خوردن دید

نگاه زن پر از آشوب شرم و آتش بود
پرنده حادثه را در تبسم زن دید

چه خنده ای، چه نگاهی، چه چشم زیبایی
چه می شود که جهان را همیشه روشن دید؟

بلند شد برود زن، سبو به دوش و رها
پرید دور سر او پرنده و خندید

پرید اگرچه، ولیکن پرید از خواب
و در مقابل خود ظرف آب و ارزن دید
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#8
هفت

جانمازم را بیاور گریه دارم هفت رکعت
هفت رکعت بی قراری، هفت رکعت شور و حیرت

تا سپردم دل به چشم خانمان سوز سیاهت
می برم از درد حظی که نبرده ماهی از شط

بوسه چیدم گرچه عمری از لب داغ پیاله
عقل را زایل نکرد این شعله نوشی های مفرط

دوزخت یکجا برای من، گناه این قدر دارم
نیست چون من شعله خواری، در تمام این ولایت

جملگی دارند حقِ «قاتلی» بر گردن من
گونه هایت، چشم هایت، ابروانت، گیسوانت

لب بیاور؛ گل بچینم، رخ بیاور؛ می بنوشم
زلف افشان کن؛ برقص م، دور قدت تا قیامت
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#9
هشت

مرد از همان نخست سر شور و شر نداشت
از سیب سرخ و وسوسه ی آن خبر نداشت


آتش به همت زن و شیطان بلند شد
گر نه خدا که نیت خلق شرر نداشت


تاریخ شاهدی است مسلّم که هیچ مرد
در کار عشق، قدر زلیخا جگر نداشت


حوّا گریست، معصیتش را قبول کرد
آدم که تاب دیدن آن چشم تر نداشت


انسان هنوز ساکن باغ بهشت بود
حوّا دو چشم خوشگل و زیبا اگر نداشت


آدم دلش گرفت، به گریه نیاز داشت
آن جا دریغ،تنگ غروب و سحر نداشت


برخاست تا به جاده و کوه و کمر زند
اما بهشت، جاده و کوه و کمر نداشت


قلبش پر از تناقض شیرین عشق شد
راهی به جز فرار و هبوط و سفر نداشت


زن خنده کرد و ریخت نمک روی زخم او
زخمی که دست از جگر مرد برنداشت



اینک در این غروب، در این جاده ی بلند
ای زن! به گریه های جگرسوز من بخند
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#10
نه

صفا،صفا،صفا،صفا،صفا؛ عشق
جفا،جفا،جفا،جفا،جفا؛ عشق

برو،برو،برو،برو،برو؛ عقل
بیا،بیا،بیا،بیا،بیا؛ عشق


کجا،کجا،کجا،کجا،کجا؛ تو
کجا،کجا،کجا،کجا،کجا؛ عشق

اگرچه فارغ است عشق از عقل
چرا،چرا،چرا،چرا،چرا،عشق-


نمی کنی دل شکسته ام را
رها،رها،رها،رها،رها،عشق


تو را به دوش داشتم همه عمر
بکش به دوش امشبی مرا عشق


مرا ببر به وسعت بیابان
به سمت هولناک ناکجا، عشق


یکی یکی نمی رسیم هرگز
از این قفس دو تا پرنده تا عشق


نشسته عقل زیر پایت ای دل!
بلند شو، بگو بلند؛ یا عشق!
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  دفتر شعر صنم (اشعار نو) صنم بانو 28 5,554 ۲۷-۰۳-۰، ۰۹:۰۶ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
  مجموعه کامل اشعار کتاب دیوار از فروغ فرخزاد صنم بانو 19 2,585 ۲۴-۰۳-۰، ۰۷:۲۷ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
Heart اشعار سجاد شهیدی minaa 13 6,933 ۰۹-۰۳-۰، ۱۲:۵۵ ب.ظ
آخرین ارسال: minaa

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان