امتیاز موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
دفتر شعر | حمید جدیدی
#11
ساعت روی میز ...
اخم کرده به شکل هشت و بیست دقیقه ...
گویی ارث پدرش را میخواهد ...
ارث یک "بیگ بن" آویخته از برجی ...
شایدم زل زده به یک خاطره کلاسیک با پاندولی که حالا ساکت است ...
بچه که بودم ...
هشت و بیست دقیقه...
مردی بود که سبیلیش قد تمام مردانگی های بابا ، بلند بود و کشدار ...
هشت و بیست دقیقه حرمت داشت ...
"جنم" داشت ...
و یک تکیه بود برای تمام ثانیه های جا مانده از قرار ...
بچه که بودم ...
زنگ ساعت ریتم داشت ...
شکل ساعت وزن داشت ...
و تیک تیک اش پر از "اکتاو" های یک پیانو بود ...
بچه که بودم ...
بعد از دوچرخه و مامان و نسترن،
عاشق باران بودم و ساعت...
و آنقدر زیاد که با تمام ذوقِ چرب شده از دقیقه ها ...
مچم را می سپردم به نسترن ...
تا با یک گاز ...
ساعتی بسازد به اندازه تمام خوشمزگی دندانهای یکی در میانش...
جای ساعت پاک شده حالا و ساعت روی میز ...
اخم کرده به شکل هشت و بیست دقیقه ...
از وقتی تو رفتی ...
باطریش را سرکشیده به لجبازی یک تورم سکوت یک پاندول ...
و به احترام تمام هشت و بیست دقیقه های بچگیم ...
قرار است یک عمر سکوت کند انگاری ..

پاسخ
سپاس شده توسط:
#12
و یک صدا ...
صدایی شبیه "جیر جیر" بستن آخرین پیچ ...
یا "تق تق" چکشی برای غرق میخی سیاه به یک تابوت ...
تابوتی به بلندای تمام کشدارهای زرد رنگ ...
یک تشییع جنازه بر پاست ...
و درونش ...
"یک روز کاش میشد " ی که خوابیده آرام و سرد ...
دست به دست می شود تا گورستانِ اتفاقهای تلخ ...
دست به دست می شود برای راندن تمام خاکستری هایم ...
بوی حلوا پر شده در هوای خیال...
و چه با شکوه است دفن شر و شوم یکجا ...
خدا بیامرزد داغ هایم را ...
از وقتی آمدی ...
یک طاعون ارغوانی افتاده به جان تمام غصه هایم ...
و غم هایم ...
و اشکهایم ...
و دیگر خبری از چشمان یک بن بست تنگ نظر نیست،
و باز کوچه می خندد به قرارمان در یک ساعت 8:20 دقیقه ...

پاسخ
سپاس شده توسط:
#13
همین که در خاطرم فکر می کنم،
گاهی بیاد منی ...
برای هفت پشتم کافیست ...
اگر نه ما را چه به آرزوهای بزرگ ..

پاسخ
سپاس شده توسط:
#14
چمدان بسته ام ...
مقصد را نمی دانم ...
شاید بروم به دره ای که دسته دسته چکاوکانش بجای کوچ ...
ابلهانه آواز انتظار می خوانند ...
و یا کنار زجه ی یک درخت تبر خورده از نا اهلی ...
با هم گریه کنیم چند ساعتی را مرثیه و زار ...
شاید بروم سمت خیابانی برهنه تر از روسپ ی های لمیده کنارش ...
خیابانی که پوشانده تمام خط سبقت ممنوعش را ...
پشت ته سیـ ـگارهای سرخ رنگ ...
و تا می توانم چراغ قرمز رد کنم به لجبازی تمام همان سرخ رنگ ها ...
کنار یک دکه ی گرم تر از هوای پیرامونش هم بد نیست ...
چند لقمه ای پچ پچ داغ و درگوشی از این و آن بخرم ...
بروم سمت شمال برای نجات سیبری از دست "ازون" و هوای گند گلخانه ای مادرش ...
یا سمت جنوب ... برای ابراز " از دستم کاری بر نمی آید ی" تلخ در بحبوحه جنگی سیاه بخاطر یک مشت دلار ...
کلبه مادر بزرگ هم که نه دودکش دارد و نه چای ...
و آفتاب گردانهای سرزمین پدری،
خاک و آفتاب فروخته اند به مِلک و جاده انگاری...
چمدان بسته ام ...
و مقصد را نمی دانم هنوز ..

