ارسالها: 2,839
موضوعها: 686
تاریخ عضویت: شهریور ۱۳۹۲
اعتبار:
7,027
سپاسها: 359
763 سپاس گرفتهشده در 294 ارسال



شكوه مي كردم
با تمامي نفرتم – مهرم
از تو ، از ياد بود كهنهء تو
اي قفس ، اي حدود ، اي گرداب .
۲
با از دريا سخن گويم
از كشاكش هاي ساحل – آب
از سرود خستهء امواج
از سكون – مرداب .
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت
ارسالها: 2,839
موضوعها: 686
تاریخ عضویت: شهریور ۱۳۹۲
اعتبار:
7,027
سپاسها: 359
763 سپاس گرفتهشده در 294 ارسال



لبخند مي شود تمامي اندوه
آرام مي شكوفد بر لب
تا با غرور پر از هيچ
شعر شكست را نسرايد .
لبخند ، اي دروغ
نا خوانده ميهمان
اي مرده ريگ دهسالهء فريب
اي از تمامي كابوس هاي من
تنها تر و عبوس تر و خوفناك تر
ديريست ما دو تن
بيگانه با هميم
ديگر نه خوابگاهء لبم جايگاه تست .
لب ياد من
آئينه ، اي زلال
اي واژه ، وزن و قافيهء شعرهاي من
ديريست ، دير ، دير
كز چشمه هاي صداقت من دور مانده اي
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت
ارسالها: 2,839
موضوعها: 686
تاریخ عضویت: شهریور ۱۳۹۲
اعتبار:
7,027
سپاسها: 359
763 سپاس گرفتهشده در 294 ارسال



اي دروغ ، اي قوانين گنگ طبيعت
مي توانستم ايكاش
با تو جنگيد .
هرگز مرا با شما آشتي نيست
اي همهء اعتقادهاي ملعون
اي با طبيعت من دشمن
كفر و گناه و جنايت موهوم .
من عاصيم
عصيان من سكوت و گريز است .
قلب من ، اين در سكوت خويش به زنجير
خيره به ديوارهاي بلند
منتظر هيچ و هيچگاه و هرگز .
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت
ارسالها: 2,839
موضوعها: 686
تاریخ عضویت: شهریور ۱۳۹۲
اعتبار:
7,027
سپاسها: 359
763 سپاس گرفتهشده در 294 ارسال



ديوارها اگرچه بلند
تنهائي مرا
اما چه ايمني است :
از نور ، از هوا
از دام دام نبض
از تيك تاك قلب
و ز ناله هاي گنگ تنفس ؟
ديوارهاي معكوس ، اي امتداد بي نهايت دور، اي گور
( اي در ميان ديوارها : مشخص ، فرد )
درياب مرا ، درياب !
من در ميان ديوارهاي معكوس
خاموش مي شوم .
در اشك يادها
فراموش مي شوم .
دريا ترانهء خود را تكرار مي كند .
آرامش و سكوت شب ، افسوس روز را
بيدار مي كند .
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت
ارسالها: 2,839
موضوعها: 686
تاریخ عضویت: شهریور ۱۳۹۲
اعتبار:
7,027
سپاسها: 359
763 سپاس گرفتهشده در 294 ارسال



در برگ ريز شوم خزان
به ترانهء سبز بهار مي انديشم.
در سوگ سرد باد
به سرود شاد شاليزار مي انديشم.
در انجماد سكوت
انعقاد نطفهء خروش را مي نگرم.
در زير خاكستر ياس
آتش سوزانندهء اميد را مي نگرم.
در زمزمهء شوم قاري پير
سنفوني شاد مولود را مي شنوم.
گرچه ذره ذره مرده ام
و با پاي خوبش لحظه بلحظه بسوي مرگ شتافته ام
اما هرگز خبر دروغين مرگ ترا باور نكرده ام
زبرا به زنده بودن تو
زيرا به زنده ماندن تو
اعتقاد داشته ام.
براي تو شعر گفته ام.
به اميد تو زيسته ام
به تو مي انديشم
ترا مي نگرم
صدايت را مي شنوم
اي زندهء جاويد!
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت
ارسالها: 2,839
موضوعها: 686
تاریخ عضویت: شهریور ۱۳۹۲
اعتبار:
7,027
سپاسها: 359
763 سپاس گرفتهشده در 294 ارسال



به پاكي برف
به عظمت كوه
به لطافت اندوه
به جلال ابر
به سرود باد
به شكوهء ياد
مي توانم سالهاي سال
با تو اي تنهائي ، اي محبوب من
اي رفيق روزگار خوب من
با تو سرشار از نشاط
با تو لبريز از اميد
با تو تنها ، با تو بي اندوه زيست
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت
ارسالها: 2,839
موضوعها: 686
تاریخ عضویت: شهریور ۱۳۹۲
اعتبار:
7,027
سپاسها: 359
763 سپاس گرفتهشده در 294 ارسال



گسترش بي نهايت بشكوه
گستره اي از صراحت انبوه
نيمي سرسبز
نيمي مجروح.
سبزترين سبزه و علف و نور
تا افق دور.
كوپهء خالي.
بيت مكرر:
زمزمهء سرد و يكنواخت هر چرخ
ترجيع بند عبث ، قصيدهء پوچي
مرثيهء ابتذال ، مثنوي دم.
خطا گفتم ، اينك « كوپهء خالي »
روبروي من نشسته همسفرم : غم.
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت
ارسالها: 2,839
موضوعها: 686
تاریخ عضویت: شهریور ۱۳۹۲
اعتبار:
7,027
سپاسها: 359
763 سپاس گرفتهشده در 294 ارسال



گودال عظيمي در اتاق منست
با عمق بيست و پنجسال .
از پنجرهء عبوس اين اتاق
كه چونان ديواري ضخيم و بي روزن است
در تاريكي عميق
بيهوده بارها
به بيرون چشم مي دوختم
و با فريادي كه از وحشت مي گريست ، مي خواندم :
ديوارها ! اي در ديوار ! اي پنجرهء ديوار !
آيا تيرگي اين شب كور – كه تاريك ترين شبهاست –
اين گودال را كه عميق تر و تيره تر از همهء گودالهاست
پر تواند كرد ؟
اما ، ديرگاهيست بي نياز از :
آب همهء درياها
سنگ همهء كوهها
روشنائي همهء ستارگان
و تيرگي تيره ترين شبها
با مرثيهء انزواي خويش
در كنار اين گودال نشسته ام
باعماق تا بي نهايت آن خيره مانده ام .
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت
ارسالها: 2,839
موضوعها: 686
تاریخ عضویت: شهریور ۱۳۹۲
اعتبار:
7,027
سپاسها: 359
763 سپاس گرفتهشده در 294 ارسال



اي كه در غروب خود طلوع ديگري
من ستايش ترا به باد داده ام.
اي كه چون شبح ، چو روح و سايه بامني
من گريختم زتو كه باگريز دشمني.
من هزار قايق نجات را بدست خود
گر بموجها سپرده غرق كرده ام
( هرچه رفت ، رفت ؛ چه كرد مي توان ؟ ) لي
چشم من زروشنان ساحلي دمي جدا نماند
من بقدرت عظيم بازوان خويش اعتماد داشتم.
تخته پاره هاي نجات هيچ بود
من شناگرم : به خويش اعتقاد داشتم.
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت
ارسالها: 2,839
موضوعها: 686
تاریخ عضویت: شهریور ۱۳۹۲
اعتبار:
7,027
سپاسها: 359
763 سپاس گرفتهشده در 294 ارسال



منكه در خاكستر بادم
منكه تنها مانده با يادم
اي جدا از شاخه ها بي هم
اي همه در خويشتن ها گم
من جدا از خويش افتادم .
اين همه آئينه را تصوير تو : تصوير
لحظه هايم از تو لبريز است .
من جدا از من
كنار تو
من تهي از يادهاي من
بياد يادهاي تو
من بدرياي سياه شب
موجها در مشت
چشم در راه قايق لبخندهاي تو
من سكوت دردهاي من
سرود تو
من جدا از من
براي تو
براه تو .
آه ! اي خاموش ! ...
اي تهي ، اي خسته ، اي بيزار
سر ز ديواري كه مي سازي به دست خود ، به دور خويش بيرون آر
آه ! بنگر هر كجا ديوارها را با زمين هموار
خستگان ، بيزارها را از نشاط زندگي سرشار
آه ! اي حاموش ، اي خوابيده ، اي افسوني ، اي بيمار .
سر ز ديواري كه مي سازي به دست خود ، به دور خويش بيرون آر !
آه ! اي خاموش !
لحظه هايم از تو لبريز است
اي همه تصوير : در آئينه ، در تصوير .
تا وقتی عشق آسمونی دارم
چه نیازی به عشق زمینی دارم
×من نوشت