امتیاز موضوع:
  • 1 رای - 5 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
دفتر اشعار| سمیه سبحانی
#11
بیا واژه های دلم را برای تو معنا کنم
بیا تا دوباره برای تو حل معما کنم

بیا آشنای غزل باز هم قصه از نو بگو
بیا تا جهانی غزل را برایت مهیا کنم

بیا شعر من را بخوان قسمتم را نگو
بیا سهم من بس همین که تماشا کنم

بیا خانه ام سرد سرد است و من ساکتم
بیا شعله شو تا به نام تو غوغا کنم

بیا شاعرم شعر شوریدگی را بخوان
بیا تا به شوق رخت ترک دنیا کنم

بیا شاعر طرح هایم به بومت بکش
نگاهی که دل را به آن مست و رسوا کنم

بیا طرح یک پنجره را بکش پشت آن
مرا که به هر دم ترا عاشقانه تمنا کنم
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#12
تا مرا صدا کردی ناگهان دلم گم شد
لحظه های خاموشم غرق در تلاطم شد

غصه ی غریب سیب از نگاه من پر زد
قصه ها پر از رنگ خوشه های گندم شد

آسمان بارانی با نگاه پر مهرت
بازتاب رنگینی شکل یک تبسم شد

در دلم غزل جوشید شب ز جام مه نوشید
حس و حال تب من شرح فصل پنجم شد

شعر ناب چشمانت در کلام من گل کرد
از تو گفتم و حرفم نقل قول مردم شد
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#13
تو را بهانه می کنم
و اشک در نگاه تب گرفته ام
دوباره رقص می کند
دلم دوباره بی قرار می شود
تمام پیکرم به آتشی زبانه می کشد
و انتظار چون شرنگ جاودانه
در میان ریشه های جان من بدون وقفه می دود
محال من
محال من
بیا دوباره زیر سقف روشن خیال من
خیال می کنم کنار من نشسته ای
و دست های داغ از تبم
میان دست های مهربان تو به عشق بسته می شود
خیال من
بیا کنار من
به چشم های من نگاه کن
ببین
بدون تو درون حادثه سقوط می کنم
و از میان قصه ها
به خود هبوط می کنم
نگار من
به مرز خوب و بد رسیده ام
و عشق را کنار تو دوباره برگزیده ام
اگر چه باز هم شکسته ام
رمیده ام
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#14
ز هر چه جز خیال مهربان تو گسسته ام
ببین چه خسته ام
از این شرنگ جاودان
از این شماتت عیان
از این سکوت و ازدحام بی تناسب زمان
نگار من
تمام دل خوشی من شدی
همیشه دست های من تو را سوال می کنند
و چشم من
درون برکه های اشک خود
تو را نظاره می کند
که ماه من شدی به آسمان تیره ی شبم
ببین که غرق در تبم
و داغ داغ
به سایه دست می دهم
به سایه تکیه می کنم
به سایه بوسه می زنم
به سایه صبح ها سلام می کنم
و تو میان قاب سرد شیشه ای به من نگاه می کنی
سکوت می کنم
و بغض داد می زند درون حنجره
و درهای وحشی زمان
به سینه ام دوباره مشت می زنند
و من سکوت می کنم
نگار من
تمام وسعت دل مرا به خون کشیده ای
و غم
چنان که دشت های لاله شرم می کنند
و چشم ابرها بر زمین
خیره می شود ز اشک دیدگان من
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#15
سکوت می کنم
به قاب سرد شیشه دست می کشم
و اشک از میان چشمه های خون
درون چشم های من حلول می کند
سکوت می کنم
به چشمهای تو نگاه می کنم که پلک هم نمی زنی
و فکر می کنم بدون چشمهای تو چه خالی ام
سکوت می کنم
بهانه ام تویی
نشانه ام به بودنم فقط صدای گرم و مهربان تو
و ترس در تمام جان و روح من
به زهر پیله می تند
مرا رها نکن درون غارهای خالی سکوت و انزوا
که ترس این عذاب می کشد مرا
می کشد مرا توهم سیاه فاصله
برای من بخوان
تو ای صدا
تو ای هجوم حجم روشنا به ظلمت سکوت خانه ام
برای بودنم بخوان
بهانه ام بمان
که بی تو می روم یقین
از این دیار سرد پر غبار غم فزا
از این گذار سخت و انتخاب
بمان که بی تو ترس می کشد مرا
به سوی شهر سایه ها روانه بودم و
تو چون نسیم آمدی
غبار را به یک اشاره پس زدی
خروش عاشقی شدی
و جای من
برای بودنم نفس زدی
ولی ببین
که درد باز هم مرا احاطه کرده نازنین
و ترس
از این که ساقه های ترد و سبز خاطر تو را
غبار غصه های من
به رنگ غم درآورد
و به جای نغمه های شاد و عاشقی
و جای این ترنم قشنگ مهر
سکوت، قصه سر کند درون قلب تو
و فاصله
و فاصله
و ترس
ترس
نازنین
سکوت می کنم
ولی ببین که درد پنجه می کشد به حنجره
و اشک در نگاه خسته ام
به انتظار مانده است
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#16
دلم
نگار من
دلم برای دست های تو
برای سینه ات
برای چشم های مهربان و عاشقت
دلم برای بودنت
به بوسه دل ربودنت
همیشه پرپر است
و آرزوی سر گذاشتن به سینه ات
همیشه و همیشه در سر است
تو قصه های نانوشته ی مرا مرور می کنی
و از صدا به سوی جسم و جان من عبور می کنی
من
برای تو ترانه ای پر از نیاز می شوم
از التهاب رقص شعله های پرگداز می شوم
تو صبر را سرود می کنی
و من درون آتشم
چنان زبانه کش
که جان و پیکرم از التهاب شعله می کشد
تو را نگاه می کنم
سکوت می کنم
درون قاب شیشه ای به من نگاه می کنی
و هرم خواهش نوازش
مرا اسیر بعد راه می کنی
در آرزوی بوسه ای به روی سرخی لبان تو
دلم پر از نیاز می شود
و باز قصه ی من و سکوت و حسرتی که قد کشیده در دلم
دوباره ساز می شود
سکوت می کنم
دلم پر از سکوت ناشنیده هاست
لبان من از التهاب خشک و گونه ام
چنان شقایقی ز داغ های آرزو سرخ می شود
ببین به تب نشسته پیکرم
ولی مقابل نگاه تو سکوت می کنم
بخند نازنین من
نگار من
ز خاطرت ببر تمام تلخی کلام من
که داغ از تبم
بمان کنار بسترم که بگذرد شبم
نگار من
تو ای همیشه بهترین
تو ای همیشه یار من
سکوت می کنم
بخند مهربان من
بخند تو امید من
عزیز من
بخند
عمر و جان من
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#17
تا مرا صدا کردی ناگهان دلم گم شد
لحظه های خاموشم غرق در تلاطم شد

