دفتر اشعار شهاب مقربین

[پسر اهورایی]

بادکنکی که دل کودکی‌ام
هوایش کرده بود
امروز ترکید

[پسر اهورایی]

چرا



چرا امروز سرشاخه‌ی درخت‌ها تکان نمی‌خورد

نکند دیگر دوستت نداشته باشم

[پسر اهورایی]

زنگ زدم
جوابی نیامد

در زدم
جوابی نیامد

در را کوفتم
از پاشنه درآوردم
جوابی نیامد

در و دیوار را درهم کوفتم
ویران کردم
پله‌ها را صدتا یکی بالا آمدم
جوابی نیامد

فریاد زدم
پنجره‌ها را شکستم
نگاه نکردی

پشت به من
رو به پنجره‌ی سرد مانیتور
نشسته بودی
و انگشتانت
سرگشته بر دکمه‌ها
پرسه زن با موتورهای جستجو
به دنبال کسی می‌گشت
که روزی
به دیدارت آید

[پسر اهورایی]

درخت انار
با گل‌هایش غوغایی کرده در حیاط
و تو این‌جا نیستی
بخندم
یا گریه کنم

[پسر اهورایی]

زن گفت
عشق و نفرت دو روی یک سکه‌اند
مرد سکه را در هوا چرخاند
روی دستش نشاند و پرسید
عشق یا نفرت
زن گفت عشق
تو بردی
مرد گفت و سکه را نشانش داد
نفرت بود
مرد و زن دو روی یک سکه بودند
که در هوای نفرت و عشق
می‌چرخیدند

[پسر اهورایی]

جوانی‌ام
گوشه‌ی آغوش تو بود
لحظه‌ای صبر اگر می‌کردی
پیدایش می‌کردم
آغوشت را باز کردی
برای رفتن‌ام
شاید حق با تو بود
من دیر شده بودم

...

دیر یا زود
مانند یک دسته‌ی گل
باید که حسرتم را در بغل بگیرم و بروم
به خواستگاری‌ آن زن ِ خاکی
که نه نخواهد گفت
آغوشش را باز خواهد کرد
و همه چیزم را خواهد گرفت
و من همه چیزم را به او خواهم بخشید
بی هیچ حسرتی
مگر این حسرت ابدی
که دهانم را می‌گیرد
دیگر چگونه بگویم که دوستت دارم

[پسر اهورایی]

این همه شعر نوشتم
آن‌چه می‌خواستم نشد

زمزمه کردم ورد خواندم فریاد کشیدم
نشد آن‌چه می‌خواستم

پاره کردم آتش زدم دوباره نوشتم
نشد

تو چیز دیگری بودی
بگو تو را که نوشت
که سرنوشت مرا
کاغذی سیاه کرد

[پسر اهورایی]

هزار سطر نوشتم و خط زدم
بی‌گمان این‌ها را هم خط خواهم زد
بی فایده ست
حتا به کلمات نمی‌توان اعتماد کرد
کلماتی که دوست‌شان می‌داری
خسته شدم
خودتان خط بزنید

[پسر اهورایی]

معلم خوبی بودی
به من یاد دادی خط بزنم اشتباه‌ها را
خط بزنم کلمه‌ای را
که از بس قدیمی شده بود
دیگران به من می‌خندیدند
و تو
تنها در شعر خوش داشتی
نه در زندگی
خط بزنم حرف‌هایی را که گیر کرده‌است
مثل بغضی در گلوی این شعر

( حرف‌های تازه و جذاب
که هر روز می‌آیند و می‌روند و فراموش می‌شوند
روزهای‌مان را قشنگ‌تر می‌کنند
درست مثل آدم‌ها )
خط بزنم تصویری را
که خیالم کشیده بود
و خیال می‌کردم
آن‌قدر زیبایی دارد
که سرریز می‌کند به زندگی
و خط بزنم خودم را
که بزگ‌ترین اشتباه بودم
معلم خوبی بودی

[پسر اهورایی]

مراقب باشيد
همه چيز تاريخ مصرف دارد
شير
پنير
دوغ
دوست
كشك

و اين شعر
...
فردا شعر تازه‌اي خواهم نوشت