ارسالها: 6,375
موضوعها: 1,451
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۳
اعتبار:
11,951
سپاسها: 0
76 سپاس گرفتهشده در 6 ارسال



چند شعر زلال زیبا از استاد دادا بیلوردی
( بنیانگذار سبک زلال )
تو را دگر چه شدست؟! (زلال عروضی قافیه دار )
تو را دگر چه شدست؟!
چنین که می گزی مگر چه شدست؟!
دوباره تیغ حرف راست بر دُمت زده اند؟
بگو به من تو مختصر،چه شدست؟!
درین سفر چه شدست؟!
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
ارسالها: 6,375
موضوعها: 1,451
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۳
اعتبار:
11,951
سپاسها: 0
76 سپاس گرفتهشده در 6 ارسال



بدبخت! عدم می نوشی! (زلال عروضی قافیه دار)
ای دل که «منم» مینوشی!
بـر مـن تـو دروغکی قـسم مینـوشـی
دیــری نشود کــه سنـگ بیـصدا تـو را هم کـوبـد
دیری نشود تو هم درین عرصه ی حق تیغ دو دم مینوشی
زیـرا کــه حقیـقت ز تـو هر لحظه شکایت دارد
زیــرا کــه بسی خـون قـلم مینوشی
بـدبـخت! عـدم مینـوشی!
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
ارسالها: 6,375
موضوعها: 1,451
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۳
اعتبار:
11,951
سپاسها: 0
76 سپاس گرفتهشده در 6 ارسال



غریبتر بجوش (زلال عروضی قافیه دار)
ستاره شو!
بـه شعرم استعاره شو!
کمی ز پرده ی کنایه دور باش!
به یادم ای دل ِ شکسته،چون هزار پاره شو!
گــذار غبطه هــا خــورد بــــــه زیـــر ابـروانت آبـشارهــا
لبـالـب عـاشقانـه بـاش ازیـن خیــال واژگـون بـه اوج هـا سواره شو!
غـــریبتر بـجـوش تــا مُـذاب سنـگ ِ درد را روانــه کـن!
غـریبتر بسـوز تــا شب ِ بشــر شراره شو!
و بـاز کـن دهـان سـرد بـاغ را
برای لاله چاره شو
بهـاره شو
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
ارسالها: 6,375
موضوعها: 1,451
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۳
اعتبار:
11,951
سپاسها: 0
76 سپاس گرفتهشده در 6 ارسال



فرات چشمانت ( زلال عروضی قافیه دار )
ای ما،همه مات چشمانت
پایین بکش آهسته جهات چشمانت
آمــــوز بـدیـن فتــاده زیـــر پـات سقّـایـــی را
سیـــراب نـما کـویـر تشنـه از کــرامت قنـات چـشمانت
هم سینه پُر از سوزش دردست و زمان آتـشبـار
هم تشنه ترم بر حرکات چشمانت
قــربـان فـرات چـشمانت
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
ارسالها: 6,375
موضوعها: 1,451
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۳
اعتبار:
11,951
سپاسها: 0
76 سپاس گرفتهشده در 6 ارسال



تویی که دور شدی (زلال عروضی قافیه دار پیوسته )
زمان نمی گذرد
وَ لحظه ، بی امان نمی گذرد
قدم قدم شکسته، این تویی که می گذری
خدا ز مردگان نمی گذرد
روان نمی گذرد
تویی که دور شدی
ز یار، غـافل ِ حضور شدی
تویی کــه بـر زمـانـه بس غـریب می نگری
و گم در امتـداد نـور شدی
هـزار جــور شـدی
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
ارسالها: 6,375
موضوعها: 1,451
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۳
اعتبار:
11,951
سپاسها: 0
76 سپاس گرفتهشده در 6 ارسال



سر قولم و تأکیدم (زلال عروضی قافیه دار)
وقتی که تو را دیدم
دل از هوس غیر تو ببریدم
دیوانه ترین عاشق سرمست زمین گشتم
جز عشق تو و وَصل تو و دردِ غمت هیچ نفهمیدم
اوراق جمالت که به انگشت خیالم قلم شوق روان می کرد
گه قصّه شدم گه شعر، از حسّّ تو در هیچ دم ای ماه من آسوده نگردیدم
امّا تـو مــرا زیر نگاه عطشت سیـــر نخواندی و ننوشیدی
این برگ خزان را که به شوقت ز گل مهر و وفا چیدم
بر قاب دل غم زده از هجــر تو آویزم
امّا کـه سـر قـولم و تأکیـدم
پاک از غـم تردیـدم
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
ارسالها: 6,375
موضوعها: 1,451
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۳
اعتبار:
11,951
سپاسها: 0
76 سپاس گرفتهشده در 6 ارسال



احساس بهاری ( زلال عروضی قافیه دار )
غنچه دهنی باید
در بستر گلها چمنی باید
با این همه طنازی و سرمستی و فرهادی
در نزد شقایق سمنی باید
شیرین سخنی باید
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
ارسالها: 6,375
موضوعها: 1,451
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۳
اعتبار:
11,951
سپاسها: 0
76 سپاس گرفتهشده در 6 ارسال



دو حرف حساب (زلال عروضی قافیه دار )
الهی آسان گیر!
زیـاد هم نـده بـه انسان گیر
در بـهشت را ز نـو بـه اهـل دل وا کن!
ز چنگ خاک،محنت جان گیر
وَ راه درمان گیر!
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
ارسالها: 6,375
موضوعها: 1,451
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۳
اعتبار:
11,951
سپاسها: 0
76 سپاس گرفتهشده در 6 ارسال



چرا ؟! ( زلال عروضی قافیه دار )
چــرا شکستــه تـری؟!
و از تمام آشنا گسستـه تری ؟!
چـرا بهانـه تراشی به عاشقان شده ای ؟!
تـمام روز چـشم بـستـــه تـری!
همیشه خسته تری؟!
از فکـرت آدمی چـه هـا خواندی ؟!
(زلال عروضی قافیه دار پیوسته)
ای گل که به گلدانی!
وَز جملــه ی گلهـای بهــــارانی
دانم تو هم از غربت خود در قفسی نالی
دلتشنــه ترین عــاشق بارانــی
در داخـــل زنــدانـــی
آن ریشه کـه پیچانـدی
وان تـار غمی کــه بر گلو رانـدی
از جملـه نشانـه هـای فرط دلتنگـی ست
از فکـرت آدمی چـه هـا خواندی
اینگونه گل افشاندی!!؟
بــر لــذّتـــم افــزودی
وجدان خود از این جهت آسودی
امّـا مـن دنیــا زده بیــرون تــــو را دیـدم
غــافـل ز درونتـم کــه می بودی
چون کوکب و داوودی
تعجیل کن مهلت کم است
(زلال عروضی پیوسته قافیه دار)
پیدا تویی پنهان منم
ساکت تویـی نارام و سرگردان منم
با دست احساست بگیر این پای چرخان در فلک
پشت زمین،بی بال و پر،انسان منم
در کار تو حیـران منم
آسان تویی مشکل منم
دریـا تـویی پـابست اندر گـِل منم
امّا شنو ، اینجا کسی می نوشد آه و نالـه ها
خالی ز هر کوئی و هر منزل منم
خونینتر از هر دل منم
ای وای ازین حال حضور
آشفـتـــــه بـازاری مــردان ظـهـور
فـریــاد ازیـن جسم نمـاز مـُـرده پـای خـاکها
بشکن رکوئی از تسلسل در عبور
تـکـــــــرارهـای دور دور
ایــن لات را آرام کـن!
بــا تیـــغ تیـــز ابـروانـت رام کـــــن!
البتّــه پـاگیــــــر نـگـاه سخت تـقدیـرت نـمـا!
یک بوسه ده آنوقت سوی دام کن!
آغوش خود اعدام کن!
مهلت به دیدارم بده
آگاهی از هــر گونه اسـرارم بده
ارزان نمی بخشنـد بـر عشّاق راز عـشق را
پس کوه غم بر دوش افکارم بده
یک خلوت آزارم بده
من حاضرم تا جان دهم
دل را به رسم عشق خون افشان دهم
مـن حـاضـرم در آسمـان دست تــــو بـــاران شـوم
بـر جـان شب، گلهای نــور افشان دهم
آن را که خواهی آن دهم
دارم صدایت را،بگو!
من میشناسم هوی و هایت را،بگو!
ردّ حضـورت را دریــن تـکــــرار می نـوشـم نـــرو!
رمـــــــز کلیــــد رازهــایت را بـگـــو!
آرام جایت را بگو!
تعجیل کن مهلت کم است
قـدّ پـگاه از درد تـاریـــکی خـم است
یـا هـوش از دادا ستـان چـون سـرخوشان مـاوراء
یا قدرتی ده که جدایی محکم است
در انـحصـــــــــار آدم است
عیدتان مبارک باد (زلال عروضی قافیه دار)
عیدتان مبارک بـاد
قلبتان پر ز « کیفَ حالک ؟ » باد
بـوسه هـا خـالی از غبـار اخـم و دلسردی
خانه هاتان پر از سرور و عشق و گرمی و وروجک باد
همچنـان رفت و آمـد،اختیـاری و شیـریـن
دل،جـدا ز هـر بهانـه و لـَک باد
شکّرین و قندک باد
باز وجدانها مُرد (زلال عروضی قافیه دار)
آفـتـاب غـمگیــن اسـت
بـــاز روز حساب غـمگیــن اسـت
ابــر بـُخل بـا حیلت، شبهـه می بـارد لیک
هــم سئوال جناب غمگین است
هم جواب غمگین است
باز ایمانـها مُرد
بـاز احسـاس در انسانـها مُرد
باز مَردیّ و خدا ترسی و شرم و خجلت
کوچه ی عدّه ای از جانها مُرد
باز وجدانها مُرد
پا شو تا بر گردیم
سائـل کـوی دادگــر گردیم
ما نـه آنیم که از گمشده ها باج کشیم
پا شو تا وارد محشر گردیم
پـای کـوثر گردیم
شعر ناب غمگن است (زلال عروضی قافیه دار)
آفتاب غمگین است
باز روز حساب غمگین است
ابر بُخل با حیلت ، شبهه ها پراکندَه ست
بر سئوالی جواب غمگین است
شعر ناب غمگین است
باز ایمانها مرد
باز احساس در انسانها مرد
باز مردی و خدا ترسی و شرم و خجلت
کوچه ی عدّه ای از جانها مُرد
باز وجدانها مرد
پا شو تا برگردیم
سائل کوی دادگر گردیم
شاید از تشنه دلی بخت بهاری چیدیم
پاشو تا وارد کوثر گردیم
دور حیدر گردیم
و خواهم گفت... (زلال عروضی قافیه دار)
صدای نـــور می آید
و عطــر نرگسی از دور می آیــد
برایش فاش خـواهم کرد ظلم سایـه نوشان را
که دانم بر همین منظور می آید
کمی مقهور می آید
و خواهم گفت یک اختــر
بــــه جُـرم زرد بـودن از گل احمــر
جُـــدا با تیـغ کبــر باغبـانی کــــور دل گـردیــد
اگرچه سخت می باشد چنین باور
حقیقت روشن است آخر
خوشست در تب غیرت جویدن آتش
(زلال عروضی قافیه دار)
جهان ِ مرد کجاست؟!
و اصل ِ درد ِ درد ِ درد کجاست؟!
خــروسکی، دل ِ خونین، بـه کـرکسـان بـخشیــد
سبب شناس ِ زخم ِ زرد کجاست؟!
و ضدّ سرد کجاست؟!
خوشست مرد شدن
به عمق ِ درد، زرد ِ زرد شدن
خـوشسـت در تب ِ غـیـرت ، جـویـدن ِ آتـش
بجای «سرد ِ سـرد ِ سـرد شدن
ز حقّ طرد شدن»
پندهای زلال (زلال عروضی پیوسته قافیه دار)
به نان کپک نزنید!
به آرد بی سبوس الک نزنید!
ز بَد خیالی ِ خود پـَر کشید!...یعنی که:
صحیفه ی دل ِ روشن، بـه نیّت ِ خبیثه، لک نزنید!
ز چنگ چشم تیز با دوسوت گم بشوید!
به زیر نام مُرده جک نزنید!
به خود بزک نزنید!
به حقّ جان بدهید!
و دل به دلسِتان نشان بدهید!
خدای خنده شکن را ز ناله دور کنید!
ز بند ِ حرف دَر روید و پس درست امتحان بدهید!
صدا صدای عشق شد اگر بپاخیزید!
جلوتر از نماز اذان بدهید!
به دل تکان بدهید!
حق را بچین! ( زلال عروضی ژیوسته قافیه دار )
ای باغبان!
برخیـز از خواب گران!
آب از گلوی نهـر می ریـزد بــه چـاه
رحمی بـرای غنچه هــای عـاشـق ِ شیـرین زبـان.
اینک تو بیل ِ عشق را بر دست گیر!
بازوی دل کن امتحان
برخیز!هان!
ای نازنین!
بنگر بـه طبع ِ آذرین
وَریـان بـه وَریـان، هـادی ِ احساس باش!
آیــا مگـــــر از نـسل ِ فـــردا نیـستـی در ایــن زمیـن!؟
یک نعره از جام «کوراوغلی» نوش کن!