پاسخ
سپاس شده توسط:
#15
و از فردای روزی که رفتی ...
آب از آب تکان نخورد ...
و انگار نه انگار، که کسی آمد و رفت ...
و از فردای روزی که رفتی ...
همه چیز مثل روز اولش شده دوباره باز ...
و من بخاطر اینکه فکر نکنی پا بندت شده ام ...
هر روز می نشینم روی یک صندلی چرخ دار ...
و تا می توانم دهن کجی می کنم ...
به نیمکت چوبی کنار پارک .

پاسخ
سپاس شده توسط:
#16
من حتی به عکست نگاه که می کنم ...
تمام یک رفتن ...
از لبخندت پیداست ...
پای احساس که میان باشد ! ...
قاب عکس هم بی وفایی بلد است ...

پاسخ
سپاس شده توسط:
#17
نمیدانم اهل کدام محله ای ...
که کوچه هایش تماماً چپ است ...
و از وقتی خودت را زده ای به آنجا ...
دیگر آدرست را ...
باران هم نمی داند ..

پاسخ
سپاس شده توسط:
#18
یک تکه از آبانم نیست اینجا ...
نه زیر میز تحریر شعرهایم،
نه روی طالقچه ...
لای آلبوم هم نیست انگار...
و لای تک تک بر گهای تقویم شاید...
نکند پشت “ مهر“ قائم شده ...
یک تکه آبانم گویی بازیش گرفته با من،
دهن کجی می کند به احوالم ...
تکه آبانم ...
آه ...
یافتمش اینجاست ...
یک تکه از آبانم زرد نیست ...
رنگش پریده انگار از اتفاق ...

پاسخ
سپاس شده توسط:
#19
آمده ام رو در روی آیینه ...
پای یک دوئل در میان است ...
دوئلی میان "من" و "خودم" ...
دعوا سر "تو" ست ...
و فقط باید تا ده شمرد ...
8 ثانیه مانده ...
5 ثانیه مانده ...
و 3 ثانیه ...
و کمتر حتی ...
و اینبار آیینه را خواهم شکست ...
و چند تکه می کنم "خودم" را ...
بس است دیگر!...
تمام زیبایت سهم آیینه،
تمام پشت کردنت قسمت من ...
فریاد میزند ساعت از ته عقربه هایش ...
و تیر خلاص ...
بازهم باختم "من" به "خودم" ...
"خودم" زودتر از "من" شلیک کرد ...
و پای یک دوئل دیگر نیز در میان است ...
"تو" رو در روی آیینه ...
شالت را می بندی...
عطرت را میزنی ...
یک لبخند نشان می دهی به آیینه ...
و می شکنی ته مانده غرورم را ...
...
و پشتت به "من" است هنوز ...
و "خودم" آنطرفتر ...
زمین را می کند به اندازه یک "من" ...
.
.
.

پاسخ
سپاس شده توسط:
#20
و خسته ام زیاد
دوباره فریادی
از پس یک یادواره ی فصلی،
آمد و شد می کند حوالیِ گیج گاهم
درست همین زمانها بود
اواخر زمستان
کنار درختی که یکی در میان
گُل داده بود
برای دهن کجی به اسفندی سرد
وشکوفه هایش
که شش ماهه بودند به خیالشان
و تو عجول تر از همان درخت
قصد کرده بودی برای "نو نوار" تَر شدن
و درست همین زمانها بود
که فلسفه بافتی برای من
از زنجیره ی شکوفه های زود گذر
که باید "نو" شد
که باید رفت
و من بعدها فهمیدم
که از تمام مندرس های زندگیت
کهنه ترین بودم
و من بعدها فهمیدم
که فلسفه درس سختی است
و امسال همان درخت گیلاس
چه عجیب
صبوری میکند
و شکوفه ای در کارش نیست
مانده ام در کلاس دَرسَت
رو کنی به سمت منطق
و یا شاید عرفان
و دوباره کسی جا بماند کنار درخت

پاسخ
سپاس شده توسط:


موضوعات مشابه ...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  دفتر شعر صنم (اشعار نو) صنم بانو 28 5,542 ۲۷-۰۳-۰، ۰۹:۰۶ ق.ظ
آخرین ارسال: صنم بانو
  ♥♥ دفتر شعر ♥♥ sadaf 175 20,932 ۲۸-۱۱-۹۹، ۰۵:۴۳ ق.ظ
آخرین ارسال: _RaHa_
  دفتر اشعار| فیض کاشانی Ar.chly 1,096 29,796 ۱۸-۰۶-۹۷، ۰۴:۴۳ ب.ظ
آخرین ارسال: taranomi

پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان