امتیاز موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
دفتر اشعار فریدون ایل بیگی
#21

شكوه مي كردم
با تمامي نفرتم – مهرم
از تو ، از ياد بود كهنهء تو
اي قفس ، اي حدود ، اي گرداب .
۲
با از دريا سخن گويم
از كشاكش هاي ساحل – آب
از سرود خستهء امواج
از سكون – مرداب .
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت


 
پاسخ
سپاس شده توسط:
#22
لبخند مي شود تمامي اندوه
آرام مي شكوفد بر لب
تا با غرور پر از هيچ
شعر شكست را نسرايد .
لبخند ، اي دروغ
نا خوانده ميهمان
اي مرده ريگ دهسالهء فريب
اي از تمامي كابوس هاي من
تنها تر و عبوس تر و خوفناك تر
ديريست ما دو تن
بيگانه با هميم
ديگر نه خوابگاهء لبم جايگاه تست .
لب ياد من
آئينه ، اي زلال
اي واژه ، وزن و قافيهء شعرهاي من
ديريست ، دير ، دير
كز چشمه هاي صداقت من دور مانده اي
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت


 
پاسخ
سپاس شده توسط:
#23
اي دروغ ، اي قوانين گنگ طبيعت
مي توانستم ايكاش
با تو جنگيد .
هرگز مرا با شما آشتي نيست
اي همهء اعتقادهاي ملعون
اي با طبيعت من دشمن
كفر و گناه و جنايت موهوم .
من عاصيم
عصيان من سكوت و گريز است .
قلب من ، اين در سكوت خويش به زنجير
خيره به ديوارهاي بلند
منتظر هيچ و هيچگاه و هرگز .
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت


 
پاسخ
سپاس شده توسط:
#24
ديوارها اگرچه بلند
تنهائي مرا
اما چه ايمني است :
از نور ، از هوا
از دام دام نبض
از تيك تاك قلب
و ز ناله هاي گنگ تنفس ؟
ديوارهاي معكوس ، اي امتداد بي نهايت دور، اي گور
( اي در ميان ديوارها : مشخص ، فرد )
درياب مرا ، درياب !
من در ميان ديوارهاي معكوس
خاموش مي شوم .
در اشك يادها
فراموش مي شوم .
دريا ترانهء خود را تكرار مي كند .
آرامش و سكوت شب ، افسوس روز را
بيدار مي كند .
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت


 
پاسخ
سپاس شده توسط:
#25
در برگ ريز شوم خزان
به ترانهء سبز بهار مي انديشم.
در سوگ سرد باد
به سرود شاد شاليزار مي انديشم.
در انجماد سكوت
انعقاد نطفهء خروش را مي نگرم.
در زير خاكستر ياس
آتش سوزانندهء اميد را مي نگرم.
در زمزمهء شوم قاري پير
سنفوني شاد مولود را مي شنوم.
گرچه ذره ذره مرده ام
و با پاي خوبش لحظه بلحظه بسوي مرگ شتافته ام
اما هرگز خبر دروغين مرگ ترا باور نكرده ام
زبرا به زنده بودن تو
زيرا به زنده ماندن تو
اعتقاد داشته ام.
براي تو شعر گفته ام.
به اميد تو زيسته ام
به تو مي انديشم
ترا مي نگرم
صدايت را مي شنوم
اي زندهء جاويد!
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت


 
پاسخ
سپاس شده توسط:
#26
به پاكي برف
به عظمت كوه
به لطافت اندوه
به جلال ابر
به سرود باد
به شكوهء ياد
مي توانم سالهاي سال
با تو اي تنهائي ، اي محبوب من
اي رفيق روزگار خوب من
با تو سرشار از نشاط
با تو لبريز از اميد
با تو تنها ، با تو بي اندوه زيست
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت


 
پاسخ
سپاس شده توسط:
#27
گسترش بي نهايت بشكوه
گستره اي از صراحت انبوه
نيمي سرسبز
نيمي مجروح.
سبزترين سبزه و علف و نور
تا افق دور.
كوپهء خالي.
بيت مكرر:
زمزمهء سرد و يكنواخت هر چرخ
ترجيع بند عبث ، قصيدهء پوچي
مرثيهء ابتذال ، مثنوي دم.
خطا گفتم ، اينك « كوپهء خالي »
روبروي من نشسته همسفرم : غم.
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت


 
پاسخ
سپاس شده توسط:
#28
گودال عظيمي در اتاق منست
با عمق بيست و پنجسال .
از پنجرهء عبوس اين اتاق
كه چونان ديواري ضخيم و بي روزن است
در تاريكي عميق
بيهوده بارها
به بيرون چشم مي دوختم
و با فريادي كه از وحشت مي گريست ، مي خواندم :
ديوارها ! اي در ديوار ! اي پنجرهء ديوار !
آيا تيرگي اين شب كور – كه تاريك ترين شبهاست –
اين گودال را كه عميق تر و تيره تر از همهء گودالهاست
پر تواند كرد ؟
اما ، ديرگاهيست بي نياز از :
آب همهء درياها
سنگ همهء كوهها
روشنائي همهء ستارگان
و تيرگي تيره ترين شبها
با مرثيهء انزواي خويش
در كنار اين گودال نشسته ام
باعماق تا بي نهايت آن خيره مانده ام .
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت


 
پاسخ
سپاس شده توسط:
#29
اي كه در غروب خود طلوع ديگري
من ستايش ترا به باد داده ام.
اي كه چون شبح ، چو روح و سايه بامني
من گريختم زتو كه باگريز دشمني.
من هزار قايق نجات را بدست خود
گر بموجها سپرده غرق كرده ام
( هرچه رفت ، رفت ؛ چه كرد مي توان ؟ ) لي
چشم من زروشنان ساحلي دمي جدا نماند
من بقدرت عظيم بازوان خويش اعتماد داشتم.
تخته پاره هاي نجات هيچ بود
من شناگرم : به خويش اعتقاد داشتم.
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت


 
پاسخ
سپاس شده توسط:
#30
منكه در خاكستر بادم
منكه تنها مانده با يادم
اي جدا از شاخه ها بي هم
اي همه در خويشتن ها گم
من جدا از خويش افتادم .
اين همه آئينه را تصوير تو : تصوير
لحظه هايم از تو لبريز است .
من جدا از من
كنار تو
من تهي از يادهاي من
بياد يادهاي تو
من بدرياي سياه شب
موجها در مشت
چشم در راه قايق لبخندهاي تو
من سكوت دردهاي من
سرود تو
من جدا از من
براي تو
براه تو .
آه ! اي خاموش ! ...
اي تهي ، اي خسته ، اي بيزار
سر ز ديواري كه مي سازي به دست خود ، به دور خويش بيرون آر
آه ! بنگر هر كجا ديوارها را با زمين هموار
خستگان ، بيزارها را از نشاط زندگي سرشار
آه ! اي حاموش ، اي خوابيده ، اي افسوني ، اي بيمار .
سر ز ديواري كه مي سازي به دست خود ، به دور خويش بيرون آر !
آه ! اي خاموش !
لحظه هايم از تو لبريز است
اي همه تصوير : در آئينه ، در تصوير .
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت


 
پاسخ
سپاس شده توسط:


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  دفتر شعر صنم (اشعار نو) صنم بانو 28 5,554 ۲۷-۰۳-۰، ۰۹:۰۶ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
  مجموعه کامل اشعار کتاب دیوار از فروغ فرخزاد صنم بانو 19 2,585 ۲۴-۰۳-۰، ۰۷:۲۷ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
Heart اشعار سجاد شهیدی minaa 13 6,932 ۰۹-۰۳-۰، ۱۲:۵۵ ب.ظ
آخرین ارسال: minaa

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان