دفتر اشعار| سمانه سوادی

[Ar.chly]

من

سراپا

زخمَم

اینقدر نگاهت را

رویِ من نپاش...!

[Ar.chly]

گاهی فکر می کنم

به تو

چهار پایه و خودم و طناب و سقف

نفس نکش

رشته ی افکارم

پاره می شود...!

[Ar.chly]

خودم را اهدا میکنم

به تمامِ دخترانِ گل فروش

که عروسک هایِ پارچه ای شان

پشتِ چراغ های سبز ، زرد شد

اما حیف

فقط انها بلد نیستند

با من بازی کنند ...!

[Ar.chly]

هیچ نمیدانم

چرا سال ها پیش از تولدم

برایم شناسنامه گرفته اند!

راستی

کدام حوزه ی ثبتی

احوالِ آغوشِ تو را

ثبت میکند...

[Ar.chly]

گاهی شک میکنم

به وسعتِ تختی

که تنهاییِ مرا

خمیازه میکشد

و مردی

که تمامِ قهوه هایِ عصرانه اش را

یخ کرده می نوشد

گاهی شک میکنم

به زنی که در آیینه

بویِ بهار نارنج میدهد

اما رو که برمیگردانم

برایم

شکلک در می آورد

گاهی شک میکنم به سیب

که شاید هرگز نبوده

و این جاذبه ی گامهایِ ماست

که زمین را

به زمان

گره بسته

گاهی شک میکنم....

راستی

نکند تمامِ گردها

گردو باشند...!

[Ar.chly]

امشب که از خودم برگشتم

چشمانم را پرت میکنم

رویِ خواب

اه که چقدر خسته ام

برایم یک فنجان

مرگ

بیاور

می خواهم یک نفس

تمامِ خودم را

سر بکشم...!

[Ar.chly]

بزن

سوتِ پایان را

آغوشش

تنهایی ام را

خاک کرد...!

[Ar.chly]

چهار فصلم

پاییز بود

اما

انقدر به پایِ تو ایستادم

که بهار

دارد

زیرِ پایم

سبز می شود...!

[Ar.chly]

نمی دانم

ریاضی ام ضعیف شده

یا ادبیاتم

این روزها

هر قدر من و تو را جمع می زنم

ما نمی شود...!

[Ar.chly]

می خواهم از آنِ تو باشم

و تو بخوانی تمامِ مرا

بر فرازِ مناره ای که

مثلِ حسِ اسمت

خندق می شود

برایِ عصمتِ خاکریزهایی

که دستانت را

پناه میدهند