سازت بیاور از کمین
حق را بچین!
وَریان : واژه ی ترکی هموزن دَربان و به معنای بند
( ایجاد خاکریز به توسط بیل ، برای تغییر مسیر و هدایت درست آب )
زلال فوق از نوع زلال عروضی پیوسته قافیه دار بوده و در طول وزن
«مستفعلن» با دخالت «مستفعلُن» می باشد:
مستفعلُن
مستفعلُن مستفعلُن
مستفعلُن مستفعلُن مستفعلُن
مستفعلُن مستفعلُن مستفعلُن مستفعلُن (سطر مادر)
مستفعلُن مستفعلُن مستفعلُن
مستفعلُن مستفعلُن
مستفعلُن
به حقّ نغمه ی داوود ، عشق را به روز کنید
( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
کمی صدای مرد کجاست؟!
و چند گوش ِ باز ِ اهل درد کجاست؟!
من از قبیله ی آبم ، به من جواب ِ صاف دهیـد!
در ِ ورود ِ بوستان ِ زرد کجاست؟!
گلی که صبر کرد، کجاست؟!
ز رقص ِ غصّه پیر شدم
به زیر ِ دست ِ چشم ِ تر اسیر شدم
به حقّ ِ نغمه ی داوود ، عـشق را به روز کنید!
ز گردبادهای هـرزه سیـر شدم
چو گیج و دستگیر شدم
عاشقترین مرد زمین کیست؟! ( زلال عروضی بی قافیه )
عاشقترین مرد زمین کیست؟!
یک آسمان، صحبت، به رنگ ِ آه دارم
یک داستان، با طعم ِ فــرداهای بی امــروز ...آری!
یـک شب پـُر از پــروازهــــای آفتــابــی
یک ُمشت، نور ِ غرق در آب
عاشقترین مرد زمین کیست؟!
می خواهم از یک راز شیرین باز گویم
می خواهم از تحلیل رفتن در جمال ِ عـشق پُرسم
آشفتـه بـازار است و فانـوسم مه آلود
یخ بسته چشم ِ بود و نابود
عاشقترین مرد زمین کیست؟!
می خواهم از سیـ ـگار ِ صبرش درد نوشم
در بی نهایت ، همچو معتـادان ، بلای زرد گیـرم
می خـواهم اصلاًَ در تـوهّـم، دود بـاشـم
از کاه و گِل، مطرود باشم
آسمان می فهمد ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
مرگ بـر نـامـردی
مرگ بـر عـامـل هــر دلسـردی
مـرگ بــــر ضدّ امیـــــد و حسـد و نـادانــی
خاک بر صورت خشک و زَردی
اُف برین همدردی
آسمان غمگین است
صفحه ی قلب زمین چرکین است
مـن خـدا را کمــــی از خـلق جــدا می بیـنـم
عـــشق در آدمیــان گــر این است
عمر زهرآگین است
چشمها میمیرند
گوش ها جان بسر و درگیرند
روزَنی لیـک دریـن حاشیه هــا می خندد
زودها گرچـه به ظاهـر دیرند
تابع تقدیــــرند
آسمـان می فهـمـد
دیگر اینبـار جهـان مـی فهمد
تـا تـوانی عـشق بنما وَز حسادت ... آری
دست بردار ، زمان می فهمد
روح و جان می فهمد
شور عاشورا ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
بگذار بگریم
در این حرم ِ یار بگریم
بگـذار کـــه با دیــده ی خـونبار بنالم
با داغ نهان، زار بگریم
غمبار بگریم
امروز فغان است
خون در لب یک رود، روانست
امـروز به شش ماهه عـطش ، آب نـدادنـد
نا مـردمی و ظلـم ، عـیانست
عالم نگران است
فریاد برآرید
آن حادثه بر یاد بر آرید
امروز سر ِ عـاطفه از پشت بریـدنـد
آه از دل ِ آزاد برآرید
فریاد برآرید
بگذار بسوزم
با محنت ِ دلدار بسوزم
بگـذار کـه از آتـش ِ جانکاه بـنـوشـم
در حسرت دیدار بسوزم
بسیار بسوزم
ای کاش بمیرم
از عالم ِ بی عاطفه سیـرم
ای کاش که دیگــــــر غـم ِ تکــرار نبینم
با محنت ِ بی فاصله پیرم
در عشق اسیرم
به وقت باده،آب کربلا حرام شود
( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
مرا بگو که غرق خون شده ام
برای وصل یارهمچو نصف جون شده ام
مــــرا بنوش بـاری از شکستـه های داغـدار ِ تــوأم
قلم قلم زلال ِ چشمه ی جنـون شده ام
اسیر دست ساربون شده ام
فدا سرشک ِ بس رون ِ تو را
که سیر می کنم جمال ِ لاله گون ِ تو را
ز شور هــرچه بخواهی پُرم فقط برای خاطـــر تو !
فــدا دلـم تسلسل ِ بهــار ِ خون ِ تـو را
زمین نیفتد آسمون تو را
الهی آتشت مدام شود
و درد عشق تو عمیق و مستدام شود
الهــی آنچه برغریب ِ تشنه طـــرح داری آن بنما!
به وقت باده ، آب کربلا حرام شود
و حرف یار یک کلام شود
تیر دنیا خوردست ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
یک نفر باز گریست
هرچه کردم به دلش ناز گریست
عـکســـی از حــادثــه در جـام ســـرشکش پـیـدا
گفت از غربت خود راز گریست
مثل پرواز گریست
شور دریا خوردست
غصّه ی تشنگی ما خوردست
پـرده از پنجـره ی چـشـم عـطش بـیـرون زد
دیدم آنسوی دلش تاخوردست
تیر دنیا خوردست
بغـل گشا بـرای شعله ات...مذاب شدم
( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
منم که عـاشق صدای توأم
بخوان مــرا کـه لایق صدای نای تـوأم
بخوان به شور وصال و برقص از سر حال ای گل من!
بجوش تا که ببینی چسان فدای توأم
و مست ناز و عشوه های توأم
منم فتاده مثـل آب شدم
که زیر پـای حسرتت بسی خـراب شدم
بیا به خاطــر من در حضور عشق جام کبــر شکن
بغـل گشا بـرای شعله ات...مذاب شدم
و غرق تب در التهاب شدم
شاید که عشق را به سرت شعله ور کنند
( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
آن چشم داغ تو
من را کشانده بر سراغ تو
زل می زنم به نقطه ی ثقلت که تشنه لب
نوشم ز سایه ی چراغ تو
گیــرم فــراغ تـو
دستم به دامنت
ایـن گـل مـران ز گلشن تنت
شاید که عشق را به سرت شعله ور کنند
باشد دلم شکسته مسکنت
سوزم چو خرمنت
به من جواب دهید! ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
به من جـواب دهیـد
جوابهای صاف و ناب دهیـد
چـرا به لشگر ِ تـردیـد جانم آزردید؟!
به این یقین ِ زخم خورده ، نرم نرم کم عذاب دهید!
چرا به اسم«توهّم»زلال را خواندید؟!
نخواستم که برمن آب دهیــد!
وَ حُکم ِ خواب دهید!
به من جواب دهید!
چـرا خیالتان ز نـور جَهیــد؟!
وَ قصدتان مگربه غیر تهمت است و حسد؟!
شنیـده ایــد کـه آبـی ز بیــم سنـگها بــه پشت رهیــد؟!
نه خیر،چونکه جهان را قضا و تقدیـریست
اگراسیر ِ رنگ ِ گه به گهید!
نه همچو مرد رهید!
به تو چه؟! ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
من عاشق سَحـَرم
شبانه پُـشت حزن و دردسرم
من اصلاً از وجود خود گذشته ام ، به تو چه؟!
شریـک جُرم عـالـم خطـــرم
به صبح می نگـرم
ز من گذر ،تو برو!
بدون منّتی دگـر ، تو بـرو!
تو از کی آمر و فضول عاشقان شده ای؟!
به طالعم نکن نظر،تو برو!
چو رهگذر تو برو
قامت زرد شکست ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
کودکـی عـود خـریـد
گوئیا برخود هرچه بود خـریـد
آنچنان گشت دریـن عـالمه خوشحال که گفت:
می توان عشق را به دود خـرید
«مُرغ» ِ داوود خرید...
داستـان ابری هست
چشم ِ حق بیـن را زمانـه که بست
سالهـا رفت هـوس بـر خـرید ِ «مُـر» انداخت
بعـد شیـشه بـه جـای پیـپ نشست
قامت ِ زرد شکست
عود (عود هندی) = چوبی قهوه ای رنگ و خوشبو
که چون بسوزانند بوی خوش بدهد.
مُر ( mor ) = سیـ ـگاری قهوه ای رنگ و خوشبو
که چون بسوزانند و استفاده کنند طعم و بوی خوش بدهد!
پیپ ( pipe ) = نوعی چپق که معمولاً امروزه
در تدخینهای معطر تشریفاتی کاربرد دارد.
شیشه = از خطرناکترین موادّ مخدّر که از توصیفش معذورم.
یکی ... ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
یکی پُرازسخن است
ازآن سخن که شمع انجمن است
در امتـداد ِ شب از او کســی نمی پـرسـد
چراکه آسمان،غریب ِ من است
بهـار در کفـن است
یکی به خاطـر نان
گــذشتــه از فضیـلت ِ رمضان
ز صبح تــا دم ِ افطار مـی خــورد آتـش
که روزی اش کند حلال به جان
به زیر پُـتک زمان
یکی نشسته غــریب
و جام قلب را شکستـه غـریب
شبیه ِ خانه بدوشان، اسیر بخت شـدَست
دلش ز مردمان گسسته غریب
ز درد خسته غریب
یکی خـدای خـود است
به عالم ِ مَـنـَـش فدای خود است
ز جمع گشتـه به ضرب ِ تکـبّرش منهـا
و همچنان جفا،جفای خـود است
خطا،خطای خود است
یکی به زور ِ حسد
گرفته راه نور عشق، چو دَد
به نقد جان بخرد بس قلوب تار ، مگـر
دکان ِ خود همیـشه باز کند
رسد به داد و ستد
یکی به بنز سوار
نمی شناسد آه ، صبح و نهار
لگام نفس خویش را سپرده دست هوس
هزار دوست دارد و صد یار
ز خانـواده کنـار
یکی سوار ِ خر است
بر آن سوار ِ خویش مفتخر است
محلــّه بــر محلــّه ، سبـزه می فـروشد تـا
رسد به آنکه عـــاشق ِ پدر است
گرسنه پشت در است
یکی به عشق سوار
ز جنس ِ نـور و از تبار ِ بهـار
به روی ویلچری بـه صد هـزار مرد حریف
پُر از شرافت است و عزّ و وقار
امید ِ باغ نثار
یکی نشسته خموش
به ناکسان غـلام ِ حلقه بگوش
اگــر ز تن کمرش را (ببخش!) بـاز کنـی
نه قدرت ِ دفاع دارد و جوش
گرفته حالت ِ موش
یکی اسیــر شدَست
به سنّ بیست و پنج پیر شدَست
شب ِ سیاه ِ خودش را بـه روز می دوزد
ز نــور ِ آفتـاب سیـــر شدست
ز بس حقیر شدست ...
عسل ( زلال عروضی قافیه دار )
صبور باش و شکیبا
بـرای دل نشناسی دهـن مگشا
لیاقت همه را با دو چشم خویشتن دریاب
تو اقتدار خودت بر گدا مفروش
به چشم بسته راه مرو!
شاید که حقیقت دارد ( زلال عروضی بدون قافیه)
بر عشق درود
بر حسّ پُر از شور سلام
بر جوهر شعری که ز دل ها جاریست
بر وزن عـروضی و هجا
بر طبع ِ زلال
بر یـار،سجود
بر خلوت ِ پُربار، قیــام
از یُـمن ِ تخیـّـل بــه همـه نزدیـــکم
برگریه درین عالم، شکر
بر خنده سپاس
این وَهم و گمان
شایــد کــــه حقیـقت دارد
برعکس،همان را کـه چو حق پندارند
فیلمـی ست حنـا آلــوده
خوابیست قوی
مرا بنوش! ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
مرا بخوان که داستان شده ام
به سطرهای فکرناب ِ تو روان شده ام
مرا بنوش ، رسیدم ، وَ از چهل ، دو سال هم بگذشت!
ای آنکه با خیال نرم ِ تو جوان شده ام
لبی گشا که بی اَمان شـده ام
قیامتم ، سکوت را بشکن
بنام صبر بر دهان ِ عشق قفل مـزن!
بجوش زمزمه هایم بسوی «داد» بال و پربکشنـد
بتاب ! ای جلای گلسِتـان ِ عالم ِ من!
پُرم ز برگ برگهای سخن
روزگاری داشتم ( زلال عروضی قافیه دار )
من بهاری داشتم
تک نپنداریــد ، یــاری داشتــم
جان سرمستم کف معشوق بود و خویش هم
تا دلت خـواهد به خلوتگاه خوشـرویان قراری داشتم
بیشتــر بـا آرزوی اینکه مجنونتــــــــــــر شـوم
کوی لیلایـی گـذاری داشتـــم
روزگــاری داشتـم
عشق زلال ( زلال عروضی قافیه دار )
نیمی از آن قدمت چند ؟!
ای که میرَد به تو هر کوچه و دربند !
حال داری نفسی فـرش دو پایت گــردم باز ؟!
حاضـــرم جان دهـم آغــوش تـو دلبند
بـا دو تـا بـوسه و لبخند
خبر به دهلی و کابل وَ اهل عشق در خجند کنید
( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
سفر دراز شُدَست
و یار ما چه تشنه باز شدست!
هـــزار بار برایـش زدیـــــم طبل نیـــــاز
ولی که کار او درین زمان واژگـــونه ناز شدست
هــــزار بار فغان و هـــــزار بار افسوس
شنیده راه وصل باز شدست
بهانه ساز شدست
مـرا سپند کنید
به جرم تشنگی به بند کنید
حضور منتظرانش به کام شعله کشید
خبر به دهلی و کابل وَ اهل عشق در خجند کنید
و راز سینه ی پُرخون به خلق بگشایید
خـلاصــــه دود را بلنـد کنید
چنین پسند کنید
بچین ولی که دسته دسته نکن (زلال عروضی پیوسته قافیه دار)
ای آشنا بر عشق
ای آنکه حال میدهی درعشق
سپـاس بـر حــرکاتت ، درود بـــــــر نـازت
بـرای من کمی تـو آور عشق
بنوشم آخر عشق
زلال و ساده بیا
نه اینکه غرق در افاده بیا
منم که تشنه به جان لطیف و نرم توأم
آهــــای،تا کمی پیاده بیا
کنار جاده بیـــا
بگو که عاشقتم
ای اهل گفتگو که عاشقتم
ز قطعه قطعه وجــودم شــراب میــــــریـزد
بیا چنان سبـو که عاشقتم
ببو که عاشقتم
مرا تو خسته نکن
گل از بهار خود گسستــــه نکن
مبـــاد دست نـوازش بـــــه گـردنـم نــزنی
بچین ولی که دسته دسته نکن
دلم شکسته نکن
بخوان ترانه فقط با صدای قلب خودت (زلال عروضی قافیه دار)
بهانه را بشکن
تو رسم این زمانه را بشکن
خلاف میل حسودان ، زلال را بستای
حضور برکه دلانی سکوت عارفانه را بشکن
گذار حسّ تو جاری میان اهل سماوات و اهل حال شود
خلاصه زلف بدست آر و نازکن وَ شانه را بشکن
بخوان ترانه فقط با صدای قلب خودت
وَ قفل های چانه را بشکن
بهانه را بشکن
ندیده ام شبیه تو نفری ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
یکی ز فرط عصّه مُرد،گذشت
یکی به دام نفس هرچه دید خورد،گذشت
یکی به خاطر دنیا حضور هرکس و ناکس خم گشت
یکی رسیدودست حق چنان فشردگذشت
وَ دل به یار خود سپرد،گذشت
تو از کدام قوم دربدری؟!
چنین ز کوی غریبان صبور می گذری!!
به من نشان بده خود را،به من بگو که از چه طایفه ای
کدام سربه هوائی؟!کدام خونجگری؟!
ندیده ام شبیه تو نفری
خوش آمد به میهمانان وارد بر تبریز ( زلال عروضی قافیه دار )
خوش آمده اید!
قدم به چشم ما بنهید!
بـرای تبــریز اینک شبیـه بهـار
معطریـد و محتــرمیـد!
صفا بدهیـد!
سخن باز ( زلال عروضی قافیه دار )
داد از جوانی ات
بـا ادّعـای آنچنـانی ات
از چشم من فتادی و جور دگر شدی!
گولم زدی چـرا که تو با قدرت شیرین زبـانی ات
سودی نـداد دوستـی و آشنـا شدن
باری شکست مهربانی ات
با بد گمانی ات
رنگ مزن! ( زلال عروضی قافیه دار )
تو سنگ بر پلنگ مزن !
برین پلنگ و ببر ِ صبر سنگ مزن !
زبان ببنـد کـه دیــدم بـرای فتنـه زرنـگی !
شبیـه ِ آهن ِ پـژمـرده زنـگ مزن !
به حیله هات رنگ مزن !
گنج رنج ( زلال عروضی قافیه دار )
درآ ز کُنج قفس
تمام کن برای خویش هوس
دگـر بـه خاطـر دنیـا نمیـر ، عـاقل بـاش!
مکن خطا که نشیند به روی زخم سوزدار مگس
تـو اقتـدار خودت را بـه هـر گدا مفروش!
مجویدت بجز خدای تـو کس
مکش به ناله نفس
التماس عشق ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
عشق را تکان دادی
بر دل مرده ام تو جان دادی !
باز پیوند خورد چشمهای خیره به هم
یعنی آتش به تشنگان دادی
ناز را نشان دادی !
آی نگارم، آهسته
گشته ام سخت بر تو وابسته
جان من سوختی به زیر خرمن تبت آه
عاشق خویش را نکن خسته
رو به حال پیوسته
کی حوصله داری ؟! ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
سرمست توأم یار !
چون تکّه یخی ، دست توأم یار !
ذوبـم کـن و از آتـش خـود بـاز بنـوشـان
من چاکـر دربست توأم یار !
پابست توأم یار !
تـو فـصل بـهاری
خوش منظری و خـوشگلی آری
یک باغ پُـر از بوس گل افشان به تو دارم
ای دانــه ی لب هـایت انـاری !
کی حوصله داری ؟!
حیاء ( زلال عروضی قافیه دار )
چشمی که به من دادی
شستم به لب چشمه ی آزادی
دیدم چه لذیذ است حیائی که دران جاریست!
شیــرین نبُــوَد یـار مگــر بـا هنـر تیشه ی فـــرهـادی
آری ! نـرود چـون هوس ی عـشق بـه حرّاجی
محکم شده بر جانب هر بـادی
ایـن غیـــرت آبـادی
بهار آمده باز ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
بهــار آمـده بــاز
زمان عشرت یار آمده باز
بیا به ائل گلی و گلسِتان مهر و صفا
که باغ ناز به بار آمده باز
نـگار آمـده بــــاز
به هم خبـر بکنیم
غم از وجود خود به در بکنیم
نشانـده عـشق کنـار بنفشه مینـا را
بیـا ز خواب دل حـذر بکنیــم
شبی سحر بکنیم
فرياد ازين عمل ( زلال عروضی قافیه دار )
فرياد ازين عمل
اين كه نموده اي تو باز حل
رشوه درون چائي زهد پر از ريا
در اعتقاد و باور مخلوق كـه آورده اي خلل
آيا نماز را به چه قيمت فروختي ؟!
حرمت نگاهدار بـر ملل
اي مرد مبتذل!
اُف برين باور ( زلال عروضی پیوسته بدون قافیه )
يك نـفر آنجا
داخل پارك پُر از ماتم
در كنــار ِ شمعدانـي هـا بــراي خـود
نـور مـي گـردد وَ بــاران ِ محبّت زنـدگـانـــي را
آُف برين مهري كه من دارم وَ تو داري !
لا به لاي آرزوهايي،
اُف بـرين بـاور
يـك نفـر آنـجا
زيـر گلـهاي اقـاقي هـا
نوحه مي خواند براي سالگرد خود
عاشقي از خنده هايش بوي شبنم را نمي گيرد
آه - از اين حال ِ تنهائي و بدبـختـي
درد پشت درد مي رويد
عشق مي ميرد
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
ارسالها: 6,375
موضوعها: 1,451
تاریخ عضویت: آبان ۱۳۹۳
اعتبار:
11,951
سپاسها: 0
76 سپاس گرفتهشده در 6 ارسال



دادا بیلوردی:
بدبخت! عدم می نوشی! (زلال عروضی قافیه دار)
ای دل که «منم» مینوشی!
بـر مـن تـو دروغکی قـسم مینـوشـی
دیــری نشود کــه سنـگ بیـصدا تـو را هم کـوبـد
دیری نشود تو هم درین عرصه ی حق تیغ دو دم مینوشی
زیـرا کــه حقیـقت ز تـو هر لحظه شکایت دارد
زیــرا کــه بسی خـون قـلم مینوشی
بـدبـخت! عـدم مینـوشی!
غریبتر بجوش (زلال عروضی قافیه دار)
ستاره شو!
بـه شعرم استعاره شو!
کمی ز پرده ی کنایه دور باش!
به یادم ای دل ِ شکسته،چون هزار پاره شو!
گــذار غبطه هــا خــورد بــــــه زیـــر ابـروانت آبـشارهــا
لبـالـب عـاشقانـه بـاش ازیـن خیــال واژگـون بـه اوج هـا سواره شو!
غـــریبتر بـجـوش تــا مُـذاب سنـگ ِ درد را روانــه کـن!
غـریبتر بسـوز تــا شب ِ بشــر شراره شو!
و بـاز کـن دهـان سـرد بـاغ را
برای لاله چاره شو
بهـاره شو
فرات چشمانت ( زلال عروضی قافیه دار )
ای ما،همه مات چشمانت
پایین بکش آهسته جهات چشمانت
آمــــوز بـدیـن فتــاده زیـــر پـات سقّـایـــی را
سیـــراب نـما کـویـر تشنـه از کــرامت قنـات چـشمانت
هم سینه پُر از سوزش دردست و زمان آتـشبـار
هم تشنه ترم بر حرکات چشمانت
قــربـان فـرات چـشمانت
تویی که دور شدی (زلال عروضی قافیه دار پیوسته )
زمان نمی گذرد
وَ لحظه ، بی امان نمی گذرد
قدم قدم شکسته، این تویی که می گذری
خدا ز مردگان نمی گذرد
روان نمی گذرد
تویی که دور شدی
ز یار، غـافل ِ حضور شدی
تویی کــه بـر زمـانـه بس غـریب می نگری
و گم در امتـداد نـور شدی
هـزار جــور شـدی!
سر قولم و تأکیدم (زلال عروضی قافیه دار)
وقتی که تو را دیدم
دل از هوس غیر تو ببریدم
دیوانه ترین عاشق سرمست زمین گشتم
جز عشق تو و وَصل تو و دردِ غمت هیچ نفهمیدم
اوراق جمالت که به انگشت خیالم قلم شوق روان می کرد
گه قصّه شدم گه شعر، از حسّّ تو در هیچ دم ای ماه من آسوده نگردیدم
امّا تـو مــرا زیر نگاه عطشت سیـــر نخواندی و ننوشیدی
این برگ خزان را که به شوقت ز گل مهر و وفا چیدم
بر قاب دل غم زده از هجــر تو آویزم
امّا کـه سـر قـولم و تأکیـدم
پاک از غـم تردیـدم
احساس بهاری ( زلال عروضی قافیه دار )
غنچه دهنی باید
در بستر گلها چمنی باید
با این همه طنازی و سرمستی و فرهادی
در نزد شقایق سمنی باید
شیرین سخنی باید
دو حرف حساب (زلال عروضی قافیه دار )
الهی آسان گیر!
زیـاد هم نـده بـه انسان گیر
در بـهشت را ز نـو بـه اهـل دل وا کن!
ز چنگ خاک،محنت جان گیر
وَ راه درمان گیر!
چرا ؟! ( زلال عروضی قافیه دار )
چــرا شکستــه تـری؟!
و از تمام آشنا گسستـه تری ؟!
چـرا بهانـه تراشی به عاشقان شده ای ؟!
تـمام روز چـشم بـستـــه تـری!
همیشه خسته تری؟!
از فکـرت آدمی چـه هـا خواندی ؟!
(زلال عروضی قافیه دار پیوسته)
ای گل که به گلدانی!
وَز جملــه ی گلهـای بهــــارانی
دانم تو هم از غربت خود در قفسی نالی
دلتشنــه ترین عــاشق بارانــی
در داخـــل زنــدانـــی
آن ریشه کـه پیچانـدی
وان تـار غمی کــه بر گلو رانـدی
از جملـه نشانـه هـای فرط دلتنگـی ست
از فکـرت آدمی چـه هـا خواندی
اینگونه گل افشاندی!!؟
بــر لــذّتـــم افــزودی
وجدان خود از این جهت آسودی
امّـا مـن دنیــا زده بیــرون تــــو را دیـدم
غــافـل ز درونتـم کــه می بودی
چون کوکب و داوودی
تعجیل کن مهلت کم است
(زلال عروضی پیوسته قافیه دار)
پیدا تویی پنهان منم
ساکت تویـی نارام و سرگردان منم
با دست احساست بگیر این پای چرخان در فلک
پشت زمین،بی بال و پر،انسان منم
در کار تو حیـران منم
آسان تویی مشکل منم
دریـا تـویی پـابست اندر گـِل منم
امّا شنو ، اینجا کسی می نوشد آه و نالـه ها
خالی ز هر کوئی و هر منزل منم
خونینتر از هر دل منم
ای وای ازین حال حضور
آشفـتـــــه بـازاری مــردان ظـهـور
فـریــاد ازیـن جسم نمـاز مـُـرده پـای خـاکها
بشکن رکوئی از تسلسل در عبور
تـکـــــــرارهـای دور دور
ایــن لات را آرام کـن!
بــا تیـــغ تیـــز ابـروانـت رام کـــــن!
البتّــه پـاگیــــــر نـگـاه سخت تـقدیـرت نـمـا!
یک بوسه ده آنوقت سوی دام کن!
آغوش خود اعدام کن!
مهلت به دیدارم بده
آگاهی از هــر گونه اسـرارم بده
ارزان نمی بخشنـد بـر عشّاق راز عـشق را
پس کوه غم بر دوش افکارم بده
یک خلوت آزارم بده
من حاضرم تا جان دهم
دل را به رسم عشق خون افشان دهم
مـن حـاضـرم در آسمـان دست تــــو بـــاران شـوم
بـر جـان شب، گلهای نــور افشان دهم
آن را که خواهی آن دهم
دارم صدایت را،بگو!
من میشناسم هوی و هایت را،بگو!
ردّ حضـورت را دریــن تـکــــرار می نـوشـم نـــرو!
رمـــــــز کلیــــد رازهــایت را بـگـــو!
آرام جایت را بگو!
تعجیل کن مهلت کم است
قـدّ پـگاه از درد تـاریـــکی خـم است
یـا هـوش از دادا ستـان چـون سـرخوشان مـاوراء
یا قدرتی ده که جدایی محکم است
در انـحصـــــــــار آدم است
***
مهدی یوسفی نژاد (لولی وش):
تو از گل پاکتر،من پاک دیوانه
( زلال عروضی قافیه دار پیوسته )
جفا کردم
تو را دردآشنا کردم
ربودم قلب پاکت را چه رندانه
و با آن قلب غصبی در شبانگاهان صفا کردم
تو از گل پاکتر،من پاک دیوانه
و از باغت جدا کردم
خطا کردم
تو زیبایی
و همچون گل،فریبایی
جدا کردم تو را از ساقه ات یک شب
ندانستم که در گلدان دستانم نمی پایی!
و حالا زرد و حسرت وار و پژمرده
به عمرت چنگ می سایی
ز بی جایی!
خطا کردم
و کاری ناروا کردم
تو را با صد هزاران آرزو چیدم
و بوئیدم،کمی هم بوسه برچیدم،رها کردم
نمی دانم که بخشیدی گناهم را ؟!
حلالم کن،حیا کردم
حیا کردم
در آغوش خدا (زلال عروضی قافیه دار )
خدا گم شده !
و قاطی ِ مردم شده !
که حالا به سجاده ام مُهر چیست ؟
دریغا که یک تکه از پیکر ِ خُم شده
ز گلدسته هایم - هوس - بانگ ِ ابلیس ُ اکبر رسید
مـرا وقت ِ بَر و ِی سلام ٌ علیکم شده
در اینجای شعرم خدا خنده زد
که دوزخ تراکم شده
تلاطم شده !
***
گوران اوریمی:
کفی بالله...(زلال عروضی پیوسته قافیه دار)
زبـان را،دیـــده ی تــر را
از اول تــا بـه آخـر حـرف در سـر را
فـدای یـک نـگاه گـرم بی منـّت سـوا کــردم
چه شدآن دل همان ایمان بر تر را
چه شد محبوب در بر را
چه شدشرم ازخدای من؟!
چه شد فریاد در کام و نوای من؟!
صـدای گــریـه هـای گرم خود در آن بیابان را
فدای یک خطایش کرده وای من
همه آن هـای هـای مـن
کجـا اینـگونــه بی ایـمـان
کدامین هدیـه را مغرور گشتی هان؟!
از اول هم دلیـل گریـه های مـن همیـن بـوده
چو لختی بگذرد عمری در این زندان
دلی را نیست حرفی زان
خدای خوب ،یزدان را
دل پُـر درد و ســــوزان یـتـیـمان را
نگـاه شــرمسار یک پـدر از چشم فـرزنـدش
شمارا چیست ما را درد نسیان را
بنوشان جام ایمان را
صـدا کـن واژه هــا امشب
دلـم در سـوز دیـروز و زبـان در تب
بسوزانـد اگـــر کـردار بـد خــوی دژم دردم
خدا را شکر از روزی که زاید شب
همان روز و همین امشب
همین دستان بد کردار
همیـن چشمان هـرز و نابـکار اینبار
تو را بر دل تو را بر دیده مشقی آتشین سازد
به مشقت با قسم گویم تو را دادار!
کـفـی بـالله... انّ الدار
***
خواجه اف خجسته:
قند (زلال عروضی قافیه دار )
لبت کو؟ قند می خواهم
غمینم، نازنین، لبخند می خواهم
زبانت را مکن چون برگ استهزا عروسکوار
که من بهر تماس با قلب تو سیم کَرته ی* هوشمند می خواهم
مزن قیچی به گیسویت که گر جبر تو بالا شد
برای کشتن خود بند می خواهم
و یا پیوند می خواهم
- *سیم کَرته-در گویش تاجیکی همان سیم کارت است.
***
طاهره عرب:
تیغ فراق ( زلال عروضی قافیه دار پیوسته
زلالی برای مادر
گونه اش بوسیدم
بر نگاه ِ تر ِ او خندیدم
دیدم آن قامتِ رعناش خمیدَه ست، ولی
پیر کنعان شدنش فهمیدم،
تا نگاهش دیدم !
گفتم ای مادر ِ من
تبر ِ داد بزن بر سر ِ من
بشکن آن قفل ِ سکوتی که چنین پیرت کرد!
سخت بگرفت بغل پیکر ِ من،
تا کند باور ِ من!
بال اشکش پر زد
وایَ اگر، عرش ِ خدا هم لرزد !
گفتمش مرغ ِ سخن را ز قفس بیرون کن!
گفت: چون تیغ ِ فراقت در زد،
بلبلم را سر زد!
***
یزدان صلاحی:
غروب واژه ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
دوباره اول راه
سکوت ما ، دوباره رنگ سیاه
دوباره حسرت اندوه فرصتی جاوید
حضور غم ، نفیر و ناله و آه
بساط جرم و گناه
همیشه زجر و بلا
و چشم ما ، همیشه پر ز چرا
زبان به جرم نوشتن ، گلوله می بلعد
نصیب ما ، سکوت و مرگ صدا
شروع فاصله ها
شروع تازه ی درد
نگاه ما ، چه بی اراده و سرد
کسی ز فصل شکفتن سخن نمیگوید
به رشد ما غروب واژه چه کرد
نمانده تاب نبرد ؟!
ولی نمرده هنوز
صدای ما ، امید رویت روز
دوباره از دل این خانه کاوه ها آیند
ز خون ما چراغ خانه بسوز
به روز دیده بدوز
***
دادا بیلوردی:
سر قولم و تأکیدم (زلال عروضی قافیه دار)
وقتی که تو را دیدم
دل از هوس غیر تو ببریدم
دیوانه ترین عاشق سرمست زمین گشتم
جز عشق تو و وَصل تو و دردِ غمت هیچ نفهمیدم
اوراق جمالت که به انگشت خیالم قلم شوق روان می کرد
گه قصّه شدم گه شعر، از حسّّ تو در هیچ دم ای ماه من آسوده نگردیدم
امّا تـو مــرا زیر نگاه عطشت سیـــر نخواندی و ننوشیدی
این برگ خزان را که به شوقت ز گل مهر و وفا چیدم
بر قاب دل غم زده از هجــر تو آویزم
امّا کـه سـر قـولم و تأکیـدم
پاک از غـم تردیـدم
حرف بیهوده نزن! ( زلال عروضی قافیه دار )
شخصی آمد پیش من
گفت بر من زور می گویـد حسن
عـاشق آن دختـرش هستـم بـه قصد ازدواج
دیــد بیـکارم بـه معدن بُـرد و گفتـا : تــا زمـانـی کــوه کَـن!
بـر کلنگ و بیـل هم عادت ندارم ، بچّـه ی شهرم ، چـه بـایـد کـرد آخ ؟!
هیچ می دانی که سنگ اندازی آن پیر بوده سرشکن؟!...
گفتم : آخر « کار هر بز نیست خرمن کوفتن
گاو نر می خواهد و مرد کهن »
حـرف بیـهوده نزن!
به حقّ نغمه ی داوود ، عشق را به روز کنید
( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
کمی صدای مرد کجاست؟!
و چند گوش ِ باز ِ اهل درد کجاست؟!
من از قبیله ی آبم ، به من جواب ِ صاف دهیـد!
در ِ ورود ِ بوستان ِ زرد کجاست؟!
گلی که صبر کرد، کجاست؟!
ز رقص ِ غصّه پیر شدم
به زیر ِ دست ِ چشم ِ تر اسیر شدم
به حقّ ِ نغمه ی داوود ، عـشق را به روز کنید!
ز گردبادهای هـرزه سیـر شدم
چو گیج و دستگیر شدم
مشغول توأم دربست! ( زلال عروضی بدون قافیه )
زیــر ِ قلم ِ ابروت
من چشم ِ تو را ترانه خواهم کرد
زلفت به کمر، به شور ِ عــاشقانه خـواهم بست
آغوش ِ تو باز خانـه خواهم کرد
جانم به لبی بستان!
دلبانگ ِ مرا بشنو!
در حنجره ی چکـامــه، رازآلــود
در خـلوت ِ استعــــاره، عکسهـــای لبخندت
بــر آینـــــه ی زلال مـــی دوزم
تا شعله بر افروزم
آماده ی تصویــــرم
برخیـــــز کِشم ز شعلـه، آغـوشی.
بگـذار جهـان بسوزد از غــروب ِ دلـسردی
من داغ به کوه ِ سینه خواهم بست
مشغول توأم دربست
عاشقترین مرد زمین کیست؟! ( زلال عروضی بی قافیه )
عاشقترین مرد زمین کیست؟!
یک آسمان، صحبت، به رنگ ِ آه دارم
یک داستان، با طعم ِ فــرداهای بی امــروز ...آری!
یـک شب پـُر از پــروازهــــای آفتــابــی
یک ُمشت، نور ِ غرق در آب
عاشقترین مرد زمین کیست؟!
می خواهم از یک راز شیرین باز گویم
می خواهم از تحلیل رفتن در جمال ِ عـشق پُرسم
آشفتـه بـازار است و فانـوسم مه آلود
یخ بسته چشم ِ بود و نابود
عاشقترین مرد زمین کیست؟!
می خواهم از سیـ ـگار ِ صبرش درد نوشم
در بی نهایت ، همچو معتـادان ، بلای زرد گیـرم
می خـواهم اصلاًَ در تـوهّـم، دود بـاشـم
از کاه و گِل، مطرود باشم
آسمان می فهمد ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )
مرگ بـر نـامـردی
مرگ بـر عـامـل هــر دلسـردی
مـرگ بــــر ضدّ امیـــــد و حسـد و نـادانــی
خاک بر صورت خشک و زَردی
اُف برین همدردی
آسمان غمگین است
صفحه ی قلب زمین چرکین است
مـن خـدا را کمــــی از خـلق جــدا می بیـنـم
عـــشق در آدمیــان گــر این است
عمر زهرآگین است
چشمها میمیرند
گوش ها جان بسر و درگیرند
روزَنی لیـک دریـن حاشیه هــا می خندد
زودها گرچـه به ظاهـر دیرند
تابع تقدیــــرند
آسمـان می فهـمـد
دیگر اینبـار جهـان مـی فهمد
تـا تـوانی عـشق بنما وَز حسادت ... آری
دست بردار ، زمان می فهمد
روح و جان می فهمد
غرور ( زلال عروضی قافیه دار )
عـــــشق رحلت کـرده است
خنـده هــا ازبـس عفـونت کــرده است.
هیـــچ مــی دانـــی کـــه پشت گریــه های سُـرفه دار
در تـو ابـلیس استـــراحت کرده است،
«من»حکومت کرده است؟!
حق را بچین! ( زلال عروضی ژیوسته قافیه دار )
ای باغبان!
برخیـز از خواب گران!
آب از گلوی نهـر می ریـزد بــه چـاه
رحمی بـرای غنچه هــای عـاشـق ِ شیـرین زبـان.
اینک تو بیل ِ عشق را بر دست گیر!
بازوی دل کن امتحان
برخیز!هان!
ای نازنین!
بنگر بـه طبع ِ آذرین
وَریـان بـه وَریـان، هـادی ِ احساس باش!
آیــا مگـــــر از نـسل ِ فـــردا نیـستـی در ایــن زمیـن!؟
یک نعره از جام «کوراوغلی» نوش کن!
سازت بیاور از کمین
حق را بچین!
وَریان : واژه ی ترکی هموزن دَربان و به معنای بند
( ایجاد خاکریز به توسط بیل ، برای تغییر مسیر و هدایت درست آب )
پندهای زلال (زلال عروضی پیوسته قافیه دار)
به نان کپک نزنید!
به آرد بی سبوس الک نزنید!
ز بَد خیالی ِ خود پـَر کشید!...یعنی که:
صحیفه ی دل ِ روشن، بـه نیّت ِ خبیثه، لک نزنید!
ز چنگ چشم تیز با دوسوت گم بشوید!
به زیر نام مُرده جک نزنید!
به خود بزک نزنید!
به حقّ جان بدهید!
و دل به دلسِتان نشان بدهید!
خدای خنده شکن را ز ناله دور کنید!
ز بند ِ حرف دَر روید و پس درست امتحان بدهید!
صدا صدای عشق شد اگر بپاخیزید!
جلوتر از نماز اذان بدهید!
به دل تکان بدهید!
و دیگر آسمان را نخواهی دید...