دفتر اشعار شقایق لعلی

[~ MoOn ~]

مي گذري
مي روي
سبز خواهم شد وْ
زوزه هاي تو
گم خواهد شد
در شاخسار من!

[~ MoOn ~]

به دنبال
سايه ام
تا غروب
دويدم..

[~ MoOn ~]

وقتي جاده مرا در سفرجا گذاشت وْ
رفت

وقتي در تاريكي شب
خيانت كرد، شعر
آسمان شكست
و من
در حضور بي تو
تنها شدم..

[~ MoOn ~]

با اينكه
دلمان
عاشق نبود
اما
عاشقانه
جان سپرد..

[~ MoOn ~]

در جمع من و تنهايي



هيچگاه



تنها نبودم..

[~ MoOn ~]

ياد تو مي پيچيد



بر پيكرم



همچون پيچكي!

[~ MoOn ~]

از پدر غرور آموختم

و از مادر،اشکهای پنهانی.

اکنون این من و اشک چه مغرورانه

به فتح عشق میرویم.

[~ MoOn ~]

ما نخواهیم رفت

ما غرق می شویم

در عشق،رویای سفر.

او که رفت عاشق بود

و ما...

***

تنها دوای دردمان گریه است

و صبر

و خوش باوری بهار

به نبودن خزان.

[~ MoOn ~]

بعد از تو و باران

هيچ گاه رنگين كمان نشد

در قلب خسته ابري من

و زمستان ابدي شد

براي بهار وجود من.

مي دانم

جمع من و تو و قاصدك ها

ديگر تكرار نخواهد شد.

[~ MoOn ~]

فردایی نه دور

دنیا

گورستان اندیشه هایت

خواهد بود!