غصه ی غریب سیب از نگاه من پر زد
قصه ها پر از رنگ خوشه های گندم شد

آسمان بارانی با نگاه پر مهرت
بازتاب رنگینی شکل یک تبسم شد

در دلم غزل جوشید شب ز جام مه نوشید
حس و حال تب من شرح فصل پنجم شد

شعر ناب چشمانت در کلام من گل کرد
از تو گفتم و حرفم نقل قول مردم شد
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#18
تو می ترسیدی بهار شه
من می ترسیدم بمیرم
تو می ترسیدی که با عشق
دست سردتو بگیرم

عکس تو، تو دست من بود
اما پیدات نمی کردم
یه چیزی می گفت محاله
من می گفتم باز می گردم

من صدات رو می شنیدم
توی خواب و توی رویام
نمی دونستی که بی تو
توی این دنیا چه تنهام

از چشام غزل می بارید
زیر لب تو رو می خوندم
همش از تو می نوشتم
خیره تو چشات می موندم

فصل گل شد تو رسیدی
بند ترسو پاره کردی
فکر چاره ای برای
این دل بیچاره کردی

حالا این جا باز بهاره
غرق گل غرق ستاره
یه کسی هر شب برامون
تو شبامون ماه می کاره

دست تو رو شونه هامه
نفس گرفت رو گونم
حالا هر شب زیر گوشت
من دوست دارم می خونم

حالا این جا باز بهاره
غرق گل غرق ستاره
یه کسی هر شب برامون
تو شبامون ماه می کاره
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#19
همیشه بر غرورم تلنگر سوال است
چرا همیشه دنیا و عشق در جدال است

فقط دلی صمیمی تمام هستی من
همیشه پشت پستو همیشه در زوال است

چه ساده شد شکسته حریم قلب خسته
مرمت بنای شکسته اش محال است

چگونه حرمتش را به زیر پا نهادیم
اشاره ای که از عشق برای ما مثال است

دو روز زشت ماندن پس از شکستن دل
حکایت زمستان خجالت زغال است

چه زود می شود پیر در ابتدای راهش
برای او زمان هم رای ماه و سال است

اگر بجوشدش عشق به جان خسته اما
رسیدنش به پیری بدون شک محال است

به عشوه ای بمیرد از عشق جان بگیرد
اگر چه سرخ سرخ او ولی همیشه کال است

به لحظه ای نگاهی ترانه می سراید
همیشه در سکوتش هجوم قیل و قال است

چو لحظه ای ببندد دو چشم در نگاهی
برای عمر باقی در عالم خیال است

در آن زمان که مرگش به لب نهاده لب را
هنوز هم نگاهش پر از تب وصال است

چو عشق پا بگیرد به خاک خسته ی دل
صدور می کند حکم که خون او حلال است

به چشم بسته او سر به عشق می سپارد
که با خیال او نیز دچار انحلال است

کبوتری سپید است زبان ساده گویم
اگر چه خسته باشد همیشه اهل حال است
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:
#20
دل شکسته ام را دوباره می زنم بند
کنم نهان غمم را به صد هزار ترفند

چگونه می تواند کسی مرا شناسد
چو بر لبم نشسته همیشه طرح لبخند

میان سینه ی من دلی همیشه خونین
میان دیدگانم دو روح آرزومند

همیشه خرد و خسته رمیده دل گسسته
در آسمان ولی مه همیشه ام خوشایند

نه کس سپاردم دل نه من به کس سپارم
چو شوق عاشقی را زمانه از دلم کند

خدا کند بیاید کسی ز نسل باران
که واژه های چشمش به استعاره مانند

کسی که در شب من ستاره می نشاند
و مرهمی دو دستش برای زخم دارند
و دیگر آسمان را نخواهی دید...
پاسخ
سپاس شده توسط:


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  دفتر شعر صنم (اشعار نو) صنم بانو 28 5,554 ۲۷-۰۳-۰، ۰۹:۰۶ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
  مجموعه کامل اشعار کتاب دیوار از فروغ فرخزاد صنم بانو 19 2,585 ۲۴-۰۳-۰، ۰۷:۲۷ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
Heart اشعار سجاد شهیدی minaa 13 6,933 ۰۹-۰۳-۰، ۱۲:۵۵ ب.ظ
آخرین ارسال: minaa

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان