دفتر اشعار| پرویز صادقی

[ملکه برفی]

چشم هایت که می وزند
خیالم بارانِ گل می گیرد
و من لبالب از تمام عاشقانه ها
به انتهای کوچه ای می نگرم
که دلم به عطر تو می پیچد
و تا آمدنش
با کفش های پر از باران
افکار عاشقانه ام را
این پا وُ آن پا می کنم

[ملکه برفی]

عشق پرستوئی ست
در قفس چشمانت
لبخند که می زنی
به قلب من
به لانه بر می گردد

[ملکه برفی]

حسادت می کنم
به دنیائی که تو را دارد
و به اندازۀ آن
جای تو در من خالی ست !

[ملکه برفی]

تنها چیزی ست
که نه تولّدش طبیعی ست
و نه به مرگ طبیعی می میرد
عشق را می گویم
عشق !

[ملکه برفی]

هزاران واژه هم
تو را به من نمی رسانند
می دانم
امّا باز می نویسم !
و هزاران قطره اشک هم
می دانم
امّا باز گریه می کنم !

[ملکه برفی]

من
تو
او ؟!
ما را اشتباه صرف کرده اند
بین منُ او
فقط توئی تو

[ملکه برفی]

خورشید
از چشمان شرقی تو می خیزد
سرزمین من
پر از مزارع آفتابگردان ست

[ملکه برفی]

یک قفس پروازم
آسمان می خواهم
پیراهن آبی ات را تن کن

[ملکه برفی]

از تو که حرف می زنم
چنان نوبرانه می شوم
که بهار هم
دهانش آب می افتد !

[ملکه برفی]

این روزها
با هر صدائی بر می گردم
و هر بار باید
به روی دلم نیاورم
که تو نبودی